1 Księga Samuela 20:35 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Jonatan wiernie dotrzymuje obietnicy i przekazuje Dawidowi wynik niebezpiecznej próby. Wyszedł o umówionej porze i udał się na umówione miejsce (Pierwsza Księga Samuela 20:35). Dawid ukrywał się w pobliżu, a Jonatan wysłał chłopca po strzały i strzelał nimi jakby na chybił trafił (Pierwsza Księga Samuela 20:36). Następnie dał Dawidowi sygnał o śmiertelnie poważnym znaczeniu, posyłając strzałę za chłopca (Pierwsza Księga Samuela 20:37): „Czy strzała nie jest dalej od Ciebie?”. Dawid lepiej niż chłopiec zrozumiał znaczenie słowa „dalej”.

Jonatan odesłał chłopca, który niczego się nie domyślał. Gdy upewnił się, że droga jest wolna i nikt nie może ich przyłapać, skorzystał z krótkiej okazji, by porozmawiać z Dawidem osobiście. Wcześniej powiedział mu, żeby ratował życie ucieczką, a teraz musiał natychmiast zastosować się do tego ostrzeżenia.

Było to bolesne rozstanie dwóch wiernych przyjaciół. O ile wiemy, nie spotkali się już później jawnie, poza jednym tajnym spotkaniem w lesie (Pierwsza Księga Samuela 23:16). Dawid podszedł do Jonatana z szacunkiem, jakim darzy się sługę, a nie ze swobodą właściwą przyjacielowi. Padł twarzą do ziemi i trzykrotnie się pokłonił, pokazując, jak wielki dług wdzięczności czuł wobec Jonatana za całą otrzymaną od niego pomoc.

Pożegnali się z wielkim uczuciem, całując się i płacząc. Płakali w swoich objęciach, a Dawid płakał jeszcze bardziej (Pierwsza Księga Samuela 20:41). Rozstanie było bolesne dla obu, lecz Dawid cierpiał mocniej. Jonatan wracał do rodziny i przyjaciół, Dawid zaś zostawiał za sobą wszystkie wygody, a nawet błogosławieństwa związane ze świętym przybytkiem Boga. Być może miał też wrażliwszą duszę i głębiej przeżywał żal.

W tej trudnej chwili trzymali się przymierza, czyli uroczystej umowy przyjaźni, która ich łączyła. Pociechę czerpali z przysięgi złożonej w imię Pana, że oni sami i ich potomkowie będą przez kolejne pokolenia dochowywać sobie wierności i okazywać sobie życzliwość. Podobnie, dopóki żyjemy na tym świecie i jesteśmy oddaleni od Pana, naszą pociechą jest to, że zawarł z nami wieczne przymierze.