1 Księga Samuela 25:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment krótko opowiada o śmierci i pochówku Samuela.

Samuel był wielkim człowiekiem i doskonale nadawał się do służby publicznej, a jednak ostatnie lata życia spędził w spokoju i odosobnieniu. Nie dlatego, że był już zbyt stary, by nadal służyć — wciąż mógł przewodzić grupie proroków (Pierwsza Księga Samuela 19:20). Izrael go odrzucił, a Bóg słusznie skarcił za to naród. Sam Samuel pragnął spokoju, by w późniejszych latach móc cieszyć się bliskością Boga przez oddawanie Mu czci i poświęcenie. Bóg łaskawie dał mu wytchnienie. Starsze osoby powinny umieć przyjąć odpoczynek, nawet jeśli mogą mieć wrażenie, że grzebią się za życia.

Samuel był też wiernym przyjacielem Dawida, a Saul nienawidził go zarówno za tę przyjaźń, jak i za to, że Samuel mówił mu prawdę. Mimo to Samuel umarł w pokoju, nawet w najgorszym okresie surowych rządów Saula, gdy Samuel obawiał się, że Saul go zabije (Pierwsza Księga Samuela 16:2). Saul nie kochał Samuela, ale się go bał, podobnie jak Herod bał się Jana Chrzciciela. Bał się też ludu, bo wszyscy wiedzieli, że Samuel jest prorokiem. W ten sposób Bóg powstrzymał Saula przed skrzywdzeniem Samuela.

Cały Izrael opłakiwał Samuela i miał ku temu dobry powód: wszyscy ponieśli stratę. Jego osobista wartość sprawiała, że taki hołd po śmierci był w pełni zasłużony. Szacunek należał mu się także za wcześniejszą służbę narodowi, gdy sprawował sądy w Izraelu. Odmówienie mu tego byłoby wielką niewdzięcznością. Synowie proroków stracili założyciela i przywódcę swojej szkoły, a wszystko, co osłabiało ich wspólnotę, było stratą dla całego narodu.

To jednak nie wszystko. Samuel był wytrwałym orędownikiem, który każdego dnia modlił się za Izrael. Wraz z jego odejściem Izraelici stracili najlepszego przyjaciela. Ta strata była tym dotkliwsza, że Saul stał się nieobliczalny, a Dawid został wypędzony z kraju. Izrael nigdy wcześniej tak bardzo nie potrzebował Samuela, a teraz go zabrakło. Możemy mieć nadzieję, że lud opłakiwał go tym bardziej, pamiętając o własnym grzechu i nierozsądku, gdy go odrzucił i domagał się króla.

Ludzie o zatwardziałym sercu potrafią pochować wiernych sług Bożych bez łez i nie odczuwają straty, gdy odchodzą ci, którzy modlili się za nich i uczyli ich drogi Pana. Kiedy w swojej opatrzności Bóg zabiera naszych bliskich i przyjaciół, powinniśmy ukorzyć się z powodu krzywd, które wyrządziliśmy im, gdy jeszcze byli z nami.

Samuela pochowano nie w szkole proroków w Najot, lecz w jego własnym domu albo być może w ogrodzie obok niego, w Ramie, miejscu jego urodzenia. Potem Dawid udał się na pustynię Paran, być może po to, by w bardziej uroczysty sposób opłakiwać Samuela. Bardziej prawdopodobne jednak, że po stracie tak dobrego przyjaciela i oparcia silniej niż kiedykolwiek odczuł grożące mu niebezpieczeństwo. Wycofał się więc na pustynię, poza granice Izraela. W tym czasie mieszkał pośród namiotów Kedaru (Księga Psalmów 120:5). Na niektórych obszarach pustyni Paran wędrowali Izraelici po wyjściu z Egiptu. To miejsce mogło przypominać Dawidowi o Bożej trosce o Jego lud i przynieść mu pociechę w czasie jego własnej wędrówki przez pustynię.