1 Księga Samuela 17:40 – znaczenie i zastosowanie

Zbliżamy się do słynnej bitwy. Te wersety ukazują przygotowania obu stron i ich gróźb.

I. Przygotowania obu stron do walki. Filistyńczyk już zajmował swoje miejsce, tak jak robił to każdego dnia przez minione czterdzieści dni. Słusznie przybył w zbroi, którą zdążył już dobrze wypróbować. Czytamy też, że wyszedł naprzód i zbliżył się (Pierwsza Księga Samuela 17:41). Był to zapewne znak, że przyjął wyzwanie. Jakby wciąż nie ufał w pełni swojemu hełmowi i pancerzowi, przed nim szedł człowiek niosący tarczę, bo jego własne ręce były zajęte mieczem i włócznią (Pierwsza Księga Samuela 17:45).

A jaką bronią dysponował Dawid? Właściwie tylko tym, co miał przy sobie jako pasterz. Nie miał napierśnika ani zbroi, tylko zwykłe pasterskie ubranie. Nie miał włóczni, tylko kij. Nie miał miecza ani łuku, tylko procę. Nie miał kołczanu, tylko torbę, a zamiast strzał pięć gładkich kamieni z potoku (Pierwsza Księga Samuela 17:40). Pokazywało to, że ufał wyłącznie mocy Boga, a nie własnym siłom. Ten, który wzbudził w nim gotowość do walki z Filistyńczykiem, wskazał mu w końcu także, jakiej broni ma użyć.

II. Rozmowa przed bitwą pozwala dostrzec jeszcze więcej.

1. Goliat był bardzo dumny. Okazał pogardę swojemu przeciwnikowi (Pierwsza Księga Samuela 17:42). Rozglądał się, spodziewając się wysokiego, silnego mężczyzny, lecz gdy zobaczył skromną postać, którą miał przed sobą, wzgardził nią. Uznał, że walka z takim chłopcem jest poniżej jego godności, bo zwycięstwo nad tak słabym przeciwnikiem przyniosłoby mu mniejszą chwałę. Zwrócił uwagę na wiek Dawida: był jeszcze młody, nie w pełni dojrzały, miał rumianą twarz i regularne rysy. Goliat uznał, że Dawid bardziej nadaje się do tańca z izraelskimi dziewczętami — jeśli wówczas odbywały się takie tańce — niż do prowadzenia izraelskich wojowników w bitwie. Spojrzał też gniewnie na jego ubiór (Pierwsza Księga Samuela 17:43), jakby pytał: „Czy jestem psem, że przychodzisz na mnie z kijami?”. Innymi słowy, zastanawiał się, czy Dawid sądzi, że zdoła go odpędzić równie łatwo jak pasterskiego psa.

Goliat pokazał też, jak bardzo był pewny zwycięstwa. Przeklinał Dawida, powołując się na swoich bogów i wzywając martwe bożki, by sprowadziły na niego nieszczęście. Sądził, że te puste groźby zapewnią mu wygraną. Dalej więc groźnie się odgrażał, jakby same słowa mogły zabić (Pierwsza Księga Samuela 17:44): „Podejdź do mnie, a rzucę twoje ciało ptakom i dzikim zwierzętom”. Mówił tak, jakby ciało Dawida miało być dla nich wyborną ucztą. Właśnie taka pewność siebie i bezrozumna pycha bezbożnych prowadzą ich do zguby.

2. Dawid był człowiekiem głęboko oddanym Bogu. Jego słowa nie zdradzają żadnej chełpliwości, lecz serce przepełnione Bogiem (Pierwsza Księga Samuela 17:45-47). Zaczyna od wskazania, że jego umocowanie pochodzi od Boga: „Występuję przeciw tobie w imię Pana”. To znaczy, że działał z polecenia nieba i z Bożym wsparciem. Pan powołał go i namaścił do tego zadania, a jako władca nad wszystkim jest Panem Zastępów, Panem wszystkich wojsk. Ma więc moc uczynić wszystko, co zechce. Dzięki szczególnej miłości, jaką okazuje w ramach przymierza jest także Bogiem wojsk Izraela, zobowiązał się zatem ich strzec i przeciwstawić się temu, kto ich znieważył.

Dawid pokładał ufność w imieniu Boga, tak jak Goliat ufał swojemu mieczowi i włóczni. Zobacz (Księga Psalmów 20:7; Księga Psalmów 118:10-11). Zależał także od Boga w sprawie zwycięstwa (Pierwsza Księga Samuela 17:46). Mówił z taką samą pewnością jak Goliat, ale jego ufność miała lepszą podstawę. Wiara kazała mu powiedzieć, że tego dnia Pan wyda przeciwnika w jego ręce. Nie tylko Goliat, lecz także polegli Filistyni mieli stać się łupem ptaków i dzikich zwierząt.

Dawid całą chwałę i cześć oddawał Bogu. Nie zabiegał o własną sławę, jak Goliat, lecz o chwałę Boga. Był pewien, że to zwycięstwo sprawi, iż cały świat pozna, że Bóg istnieje, a Bóg Izraela jest jedynym prawdziwym i żywym Bogiem. Wszyscy inni, którym przypisuje się boskość, są jedynie kłamstwem i pustką. Wiedział też, że cały Izrael — którego nie nazywa wojskiem, lecz zgromadzeniem, czyli wspólnotą — przekona się, że Pan nie wybawia mieczem ani włócznią (Pierwsza Księga Samuela 17:47). Gdy zechce, może wybawić bez nich, a nawet mimo nich (Księga Psalmów 46:9). Dawid przystępował do tej walki bardziej jak kapłan składający ofiarę na rzecz Bożej sprawiedliwości niż jak żołnierz, który po prostu walczy z wrogiem swojego kraju.