Księga Liczb 11:31 – znaczenie i zastosowanie

Bóg już wcześniej dotrzymał obietnicy danej Mojżeszowi, zapewniając mu pomocników do kierowania ludem. Pokazał w ten sposób, że przez swojego Ducha ma władzę nad ludzkimi sercami. Teraz dotrzymuje obietnicy danej ludowi i daje mu mięso, ukazując swoją władzę nad zwierzętami i panowanie nad całą przyrodą.

Zwróćmy najpierw uwagę, jak obficie lud otrzymał mięso. Wiatr, jak mówi Księga Psalmów 78:26, przyniósł przepiórki (Księga Liczb 11:31). Nie wiadomo na pewno, jakie to były stworzenia. Psalmista nazywa je ptakami opierzonymi, czyli skrzydlatymi. Biskup Patrick skłania się ku poglądowi niektórych późniejszych autorów, którzy uważali, że były to szarańcze — smaczny pokarm znany w tamtej okolicy. Przemawia za tym zwłaszcza to, że nadleciały z wiatrem, zalegały stosami i można je było suszyć na słońcu na później.

Cokolwiek to było, posłużyło Bożemu zamysłowi. Zapewniło Izraelowi ucztę na cały miesiąc i pokazało, jak hojny był Bóg wobec swojego krnąbrnego ludu. Szarańcza, która w żyznym Egipcie stawała się plagą, bo pożerała plony, na jałowej pustyni okazała się błogosławieństwem, ponieważ ludzie mogli ją jeść.

Po drugie, zwróćmy uwagę, jak bardzo lud pragnął tego mięsa. Ludzie rzucili się, by je zbierać, kierowani zachłannym apetytem, i zlekceważyli ostrzeżenie Mojżesza, przekazane od Boga: jedzenie miało przyprawić ich o chorobę i sprowadzić karę (Księga Liczb 11:32). Przez dwa dni i jedną noc zbierali mięso, aż każdy naczelnik rodziny przyniósł do domu co najmniej dziesięć chomerów, czyli mniej więcej dziesięć oślich ładunków.

Dawid kiedyś zapragnął wody ze studni w Betlejem, ale gdy ją otrzymał, nie chciał jej pić, bo zdobyto ją z narażeniem życia. Izraelici mieli jeszcze więcej powodów, by odrzucić to mięso: zdobyli je przez narzekanie, a Mojżesz jasno powiedział, że otrzymują je w gniewie. Jednak ludzie, którymi rządzą grzeszne pragnienia, będą dążyć do ich zaspokojenia, nawet jeśli grozi im pewna krzywda i zguba duszy.

Po trzecie, zwróćmy uwagę, jak wysoką cenę zapłacili za ucztę, gdy przyszła pora rozliczenia. Pan dotknął ich bardzo ciężką plagą (Księga Liczb 11:33). Prawdopodobnie była to choroba ciała, wywołana przejedzeniem, która zabiła wielu ludzi, być może zwłaszcza przywódców buntu.

Bóg często w miłości daje swoim ludziom to, o co proszą. Spełnił ich prośbę, ale sprawił, że ich dusze zmarniały, jak czytamy w Księdze Psalmów 106:15. Mimo tego wszystkiego, co im powiedziano, nie porzucili swoich zachcianek. Gniew Boży spadł więc na nich, gdy mięso wciąż było w ich ustach (Księga Psalmów 78:30–31). To, czego zbyt mocno pragniemy, jeśli to otrzymamy, często staje się dla nas źródłem smutku i ciężarem.

Bóg najpierw zaspokoił ich pragnienie, a potem ich ukarał, i to z dwóch powodów. Po pierwsze, chciał chronić cześć należną Jego mocy, żeby nikt nie mógł powiedzieć, że nie zgładził ludu, bo nie potrafił zapewnić mu pożywienia. Po drugie, chciał pokazać, co dobrobyt oznacza dla grzeszników: często przygotowuje drogę do zguby. Karmi się ich jak wołu prowadzonego na rzeź.

Na koniec pamięć o tym wydarzeniu utrwalono w nazwie nadanej temu miejscu (Księga Liczb 11:34). Mojżesz nazwał je Kibrot-Hattaawa, co znaczy „groby zachcianek” albo „groby pożądania”. Dobrze byłoby, gdyby te groby izraelskich zachcianek stały się również miejscem pogrzebania grzesznych pragnień Izraela. Takie ostrzeżenie miało do tego doprowadzić, ale nie przyniosło skutku. Jak czytamy w Księdze Psalmów 78:32, mimo tego wszystkiego lud nadal grzeszył.