1 Księga Samuela 17:48 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment opisuje spotkanie dwóch wojowników: Dawida i Goliata. Filistyński olbrzym wystąpił z wielką pompą i pewnością siebie. Choć mierzył się z niewielkim przeciwnikiem, poruszał się jak dumny olbrzym, odziany w zbroję i otoczony splendorem. Dawid ruszył naprzód z równie wielkim zapałem i radością, zdecydowany zadać mocny cios, a nie tylko zrobić wrażenie.

Możemy sobie wyobrazić, z jaką czułością Izraelici patrzyli na tego przystojnego młodzieńca, który szedł na niemal pewną śmierć. Dawid jednak wiedział, komu zaufał i czyjej sprawie służy. Nie kierował się wyłącznie tym, co widział, lecz wiarą w Boga.

Potem nadszedł upadek Goliata. Nie spieszył się, bo nie czuł strachu i spodziewał się, że w sposób formalny i śmiertelny powali Dawida. Gdy szykował się do zadania ciosu, Dawid zakończył sprawę bez żadnego widowiska. Wypuścił z procy kamień, który trafił Goliata w czoło i natychmiast go powalił (Pierwsza Księga Samuela 17:49).

Goliat wiedział, że Izrael ma słynnych procarzy (Księga Sędziów 20:16), a jednak przez niedbalstwo lub pychę pozostawił odsłonięte czoło, nieosłonięte hełmem. Jedyny nieosłonięty punkt stał się przyczyną jego zguby. To nie tyle umiejętności Dawida, ile Boża opatrzność skierowała kamień właśnie w to miejsce i nadała mu taką siłę. Pokazuje to, jak kruche jest życie, nawet gdy wydaje się dobrze chronione, i jak szybko śmierć może wkraść się przez najmniejszą szczelinę.

Goliat nie mógł zatrzymać w sobie ducha życia (Księga Koheleta 8:8). Żaden silny człowiek nie powinien chełpić się swoją siłą, a żaden uzbrojony — swoją zbroją. Bóg sprzeciwia się pysznym i powala tych, którzy występują przeciw Niemu i Jego ludowi. Nikt, kto zatwardził się przeciw Bogu, nie wyszedł na tym dobrze.

Pewien żydowski rabin uważał, że gdy Goliat zagroził Dawidowi, tak gwałtownie uniósł głowę, że zsunął mu się hełm. W ten sposób jego czoło odsłoniło się na uderzenie kamienia. Gdy Goliat upadł, Dawid dokończył dzieła: wziął jego miecz, ciężką broń oburęczną dla Dawida, i odciął mu głowę (Pierwsza Księga Samuela 17:51). Dawid nie musiał przynosić własnego miecza. Gdy Bóg dał mu zwycięstwo, wystarczył miecz jego wroga.

Bóg doznaje wielkiej czci, gdy pyszni wrogowie zostają pokonani własną bronią, a ich własne słowa obracają się przeciwko nim (Księga Psalmów 64:8). Zwycięstwo Dawida nad Goliatem wskazywało też naprzód na triumf większego Syna Dawida nad szatanem i wszystkimi mocami ciemności. Chrystus pokonał je i wystawił na publiczne pohańbienie, a dzięki Niemu odnosimy zwycięstwo i jesteśmy więcej niż zwycięzcami (List do Kolosan 2:15).

Wojsko Filistynów straciło ducha. Całkowicie zaufali swojemu wojownikowi, dlatego gdy zobaczyli go martwego, nie zrobili tego, co Goliat zaproponował, i nie poddali się Izraelowi (Pierwsza Księga Samuela 17:9). Zamiast tego w panice rzucili się do ucieczki. Izraelici nabrali wtedy odwagi, wznieśli okrzyk i ruszyli za nimi w pościg, prawdopodobnie pod wodzą Dawida, aż pod bramy ich własnych miast (Pierwsza Księga Samuela 17:52). Po drodze zajęli zapasy w obozie, złupili namioty i zagarnęli łupy (Pierwsza Księga Samuela 17:53).

Dawid zajął się potem zdobyczą. Zabrał głowę Goliata do Jerozolimy, prawdopodobnie jako ostrzeżenie dla Jebusytów, którzy władali warowną twierdzą Syjonu. Być może obnosił ją triumfalnie także po innych miastach. Zbroję Goliata zatrzymał w swoim namiocie, natomiast miecz przechowywano później w przybytku, za efodem, jako rzecz oddaną Bogu i pamiątkę zwycięstwa ku Jego czci (Pierwsza Księga Samuela 21:9).

Wtedy zwrócono uwagę na Dawida. Wcześniej przebywał na dworze Saula, ale od pewnego czasu go tam nie było (Pierwsza Księga Samuela 17:15). Saul, przygnębiony i rozkojarzony, zapomniał o nim i nie spodziewał się, że jego muzyk odważy się stanąć do walki z olbrzymem. Zapytał więc, czyim synem jest Dawid, jakby nigdy wcześniej go nie widział. Abner przyprowadził Dawida do Saula (Pierwsza Księga Samuela 17:57), a Dawid skromnie opowiedział o sobie (Pierwsza Księga Samuela 17:58). Teraz wkroczył na dwór z o wiele większym uznaniem niż wcześniej i otwarcie uznał, że wszystko, co się wydarzyło, było dziełem Boga.