Księga Liczb 11 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Lecz lud zaczął szemrać przeciw Panu, narzekając, że jest mu źle. Gdy Pan to usłyszał, zapłonął gniewem. Zapalił się przeciw nim ogień Pana i zniszczył ostatnią część obozu.

Lud wołał do Mojżesza, a on wstawił się do Pana i ogień wygasł.

Dlatego też nadano temu miejscu nazwę Tabeera, bo ogień Pana zapłonął wśród nich.

Tłum pospolitego ludu, który był wśród nich, ogarnęła żądza. Izraelici również zaczęli płakać, mówiąc: Kto nam da mięsa, abyśmy jedli?

Wspominamy ryby, które jedliśmy za darmo w Egipcie, ogórki, melony, pory, cebulę i czosnek.

Księga Liczb 11:5 pokazuje, jak Izraelici wspominają jedzenie z Egiptu, skupiając się na rybach i warzywach, które mieli tam za darmo. Ich nostalgia towarzyszy narzekaniu …

Tymczasem tu giniemy, pozbawieni tego wszystkiego. Nasze oczy nie widzą nic poza manną.

Manna zaś była podobna do nasion kolendra i miała wygląd bdelium.

Ludzie wychodzili i zbierali ją, potem mielili w ręcznych młynkach albo tłukli w moździerzach. Gotowali ją w garnkach lub robili z niej podpłomyki; miała smak taki jak ciasto na oleju.

Gdy nocą rosa opadała na obóz, równocześnie opadała i manna.

Mojżesz usłyszał, że lud narzeka rodzinami – każda u wejścia do swojego namiotu. Wtedy potężnie rozpalił się gniew Pana, a także Mojżeszowi wydało się to złe.

Powiedział więc Mojżesz do Pana: Czemu tak źle obchodzisz się ze swoim sługą, czemu nie darzysz mnie życzliwością i złożyłeś na mnie cały ciężar tego ludu?

Czy to ja począłem ten lud w łonie albo ja go zrodziłem, że powiedziałeś mi: Noś go na swoim łonie, jak opiekunka nosi dziecko, i zanieś go do ziemi, którą przysiągłem dać ich przodkom?

Skąd wezmę mięsa, aby dać temu całemu ludowi? A przecież skarżą się przeciw mnie i wołają: Daj nam mięsa do jedzenia!

Nie mogę już sam dłużej udźwignąć troski o ten lud, już mi zbyt ciąży.

Skoro tak ze mną postępujesz, to raczej mnie zabij, jeśli darzysz mnie życzliwością, abym nie patrzył na swoje nieszczęście.

W Księdze Liczb 11:15 Mojżesz, przytłoczony odpowiedzialnością za narzekający lud, mówi Bogu, że woli umrzeć, niż dalej znosić swoje nieszczęście. To rozpaczliwy wyraz skrajnego zmęczenia, …

Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: Zwołaj mi siedemdziesięciu mężczyzn spośród starszych Izraela, o których wiesz, że są starszymi ludu i nadzorcami, i przyprowadź ich do Namiotu Spotkania; niech tam staną razem z tobą.

Wtedy Ja zstąpię i będę z tobą mówił; wezmę z ducha, który jest w tobie, i dam im, i będą razem z tobą dźwigać ciężar ludu, a ty sam już więcej nie będziesz musiał go dźwigać.

Ludowi zaś powiedz: Oczyśćcie się na jutro, a będziecie jeść mięso. Narzekaliście przed Panem i wołaliście: Kto nam da mięso, abyśmy jedli? O, jak nam dobrze było w Egipcie! Teraz Pan da wam mięso do jedzenia.

Będziecie je jeść nie tylko przez jeden dzień albo dwa, albo pięć czy dziesięć lub dwadzieścia,

lecz przez cały miesiąc, aż wyjdzie wam przez nozdrza i przejmie was wstrętem; odrzuciliście bowiem Pana, który jest pośród was, i narzekaliście przed Nim, mówiąc: Dlaczego wyszliśmy z Egiptu?

Mojżesz odpowiedział: Sześćset tysięcy pieszych mężczyzn liczy ten lud, pośród którego jestem, a ty mówisz: Dam im mięso i będą jeść przez cały miesiąc!

Gdyby zabito dla nich wszystkie owce i woły, czy to by wystarczyło? Albo gdyby złowiono wszystkie ryby morskie, czy będzie im dosyć?

Pan jednak odpowiedział Mojżeszowi: Czy ręka Pana jest zbyt krótka? Zobaczysz, czy moja mowa się spełni, czy też nie.

I Mojżesz wyszedł, by oznajmić ludowi słowa Pana. Następnie zwołał siedemdziesięciu starszych ludu i ustawił ich wokół namiotu.

A Pan zstąpił w obłoku i mówił z nim. Wziął z ducha, który był w nim, i przekazał go tym siedemdziesięciu starszym. A gdy duch spoczął na nich, wpadli w uniesienie prorockie. Nie powtórzyło się to jednak.

Dwóch mężczyzn pozostało w obozie. Jeden nazywał się Eldad, a drugi Medad. Na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do namiotu. Wpadli więc w obozie w uniesienie prorockie.

Przybiegł młodzieniec i doniósł Mojżeszowi: Eldad i Medad wpadli w obozie w uniesienie prorockie.

Jozue, syn Nuna, który od swojej młodości był w służbie Mojżesza, zabrał głos i powiedział: Mojżeszu, mój panie, zabroń im!

Ale Mojżesz odparł: Czy jesteś zazdrosny o mnie? Oby tak cały lud Pana prorokował, oby Pan dał mu swojego ducha!

Po czym Mojżesz udał się razem ze starszymi z powrotem do obozu.

Podniósł się wiatr zesłany przez Pana i przyniósł od morza przepiórki, i zrzucił na obóz z obu jego stron na dzień drogi, i pokryły ziemię na dwa łokcie wysokości.

Ludzie byli na nogach przez cały dzień, przez noc i następny dzień, i zbierali przepiórki. Kto mało zebrał, przyniósł co najmniej dziesięć chomerów. I rozłożyli je wokół obozu.

Mięso jeszcze było między ich zębami, jeszcze nieprzeżute, gdy już zapalił się gniew Pana przeciw ludowi i Pan uderzył go wielką plagą.

Dlatego też nazwano to miejsce Kibrot-Hattaawa, bo tam pochowano ludzi, których opanowało pożądanie.

Z Kibrot-Hattaawa lud ruszył do Chaserot i tam rozbili obóz.