1 Księga Samuela 25:32 – znaczenie i zastosowanie

Abigail była dla Dawida jak złoty kolczyk, piękna ozdoba dla ucha, które słucha uważnie (Księga Przysłów 25:12). Gdy ogarnął go gniew, udzieliła mu mądrej nagany, a on przyjął jej upomnienie z uległym sercem, jak sam niegdyś powiedział: „Niech sprawiedliwy mnie karci, będzie to dobrodziejstwo” (Księga Psalmów 141:5). Nigdy nie udzielono rady mądrzej ani nie przyjęto jej lepiej.

Dawid najpierw podziękował Bogu za to, że w porę powstrzymał go od grzesznego postępowania: „Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który cię wysłał dzisiaj na spotkanie ze mną” (Pierwsza Księga Samuela 25:32). Powinniśmy dostrzegać Boga w każdym dobru, które przychodzi do nas za pośrednictwem innych ludzi: w radzie, wskazówce, pocieszeniu, ostrzeżeniu czy potrzebnym upomnieniu. Powinniśmy też być głęboko wdzięczni za każde zrządzenie Opatrzności, czyli mądre działanie Boga, które chroni nas przed grzechem.

Dawid podziękował również Abigail za to, że w porę stanęła między nim a złem, które zamierzał wyrządzić. Uznał za błogosławioną zarówno jej radę, jak i ją samą (Pierwsza Księga Samuela 25:33). Wiele osób znosi upomnienie, ale niewielu przyjmuje je z wdzięcznością i chwali tego, kto je wypowiedział. Abigail cieszyła się, że ocaliła męża i domowników od śmierci, a Dawid równie mocno cieszył się, że powstrzymała jego i jego ludzi od grzechu.

Dawid wyraźnie uświadomił sobie, jak niebezpieczną obrał drogę, a dzięki temu miłosierdzie Boga zajaśniało jeszcze mocniej. Wiedział, że był o krok od przelania krwi, czego słusznie nie chciałby uczynić, gdyby zachował spokój i pobożne usposobienie. Zamierzał też sam wymierzyć zemstę, jakby to on był sędzią, zamiast pozostawić ją Bogu, który powiedział: „Do Mnie należy pomsta, Ja odpłacę”.

Grzech byłby tym cięższy, że skrzywdziłby tak mądrą i dobrą kobietę jak Abigail. Dawid mówi w istocie, że Bóg uchronił go przed wyrządzeniem jej krzywdy (Pierwsza Księga Samuela 25:34). Być może, gdy po raz pierwszy ją zobaczył, poczuł nagły gniew, że ośmieliła się mu sprzeciwić. Później dziękował Bogu, że dał mu cierpliwość, by jej wysłuchał.

Wiedział też, jak niewiele brakowało, by dopuścił się zbrodni. „Gdybyś się nie pospieszyła” — chciał powiedzieć — „doszłoby do rozlewu krwi”. Im bliżej jesteśmy grzechu, tym większe jest miłosierdzie, gdy Bóg zatrzymuje nas w porę. To wielka łaska, gdy ktoś jest już bliski upadku, a jednak zostaje podtrzymany (Księga Psalmów 73:2).

Dawid odprawił Abigail ze spokojną odpowiedzią (Pierwsza Księga Samuela 25:35). Przyznał w istocie, że jej słowa go przekonały: wysłuchał jej i zrezygnował z planowanej zemsty, bo przyjął ją życzliwie i uznał jej słowa za słuszne. Mądrzy i dobrzy ludzie słuchają rozsądnych argumentów, nawet gdy wypowiada je ktoś stojący niżej od nich i gdy targają nimi własne namiętności.

Ta historia pokazuje również, że żadna przysięga nie może zobowiązywać do grzechu. Dawid przysiągł zabić Nabala. Już samo złożenie takiej przysięgi było złe, ale spełnienie jej byłoby o wiele gorsze. Mądre i wierne upomnienie często zostaje przyjęte lepiej i przynosi skutek szybciej, niż się spodziewamy, bo Bóg ma mocny wpływ na ludzkie sumienia (Księga Przysłów 28:23).