1 Księga Samuela 17:31 – znaczenie i zastosowanie

Dawida w końcu przyprowadzono przed Saula jako tego, który może stanąć do walki z Filistynem (Pierwsza Księga Samuela 17:31). Dawid odważnie zgłasza gotowość do walki: „Niech nikt nie traci odwagi z jego powodu” (Pierwsza Księga Samuela 17:32). Nie zwraca się wprost do Saula, bo mogłoby to sugerować zbyt wiele na temat odwagi samego króla. Mówi w imieniu wszystkich. Młody pasterz, który tego ranka przyszedł prosto od owiec, okazuje więcej odwagi niż wszyscy izraelscy żołnierze i dodaje im otuchy. Bóg często pomaga swojemu ludowi przez to, co świat uważa za słabe i nierozumne.

Dawid prosi Saula tylko o pozwolenie na walkę z Filistynem. Nie wspomina o nagrodzie, którą Saul obiecał, bo naprawdę zależy mu na czci oddawanej Bogu i służbie ojczyźnie. Nie chce też sprawiać wrażenia, że wątpi w hojność Saula. Dawid ma więc do załatwienia z Saulem dwie sprawy.

Po pierwsze, musi odpowiedzieć na zastrzeżenie Saula. Król mówi w gruncie rzeczy: „Jesteś odważny, ale nie masz szans w starciu z tym Filistynem” (Pierwsza Księga Samuela 17:33). Walka z nim oznaczałaby zmarnowanie życia, które można by lepiej wykorzystać. Dawid jest jeszcze młody i nie ma doświadczenia w boju, podczas gdy Filistyn od młodości jest zaprawionym wojownikiem. Saul sądzi, że olbrzym z pewnością okaże się dla Dawida zbyt silny.

Dawid odpowiada na obawy Saula wiarą, tak jak wcześniej na gniew brata odpowiedział pokorą. Wyjaśnia, dlaczego wierzy, że pokona Filistyna. Saul być może nie znał Słowa Bożego albo nie przywiązywał do niego większej wagi, dlatego Dawid nie opiera swojego argumentu przede wszystkim na Piśmie, choć z pewnością miał je w pamięci. Odwołuje się natomiast do własnych doświadczeń. Choć był młody i nigdy nie służył na wojnie, z pomocą Boga walczył już z lwem i niedźwiedziem, które porywały jagnięta z jego stada (Pierwsza Księga Samuela 17:34–36). Uważa tego Filistyna za kolejnego dzikiego i niebezpiecznego wroga, więc wierzy, że Bóg pomoże mu także z nim się uporać. W ten sposób pokazuje Saulowi, że nie jest tak niedoświadczony w obliczu niebezpieczeństwa, jak sądzi król.

Dawid opowiada tę historię z odwagą. Nie wstydzi się powiedzieć, że pilnował owiec ojca, choć jego brat przed chwilą z tego zadrwił. Nie ukrywa tej pracy, lecz pokazuje, że zdobyte w niej doświadczenie dodaje mu teraz odwagi. Jakąkolwiek pracę wykonujemy, nawet jeśli wydaje się mało znacząca, powinniśmy wykonywać ją dobrze.

Dawid troszczył się o stado uważnie i z czułością, choć należało ono do jego ojca, a nie do niego. Nie potrafił patrzeć, jak jagnięciu grozi niebezpieczeństwo, i nie ryzykować życia, żeby je ocalić. Taka troska świadczyła o tym, że nadawał się na króla, bo władca powinien cenić życie swoich poddanych i uważać je za drogie (Księga Psalmów 72:14). Wskazuje też na Chrystusa, Dobrego Pasterza, który gromadzi jagnięta w ramionach i tuli je do serca (Księga Izajasza 40:11). Chrystus nie tylko ryzykował życie, lecz oddał je za swoje owce. Troska Dawida jest też pouczeniem dla duszpasterzy, którzy powinni z wielką uwagą czuwać nad ludźmi powierzonymi ich opiece, by nie stali się łupem ryczącego lwa.

Dawid wykazał się również odwagą w obronie stada. Właśnie to chce teraz udowodnić, a lepszego dowodu trudno sobie życzyć: nie tylko uratował jagnięta, lecz także zabił lwa i niedźwiedzia, gdy zaatakowały.

Dawid opowiada o tym jako człowiek wiary. Wyraźnie mówi, że to Pan ocalił go przed lwem i niedźwiedziem (Pierwsza Księga Samuela 17:37), i przypisuje Bogu zwycięstwo. Z tamtej wcześniejszej pomocy wyciąga wniosek, że Pan ocali go również przed Filistynem. Lew i niedźwiedź zagrażali Dawidowi i jego owcom, a on walczył, by ochronić swoje stado. Ten Filistyn jest jednak wrogiem Boga i Izraela. Znieważył wojska żywego Boga, więc Dawid walczy w obronie Jego czci.

Nasze wcześniejsze doświadczenia powinny uczyć nas coraz większego zaufania do Boga i dodawać odwagi, by podejmować obowiązki. Bóg, który już wcześniej nas ocalał, ocali nas ponownie. Nawet to, jak Bóg chroni mniejsze stworzenia, może umacniać nasze zaufanie do Jego szczególnej troski o swój lud. Ten, który wyznacza granice morzu i powściąga dzikie zwierzęta, może też powstrzymać niegodziwych ludzi. Paweł zdaje się nawiązywać do słów Dawida, gdy mówi, że został wyrwany z paszczy lwa i dlatego ufa, że Pan nadal będzie go ratował (Drugi List do Tymoteusza 4:17–18). Dawid mógł też pomyśleć o historii Samsona i znaleźć w niej zachętę. Zwycięstwo nad lwem zapowiadało większe zwycięstwa, które Dawid miał później odnieść nad Filistynami.

Dawid rozwiewa więc obawy Saula i otrzymuje pozwolenie na walkę. Saul szczerze mu błogosławi: „Idź, a Pan niech będzie z tobą”. To dobre słowa, choć często wypowiada się je bez głębszego namysłu. Dawid musi jednak jeszcze załatwić jedną sprawę.

Po drugie, musi uwolnić się od zbroi Saula, którą król bardzo chce, by założył przed tą wielką bitwą (Pierwsza Księga Samuela 17:38). Saul ubiera Dawida w zbroję Dawida, a nie w zbroję króla, bo ta byłaby na niego za duża. Zapewne nie przypuszczał, że człowiek, któremu wkłada hełm i kolczugę, wkrótce odziedziczy jego koronę i szatę. Dawid nie wiedział jeszcze, jak zaatakuje wroga, więc przypasał również miecz. Szybko jednak zrozumiał, że zbroja tylko mu przeszkadza. Byłaby raczej ciężarem niż pomocą. Prosi więc Saula o pozwolenie, by ją zdjąć, i mówi: „Nie mogę iść w tym, bo nie jestem do tego przyzwyczajony”. Chodzi mu o to, że nie zna takiego uzbrojenia.

Zbroja Saula mogła być mocna i piękna, ale jaki był z niej pożytek dla Dawida, skoro na niego nie pasowała albo nie umiał się nią posługiwać? Ci, którzy sięgają po coś wykraczającego poza ich umiejętności i przyzwyczajenia albo zazdroszczą książętom ich strojów i wyposażenia, zapominają, że najlepiej służy nam to, do czego jesteśmy przygotowani i przyzwyczajeni. Gdybyśmy dostali to, czego pragniemy, często chcielibyśmy wrócić do własnego ubioru i powiedzielibyśmy: „Nie mogę iść w tym”. Lepiej więc obyć się bez takich rzeczy.