1 Księga Samuela 14 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pewnego dnia syn Saula, Jonatan, odezwał się do swojego giermka: Chodź, podejdziemy do straży filistyńskiej, znajdującej się po przeciwnej stronie. Swojemu ojcu nic o tym nie wspomniał.

Saul tymczasem siedział koło granicy Gibea pod drzewem granatu rosnącym obok Migron. Przy nim znajdowało się około sześciuset mężczyzn.

Achiasz, syn Achituba, brata Ikaboda, syna Pinchasa, syna Helego, kapłana Pańskiego w Szilo, nosił wtedy efod. Lud nie wiedział, że Jonatan odszedł.

Między wąwozami, które Jonatan chciał przejść, aby dostać się do straży filistyńskiej, po jednej i drugiej stronie były urwiska. Jedno nazywało się Boses, a drugie Senne.

Pierwsze urwisko wznosi się stromo naprzeciw Mikmas, drugie zaś po południowej stronie naprzeciw Geba.

1 Księga Samuela 14:5 opisuje dwa strome urwiska po obu stronach wąwozu, przez który Jonatan zamierzał podejść do filistyńskiej straży. Werset podaje ich położenie względem …

Jonatan powiedział do swojego giermka: Chodź, podejdziemy do straży tych nieobrzezańców. Może Pan uczyni coś dla nas, bo dla Pana nie ma różnicy, czy ocali z pomocą wielu, czy niewielu.

Giermek powiedział na to: Czyń wszystko, do czego skłoni cię serce. Oto jestem z tobą, do twojej dyspozycji.

Jonatan powiedział: Teraz obaj podejdziemy do tych mężczyzn i pokażemy się im.

Gdy odezwą się do nas w ten sposób: Zatrzymajcie się, aż my do was przejdziemy, zatrzymamy się na swoim miejscu i nie pójdziemy do nich.

W 1 Księdze Samuela 14:9 Jonatan ustala z giermkiem, jak zareagują, jeśli Filistyni każą im czekać, aż sami podejdą. W takim wypadku mieli pozostać na …

Jeżeli zawołają: Podejdźcie do nas, wtedy pójdziemy, bo Pan oddał ich w nasze ręce. To dla nas znak.

Obaj ukazali się więc filistyńskiej straży. Filistyni powiedzieli: Oto Hebrajczycy wychodzący z kryjówek, w których się pochowali.

Ludzie ze straży odezwali się do Jonatana i do jego giermka: Podejdźcie, coś wam powiemy. Na to Jonatan powiedział do swojego giermka: Pójdź za mną, bo Pan oddał ich w ręce Izraela.

Jonatan wspinał się na rękach i nogach, a giermek szedł za nim. I wrogowie padali przed Jonatanem, a idący za nim giermek dobijał ich.

Była to pierwsza klęska, jaką zadał Jonatan i jego giermek: około dwudziestu poległych żołnierzy na długości około połowy bruzdy morgi pola.

Wtedy strach padł na obóz w polu i na wszystkich ludzi: załoga i oddziały niszczycielskie również były przerażone. Zadrżała ziemia, wywołując największy strach.

Wywiadowcy Saula w Gibea Beniamina spostrzegli, że tłum się rozpierzchnął, uciekając na wszystkie strony.

Wtedy Saul odezwał się do ludu, który był przy nim: Przyjrzyjcie się uważnie, kto od nas odszedł. Dokonali przeglądu i brakowało Jonatana i jego giermka.

Saul powiedział do Achiasza: Przynieś efod! Efod był bowiem w tym czasie u synów Izraela.

Kiedy Saul mówił jeszcze do kapłana, wrzawa w obozie filistyńskim się wzmogła. Saul odezwał się wtedy do kapłana: Cofnij rękę!

Saul i wszyscy ludzie, którzy byli przy nim, zebrali się i udali na pole bitwy, a oto tam jeden skierował miecz przeciw drugiemu. Popłoch był bardzo wielki.

Także Hebrajczycy, którzy już od dawna przebywali wśród Filistynów i przyszli z nimi do obozu, przeszli również do Izraelitów, którzy byli z Saulem i Jonatanem.

Wszyscy też mężczyźni Izraela, którzy ukryli się na górze Efraima, słysząc, że Filistyni uciekają, również przyłączyli się do swoich w walce.

Tak Pan wybawił Izraelitów w tym dniu. Bitwa przeniosła się do Bet-Awen.

Izraelici byli w tym dniu utrudzeni, tymczasem Saul zobowiązał lud przysięgą, mówiąc: Przeklęty ten człowiek, który by spożył posiłek przed wieczorem, zanim dokonam pomsty nad moimi wrogami. I żaden z ludzi nie skosztował posiłku.

Tymczasem wszyscy ludzie udali się do lasu. W tej okolicy był zaś miód.

Ludzie weszli do lasu. Miód spływał, jednak nikt nie podniósł swojej ręki do ust, bo ludzie bali się złożonej przysięgi.

Jonatan jednak nie słyszał, jak jego ojciec zobowiązywał lud przysięgą. Sięgnął końcem laski, którą miał w ręku, zanurzył ją w plastrze miodu i podniósł rękę do ust, a jego oczy nabrały blasku.

Wtedy odezwał się pewien człowiek z ludu: Twój ojciec związał lud przysięgą w słowach: Kto by spożył dziś posiłek, niech będzie przeklęty! A lud był wyczerpany.

Jonatan odpowiedział: Mój ojciec wtrąca kraj w nieszczęście. Popatrzcie, jak rozjaśniły się moje oczy, dlatego że skosztowałem trochę tego miodu.

Och! Gdyby lud dobrze się dzisiaj pożywił łupem, który zdobył na swoich wrogach, z pewnością większa byłaby wtedy klęska Filistynów.

W tym dniu pobili Filistynów od Mikmas do Ajjalonu, chociaż lud był bardzo wyczerpany.

Potem lud rzucił się na zdobycz, nabrał owiec, wołów i cieląt, zarzynał je na ziemi i zjadał razem z krwią.

Kiedy zawiadomiono Saula, że lud grzeszy przeciw Panu, że je razem z krwią, ten zawołał: Dopuszczacie się niewierności. Zatoczcie mi tu zaraz wielki kamień!

Saul powiedział jeszcze: Idźcie między ludzi, powiedzcie im, aby do mnie każdy przyprowadzał swojego wołu i każdy swojego barana: będziecie je zabijać tutaj i będziecie jeść, abyście nie grzeszyli przeciw Panu, jedząc razem z krwią. Spośród całego ludu każdy własnoręcznie przyprowadzał swojego wołu, które

Saul zbudował też ołtarz Panu. Był to pierwszy ołtarz, który zbudował Panu.

I Saul powiedział: Ruszmy nocą w pogoń za Filistynami i nękajmy ich aż do białego rana, nie oszczędzając nikogo z nich. Odpowiedzieli: Uczyń wszystko, co wydaje ci się słuszne. Kapłan zaś mówił: Przystąpmy tu do Boga!

Saul pytał Boga: Czy mam uderzyć na Filistynów? Czy oddasz ich w ręce Izraela? Ale On nie dał mu w tym dniu odpowiedzi.

I Saul powiedział: Wszyscy wodzowie ludu, podejdźcie bliżej, zbadajcie i zobaczcie, na czym polega ten dzisiejszy grzech.

Bo na życie Pana, który wybawia naród izraelski, nawet gdyby się to stało przez Jonatana, mojego syna, to i on musiałby umrzeć. Nikt z ludu na to nie odpowiedział.

Saul odezwał się jeszcze do wszystkich Izraelitów: Wy ustawcie się po jednej stronie, a ja i mój syn po drugiej stronie. Lud odpowiedział na to Saulowi: Uczyń, co wydaje ci się słuszne.

Następnie Saul mówił do Pana: Boże Izraela, okaż prawdę! Wylosowani zostali Jonatan i Saul, naród zaś – uwolniony.

I Saul powiedział: Rzucajcie losy między mną i moim synem, Jonatanem. I wylosowany został Jonatan.

Wtedy Saul odezwał się do Jonatana: Powiedz mi, co uczyniłeś? Jonatan odpowiedział: To prawda, że skosztowałem trochę miodu za pomocą końca laski, którą miałem w ręce. Oto jestem gotów umrzeć.

Saul odpowiedział: Niech Bóg mi to uczyni i tamto dorzuci, jeżeli nie umrzesz, Jonatanie.

Jednak lud odezwał się do Saula: Czy ma umrzeć Jonatan, który był sprawcą tego wielkiego izraelskiego zwycięstwa? Nigdy! Na życie Pana! Ani włos z jego głowy nie spadnie na ziemię. Z Bożą pomocą uczynił to dzisiaj. W ten sposób lud wyzwolił Jonatana i on nie umarł.

Saul wstrzymał się od pościgu za Filistynami. Filistyni zaś wycofali się do swoich siedzib.

Gdy Saul objął panowanie nad Izraelem, walczył wokół ze wszystkimi swoimi wrogami: z Moabitami, z Ammonitami, z Edomitami, z królem Soby i z Filistynami. W którąkolwiek stronę się zwrócił, zwyciężał,

dając dowody męstwa. Zwalczył Amalekitów, wyzwalając Izraela z mocy tych, którzy go nękali.

Synami Saula byli: Jonatan, Jiszwi i Malkiszua. Miał też dwie córki: starsza nazywała się Merab, a młodsza Mikal.

Żona Saula miała na imię Achinoam i była córką Achimaasa. Wódz jego wojska nosił imię Abner; był synem Nera, stryja Saula.