1 Księga Samuela 25:12 – znaczenie i zastosowanie

Oto relacja, którą Dawid otrzymał o zniewadze, jaką Nabal wyrządził jego posłańcom. Słudzy Dawida „zawrócili”, czyli natychmiast odeszli, oburzeni, i słusznie, bo mieli do czynienia z człowiekiem tak grubiańskim. Nie odpowiedzieli jednak zniewagą na zniewagę ani nie próbowali siłą zabrać tego, co im się należało. Wrócili i opowiedzieli wszystko Dawidowi, pozostawiając sprawę w jego rękach. Gdy słudzy Chrystusa spotykają się z podobnym traktowaniem, powinni pozostawić Mu obronę swojej sprawy i czekać, aż zadziała. Sługa przedstawił swojemu panu obelgi, których doznał, ale sam nimi nie odpłacił (Ewangelia Łukasza 14:21).

Dawid podjął potem szybką i pochopną decyzję. Przypasał miecz i polecił swoim ludziom zrobić to samo, a około czterystu mężczyzn wyruszyło z nim (Pierwsza Księga Samuela 25:13). Dawid uznał, że dobroć, jaką okazał Nabalowi, poszła na marne. Sądził, że dzięki dobremu postępowaniu zyska przyjaciela, tymczasem Nabal nie okazał wdzięczności i odpłacił złem za dobro. Kiedy ludzie tak nam odpłacają, nie powinniśmy jednak żałować, że postąpiliśmy dobrze, ani zniechęcać się do czynienia dobra w przyszłości. Bóg jest dobry nawet dla złych i niewdzięcznych, więc my także powinniśmy tacy być.

Dawid postanowił też zgładzić Nabala i wszystkich, którzy do niego należeli. Nie było to postępowanie godne Dawida w jego najlepszym wydaniu. Jego zamiar był pełen przemocy: chciał zabić wszystkich mężczyzn w domu Nabala i nikogo nie oszczędzić, ani dorosłego, ani chłopca. Nawet słowa, których użył, świadczyły o jego wzburzeniu: „Niech Bóg uczyni tak i jeszcze więcej wrogom Dawida”. Chciał powiedzieć: „mnie”, ale zabrzmiałoby to nazbyt podobnie do słów Saula (Pierwsza Księga Samuela 14:44), więc się powstrzymał. Czy to naprawdę Dawid? Czy człowiek według serca Bożego może mówić tak lekkomyślnie? Przez tak długi czas uczył się cierpliwości w szkole cierpienia, a mimo to tak łatwo wpadał w gniew. To ten sam człowiek, który milczał, gdy go znieważano (Księga Psalmów 38:13), i przed chwilą oszczędził Saula, choć Saul próbował go zabić. Teraz jednak nie chciał oszczędzić rodziny człowieka, który obraził jedynie jego sługi.

Dawid potrafił być spokojny i rozważny, lecz kilka ostrych słów wprawiło go w taki gniew, że nic poza rozlewem krwi nie wydawało mu się wystarczające. Pokazuje to, jak słabi są nawet najlepsi ludzie, gdy Bóg pozostawia ich samym sobie, aby poznali, co kryje się w ich sercach. Dawid spodziewał się kłopotów ze strony Saula, więc był na nie przygotowany i panował nad sobą. Od Nabala oczekiwał życzliwości, dlatego niespodziewana zniewaga zaskoczyła go i na chwilę wytrąciła z równowagi. Mamy dobry powód, by modlić się: „Panie, nie dopuść, byśmy ulegli pokusie”.

Jeden ze sług Nabala, mądrzejszy od pozostałych, opowiedział jego żonie Abigail o tym, co się stało (Pierwsza Księga Samuela 25:14). Gdyby powiedział to samemu Nabalowi, ten zapewne obwiniłby sługę i wyrzucił go z domu. Abigail była jednak kobietą rozsądną, więc potraktowała ostrzeżenie poważnie. Sługa oddał Dawidowi sprawiedliwość, chwaląc jego ludzi za to, jak dobrze obchodzili się z pasterzami Nabala. Powiedział, że chronili ich niczym mur, choć sami byli narażeni na niebezpieczeństwo. Ci, którzy czynią dobro, prędzej czy później w taki czy inny sposób zyskują uznanie.

Sługa Nabala potwierdził też, że Dawid miał powód, by czuć się znieważony. Powiedział, że Nabal naubliżał posłańcom Dawida i rzucił się na nich w gniewie. Nie był to jednorazowy wybuch. Według sługi Nabal zachowywał się tak na co dzień, bo był człowiekiem nikczemnym i upartym, z którym nie dało się rozmawiać bez natychmiastowego wywołania jego gniewu. Abigail sama dobrze o tym wiedziała. Jednocześnie sługa wyświadczył dobro Abigail i całemu domowi, ostrzegając ich przed tym, co prawdopodobnie miało się wydarzyć. Znał Dawida na tyle, by spodziewać się, że Dawid dotkliwie odczuje zniewagę. Być może dowiedział się też, że Dawid już rozkazał swoim ludziom wyruszyć w tamtą stronę. Był więc pewien, że nieszczęście spadnie na jego pana i wszystkich domowników, w tym na niego samego. Chciał, by Abigail szybko zastanowiła się, jak można ich ocalić. Nie mogli stawić czoła wojskom Dawida, a na prośbę o pomoc Saula nie było czasu. Trzeba było znaleźć sposób, by uśmierzyć gniew Dawida.