1 Księga Samuela 17 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Filistyni zgromadzili swoje wojska na wojnę: zebrali się w Soko, leżącym w ziemi Judy, a obóz rozbili między Soko i Azeka, niedaleko od Efes-Dammim.

Natomiast Saul i Izraelici zgromadzili się i rozbili obóz w Dolinie Terebintu, przygotowując się do walki z Filistynami.

Filistyni stali u zbocza jednej góry, po jednej stronie, Izraelici zaś na zboczu innej góry, po drugiej stronie, a oddzielała ich dolina.

Wtedy wystąpił z obozu filistyńskiego pewien harcownik imieniem Goliat, pochodzący z Gat. Miał sześć łokci i jedną piędź wzrostu.

Na głowie miał hełm z brązu, a ubrany był w łuskowy pancerz z brązu o wadze pięciu tysięcy syklów.

Miał również na nogach nagolenice z brązu oraz brązowy, zakrzywiony nóż w ręku.

Drzewce jego włóczni było jak wał tkacki, a jej grot ważył sześćset syklów żelaza. Przed nim szedł też giermek niosący tarczę.

Stanął naprzeciw i krzyknął w kierunku wojsk izraelskich te słowa: Po co ustawiacie się w szyku bojowym? Czy ja nie jestem Filistynem, a wy sługami Saula? Wybierzcie spośród siebie człowieka, który wystąpiłby przeciwko mnie.

Jeżeli zdoła ze mną walczyć i pokona mnie, staniemy się waszymi niewolnikami, jeżeli zaś ja zdołam go zwyciężyć, wy będziecie naszymi niewolnikami i będziecie nam służyć.

Potem Filistyn dodał: Oto urągałem dzisiaj wojsku izraelskiemu. Dajcie mi człowieka, będziemy ze sobą walczyć.

Gdy Saul i wszyscy Izraelici usłyszeli słowa Filistyna, przelękli się i bardzo się przestraszyli.

Dawid był synem Efratejczyka, tego, który pochodził z Betlejem judzkiego, a nazywał się Jesse i miał ośmiu synów. W czasach Saula był on stary i podeszły w latach pośród mężczyzn.

Trzej starsi synowie Jessego wyruszyli, udając się za Saulem na wojnę. Ci trzej synowie, którzy wyruszyli na wojnę, nosili imiona: najstarszy Eliab, drugi Abinadab, a trzeci Szamma.

Dawid był najmłodszy, trzej starsi wyruszyli za Saulem.

Dawid często odchodził od Saula, aby paść owce swojego ojca w Betlejem.

Tymczasem Filistyn ciągle wychodził rano i wieczorem i stawał tak przez czterdzieści dni.

Pewnego razu Jesse powiedział do swojego syna Dawida: Weź dla swoich braci efę prażonych ziaren, dziesięć chlebów i zanieś szybko braciom do obozu!

Zaniesiesz też dziesięć krążków sera dowódcy oddziału, zapytasz swoich braci o powodzenie i odbierzesz ich żołd.

Saul jest z nimi i wszyscy Izraelici w Dolinie Terebintu i walczą z Filistynami.

Dawid wstał więc wcześnie rano, powierzając owce strażnikowi, i zabrał zapasy, po czym poszedł zgodnie z poleceniem Jessego. Kiedy zbliżył się do obozowiska, wojsko wyruszyło na pole walki i wznosiło wojenny okrzyk.

Izraelici ustawili swoje szyki bojowe, tak samo i Filistyni: szyk naprzeciw szyku.

Dawid zrzucił z siebie niesiony ciężar i oddał go pod opiekę strażnikowi taboru, po czym pobiegł na pole walki. Gdy przybył, pozdrowił swoich braci.

Podczas tej rozmowy z nimi wystąpił z szyków filistyńskich właśnie ten harcownik imieniem Goliat, Filistyn z Gat, i wygłaszał te słowa. Dawid je usłyszał.

Wszyscy natomiast ludzie Izraela, gdy zobaczyli tego człowieka, uciekali przed nim i bardzo się go bali.

Jeden z Izraelitów zawołał: Czy widzieliście tego człowieka, który występuje? Występuje on po to, by urągać Izraelowi. Tego jednak, kto go pokona, król obsypie bogactwem, a swoją córkę odda mu za żonę, jego rodzinę zaś uczyni wolną od danin w Izraelu.

Dawid odezwał się do stojących obok niego ludzi: Co zrobią dla takiego, który pokona tego Filistyna i zdejmie hańbę z Izraela? Kto to jest ten nieobrzezany Filistyn, który urąga wojsku Boga żywego?

Lud powtórzył mu te słowa na potwierdzenie, co zrobią dla człowieka, który go pokona.

Gdy jego starszy brat, Eliab, usłyszał, że Dawid rozmawiał z ludźmi, rozgniewał się na Dawida i zawołał: Po co tu przyszedłeś? Komu zostawiłeś tę małą trzodę na pustyni? Ja znam pychę i złość twojego serca: przybyłeś tu tylko po to, aby przyjrzeć się walce.

Dawid odpowiedział: Co teraz zrobiłem? Przecież to było tylko słowo.

Oddalił się od niego, skierował się gdzie indziej i wypytywał podobnymi słowami. Ludzie odpowiedzieli mu jak poprzednio.

Słyszano te słowa, które wypowiedział Dawid; doniesiono Saulowi, więc kazał go przyprowadzić.

Dawid powiedział do Saula: Nie martw się, mój panie! Twój sługa pójdzie stoczyć walkę z tym Filistynem.

Saul odpowiedział Dawidowi: To niemożliwe, żebyś stawił czoło temu Filistynowi i walczył z nim. Ty jesteś jeszcze chłopcem, a on wojownikiem od młodości.

Dawid odpowiedział Saulowi: Kiedy twój sługa pasł owce u swojego ojca, a przyszedł lew lub niedźwiedź i porwał owcę ze stada,

wtedy biegłem za nim, uderzałem na niego i wyrywałem mu ją z paszczęki, a kiedy on na mnie napadał, chwytałem go za szczękę, biłem i uśmiercałem.

W 1 Księdze Samuela 17:35 Dawid wyjaśnia Saulowi, jak bronił owiec przed lwem lub niedźwiedziem: ścigał napastnika, odbierał mu owcę, a gdy zwierzę się na …

Twój sługa kładł trupem lwy i niedźwiedzie, nieobrzezany Filistyn będzie jak jeden z nich, ponieważ urągał wojskom Boga żywego.

Dawid powiedział jeszcze: Pan, który wyrwał mnie z łap lwów i niedźwiedzi, wybawi mnie również z ręki tego Filistyna. Saul powiedział więc do Dawida: Idź, niech Pan będzie z tobą!

W 1 Księdze Samuela 17:37 Dawid ufa, że Bóg, który wcześniej ocalił go przed lwem i niedźwiedziem, pomoże mu także zmierzyć się z Filistynem. Saul …

Saul ubrał Dawida w swoją zbroję: włożył na jego głowę hełm z brązu i opiął go pancerzem.

Dawid przypiął też miecz na swoją szatę i próbował chodzić, ponieważ jeszcze nie nabrał wprawy. Potem Dawid oświadczył Saulowi: Nie potrafię się w tym poruszać, ponieważ nie nabrałem wprawy. I Dawid zdjął to z siebie.

Wziął w ręce swój kij, wybrał sobie pięć gładkich kamieni ze strumienia, włożył je do torby pasterskiej, którą miał zamiast kieszeni, i z procą w ręce skierował się ku Filistynowi.

Filistyn przybliżał się coraz bardziej do Dawida, a jego giermek szedł przed nim.

Gdy Filistyn popatrzył i przyjrzał się Dawidowi, wzgardził nim dlatego, że był młodzieńcem, i to rudym, o pięknym wyglądzie.

W 1 Księdze Samuela 17:42 Filistyn patrzy na młodego, rudego Dawida i lekceważy go z powodu jego wieku oraz wyglądu. W tej scenie ocenia go …

I Filistyn powiedział do Dawida: Czy jestem psem, że przychodzisz do mnie z kijem? Filistyn złorzeczył Dawidowi, przyzywając na pomoc swoich bogów.

Filistyn zawołał do Dawida: Zbliż się tylko do mnie, a twoje ciało oddam ptakom powietrznym i dzikim zwierzętom.

Dawid odpowiedział Filistynowi: Ty idziesz na mnie z mieczem, dzidą i zakrzywionym nożem, ja zaś idę na ciebie w imię Pana Zastępów, Boga wojsk izraelskich, którym urągałeś.

W 1 Księdze Samuela 17:45 Dawid odpowiada Goliatowi, że choć przeciwnik polega na broni, on występuje w imię Boga Izraela, któremu Filistyn urągał. Słowa te …

Dziś właśnie Pan odda cię w moją rękę, pokonam cię i utnę ci głowę. Dziś oddam trupy wojsk filistyńskich na żer ptactwu powietrznemu i dzikim zwierzętom: niech się przekona cały świat, że Bóg jest w Izraelu.

Niech wiedzą wszyscy zebrani, że nie mieczem ani dzidą Pan ocala. Ponieważ jest to wojna Pana, On więc odda was w nasze ręce.

I oto, gdy Filistyn wstał, szedł i zbliżał się coraz bardziej ku Dawidowi, Dawid również pobiegł szybko na pole walki naprzeciw Filistyna.

Potem Dawid sięgnął do torby pasterskiej, wyjął z niej kamień i wypuścił go z procy, trafiając Filistyna w czoło, tak że kamień utkwił w czole i Filistyn upadł twarzą na ziemię.

Tak Dawid odniósł zwycięstwo nad Filistynem procą i kamieniem; trafił Filistyna i zabił go, nie mając w ręku miecza.