1 Księga Samuela 25:36 – znaczenie i zastosowanie

Przyjrzyjmy się teraz śmierci Nabala i ślubowi Abigail.

Najpierw śmierć Nabala. Apostoł mówi o niektórych ludziach, że są „dwakroć umarli” (List Judy 1:12). O Nabalu można powiedzieć, że umarł trzy razy, choć przed chwilą został w niezwykły sposób ocalony od miecza Dawida i uniknął natychmiastowej śmierci. Ochrona, jakiej doświadczają niegodziwi, często jedynie odwleka Boży sąd, który później okazuje się boleśniejszy.

Po raz pierwszy Nabal był kompletnie pijany (Pierwsza Księga Samuela 25:36). Abigail wróciła do domu, a wszystko wskazuje na to, że sług i jedzenia oraz napojów było tam tak wiele, iż Nabal nawet nie zauważył jej nieobecności ani tego, że zabrała zapasy dla Dawida. Zastała go w samym środku uczty. Nie miał pojęcia, że tuż obok czai się zguba, którą sprowadził na niego człowiek, którego bezmyślnie uczynił swoim wrogiem. Grzesznicy często czują się najbezpieczniej wtedy, gdy niebezpieczeństwo jest najbliżej, a zguba już puka do drzwi.

Zwróćmy uwagę, jak rozrzutnie podejmował gości. Wyprawił ucztę na królewską miarę, obfitą i wystawną, chociaż jego gośćmi byli tylko strzygacze owiec. Taka hojność mogłaby być słuszna, gdyby pamiętał, po co Bóg dał mu majątek: nie po to, by sam mógł się wywyższać, ale by czynić nim dobro. Często ci, którzy skąpią na służbę Bogu i pomoc ubogim, hojnie wydają pieniądze jedynie na próżność i grzech. Odmawiają Bogu i biednym niewielkiego daru, a złoto wydają bez żalu, by zaimponować innym i dogodzić sobie.

Gdyby Nabal postępował zgodnie ze swoim imieniem, nie byłby tak beztroski i rozbawiony, zanim upewniłby się, czy Dawid wciąż jest na niego zagniewany. Jak zauważa biskup Hall, ludzie przywiązani do świata postępują nierozsądnie: oddają się przyjemnościom, zanim pojednają się z Bogiem. Nabal był nierozsądny także w zaspokajaniu apetytu. Upił się do nieprzytomności, co pasowało do jego imienia: Nabal znaczy „głupiec”. Nie potrafił korzystać z dostatku, nie nadużywając go, ani cieszyć się towarzystwem, nie zachowując się jak zwierzę. Trudno o pewniejszy znak braku mądrości i o pewniejszy sposób zniszczenia tej mądrości, która komuś jeszcze pozostała, niż pijaństwo.

Nabal uważał, że na dobroczynność nie można wydać zbyt mało, a na luksusy — zbyt wiele. Abigail zastała go w takim stanie, a reszta domowników zapewne niewiele się od niego różniła, bo gospodarz uczty dawał im zły przykład. Miała dość pracy, by uspokoić domowników i choć trochę zaprowadzić porządek. Nie powiedziała jednak Nabalowi ani o tym, co zrobiła dla Dawida, ani o jego własnej głupocie, która sprowokowała Dawida, ani o grożącym im niebezpieczeństwie i ocaleniu. Był zbyt pijany, by słuchać rozsądnych słów. Dobra rada udzielana pijanej osobie jest jak rzucanie pereł przed świnie. Lepiej zaczekać, aż wytrzeźwieje.

Po raz drugi Nabal umarł przez głębokie cierpienie i rozpacz (Pierwsza Księga Samuela 25:37). Następnego ranka, gdy nieco doszedł do siebie, żona opowiedziała mu, jak blisko sprowadził zgubę na siebie i rodzinę przez własną nieuprzejmość oraz jak wiele trudu włożyła, by temu zapobiec. Wtedy serce w nim zamarło i stał się jak kamień. Niektórzy sądzą, że złamał go koszt daru, który Abigail zawiozła Dawidowi. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że wstrząsnęło nim wspomnienie niebezpieczeństwa, którego ledwie uniknął, i nie potrafił już dojść do siebie. Zamilkł i zamknął się w sobie, zawstydzony własną głupotą i upokorzony mądrością żony.

Jak bardzo się zmienił! Wieczorem jego serce rozweselało wino, a następnego ranka ciążyło jak kamień. Taka jest zwodnicza obietnica przyjemności tego świata. Śmiech głupca trwa krótko, a kończy się smutkiem. Pijacy bywają przygnębieni, gdy wspominają własne postępowanie. Radość w Bogu podtrzymuje serce w każdej chwili. Abigail nie zdołała doprowadzić Nabala do skruchy dzięki mądrym słowom, lecz teraz jej wierne upomnienie pogrążyło go w rozpaczy.

W końcu Nabal naprawdę umarł. Około dziesięciu dni później, gdy nadal tkwił w cierpieniu i udręce, Pan go poraził i umarł (Pierwsza Księga Samuela 25:38). Wygląda na to, że już nie wyzdrowiał. Jak mówi biskup Hall, słuszne jest, by ci, którzy żyją bez łaski, umierali bez pociechy. Nie możemy spodziewać się czegoś lepszego, jeśli nadal trwamy w grzechu. Nie wspomniano o żałobie po Nabalu. Odszedł bez żalu ze strony innych, a zapewne wszyscy uznali, że bez niego kraj będzie lepszym miejscem.

Gdy Dawid usłyszał o śmierci Nabala, dziękował Bogu (Pierwsza Księga Samuela 25:39). Najpierw chwalił Pana za to, że uchronił swego sługę od zła — od zabicia Nabala własną ręką. Cieszył się, że Nabal umarł śmiercią naturalną, a nie z ręki Dawida. Wykorzystujmy każdą sposobność, by mówić o dobroci Boga, który chroni nas przed grzechem. Dawid dziękował też Bogu za to, że sam wziął sprawę w swoje ręce i bronił jego dobrego imienia, nie pozwalając, by człowiek, który go znieważył, pozostał bezkarny. Umacniało to pozycję Dawida, bo wszyscy mogli zobaczyć, że Bóg walczy w jego obronie. Dawid dziękował również za to, że ten przykład zachęci jego samego i innych, by pozostawiali swoje krzywdy w rękach Boga i ufali, że we właściwym czasie wszystko naprawi, jeśli cierpliwie będą na Niego czekać.

Teraz ślub Abigail. Dawid był urzeczony jej urodą oraz niezwykłą mądrością, jaką wykazała się w swoim postępowaniu i słowach. Gdy tylko wypadało, po usłyszeniu, że została wdową, posłał do niej z wiadomością, że pragnie ją poślubić (Pierwsza Księga Samuela 25:39). Był przekonany, że kobieta, która okazała się dobrą żoną dla tak złego męża jak Nabal, będzie tym bardziej odpowiednią żoną dla niego. Zauważył też, z jakim szacunkiem się do niego odnosiła i jak mocno wierzyła, że pewnego dnia zasiądzie na tronie.

Oświadczył się jej przez posłańca, być może dlatego, że jego własne sprawy nie pozwalały mu przybyć osobiście. Abigail przyjęła tę propozycję z wielką skromnością i pokorą (Pierwsza Księga Samuela 25:41). Uważała, że nie jest godna takiego zaszczytu, a jednak tak bardzo szanowała Dawida, że z radością zostałaby najniższą służącą w jego domu, gotową nawet umywać nogi jego sługom. Najbardziej godni zaszczytów są ci, którzy potrafią się tak uniżyć.

Przyjęła oświadczyny, wyruszyła z posłańcem Dawida, zabrała ze sobą odpowiedni orszak i została jego żoną (Pierwsza Księga Samuela 25:42). Nie wypominała mu trudnej sytuacji, w jakiej się znajdował, ani nie pytała, z czego ją utrzyma. Ceniła go przede wszystkim dlatego, że wiedziała, iż jest bardzo dobrym człowiekiem, a także dlatego, że wierzyła, iż z czasem stanie się człowiekiem wielkim. Poślubiła go w wierze, ufając, że choć nie miał wtedy stałego domu, do którego mógłby ją zabrać, Boża obietnica w końcu się spełni. Podobnie ci, którzy łączą swoje życie z Chrystusem, muszą być gotowi cierpieć z Nim teraz, wierząc, że później będą z Nim także królować.

Na koniec przy tej okazji dowiadujemy się czegoś o żonach Dawida.

Zanim poślubił Abigail, Dawid stracił pierwszą żonę — Mikal, córkę Saula, swoją pierwszą żonę i towarzyszkę młodości. Pozostałby jej wierny, gdyby ona pozostała wierna jemu, lecz Saul oddał ją innemu mężczyźnie (Pierwsza Księga Samuela 25:44). Zrobił to, by okazać swój gniew wobec Dawida i zerwać więź łączącą go z zięciem.

Dawid poślubił też inną kobietę, oprócz Abigail. Wydaje się, że stało się to wcześniej, bo wymieniono ją przed Abigail (Pierwsza Księga Samuela 27:3). Dawid uległ zepsutemu obyczajowi swojej epoki, choć nigdy nie było to Bożym zamysłem. Nie jest to też wzór na obecne czasy, odkąd przyszedł Mesjasz i nastał czas odnowy (Ewangelia Mateusza 19:4–5). Być może niesprawiedliwe odebranie Dawidowi jedynej prawowitej żony przez Saula popchnęło go do tego złego postępowania. Gdy więź małżeńska zostanie raz rozluźniona, trudno ją w pełni odbudować.

Dawid mógł sądzić, że skoro nie mógł zatrzymać pierwszej żony, wolno mu nie dochować wierności drugiej. Łudzimy się jednak, gdy usprawiedliwiamy własne grzechy grzechami innych osób.