Księga Liczb 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto grzech ludu. Narzekali (Księga Liczb 11:1). Na marginesie można przeczytać: „jakby wiecznie narzekali”, co sugeruje, że skłonność do szemrania stała się ich nawykiem. Już wcześniej niektórzy po cichu odczuwali niezadowolenie, choć nie przerodziło się ono jeszcze w otwarty bunt. Jakże łatwo mała iskra może wzniecić wielki pożar.

Bóg dał im znakomite prawa i przykazania, a jednak zaraz po odejściu od góry Pana zaczęli spierać się z samym Bogiem. Po pierwsze, pokazuje to, jak wielkim złem jest grzech. Szczególnie obraźliwy staje się wtedy, gdy buntuje się przeciwko Bożemu przykazaniu. Pokazuje to również, jak bezsilne jest prawo wobec ludzkiej słabości (List do Rzymian 8:3). Prawo mogło ujawnić grzech, ale nie mogło go usunąć. Mogło go powstrzymywać, lecz nie mogło go pokonać.

Narzekali, ale nie dowiadujemy się dokładnie, na co. I to także jest częścią ich hańby. Mieli tak wiele powodów do wdzięczności, że trudno zrozumieć, co jeszcze mogło im przeszkadzać. Zapewne nie wszyscy narzekali na to samo. Jedni mogli żałować, że nie zostali dłużej przy górze Synaj, inni zaś chcieć ją opuścić wcześniej. Niektórzy mogli szemrać z powodu pogody, a inni drogi. Jednym trzydniowa wędrówka mogła wydawać się zbyt długa, innym zaś zbyt krótka, bo jeszcze nie doprowadziła ich do Kanaanu.

Pomyślmy, jak Bóg ich prowadził, chronił i otaczał troską. Mieli dobre pożywienie, dobre towarzystwo i staranną opiekę podczas wędrówki. Nie puchły im stopy, a ich ubrania się nie zużywały (Księga Powtórzonego Prawa 8:4). Cóż jeszcze można było zrobić, by lud ten był zadowolony? A jednak narzekali. Ludzie niespokojni i niezadowoleni zawsze znajdą coś do skrytykowania, nawet gdy ich zewnętrzne warunki są bardzo dobre.

Po drugie, widzimy, że Bóg słusznie oburzył się na tę zniewagę. Pan usłyszał narzekanie, choć wydaje się, że Mojżesz go nie słyszał. Bóg zna skryte szemranie serca, nawet gdy starannie ukrywamy je przed ludźmi. Zwrócił na nie uwagę i bardzo się rozgniewał. Bóg łaskawie pozwala nam przedstawiać Mu nasze skargi, gdy mamy ku temu prawdziwy powód (Księga Psalmów 142:2). Słusznie jednak obraża się, gdy bez powodu narzekamy na Niego. My także czulibyśmy się podobnie, gdyby nasi podwładni tak nas traktowali.

Po trzecie, Bóg ukarał ich za ten grzech. Ogień Pana płonął pośród nich, podobnie jak płomienie, które pochłonęły Nadaba i Abihu, synów Aarona. W ich sercach płonął gniew i nieufność wobec Boga (Księga Psalmów 39:3), więc słusznie ogień Bożego gniewu spadł na ich ciała. O wcześniejszym szemraniu ludu po wyjściu z Egiptu czytamy kilkakrotnie, w Księdze Wyjścia 15, 16 i 17. Nie czytamy jednak, by wtedy za ich narzekanie spadły na nich plagi, jak stało się teraz. Widzieli już o wiele więcej dowodów Bożej troski, dlatego ich nieufność była tym bardziej niewybaczalna.

Ogień zapłonął przeciw Jakubowi (Księga Psalmów 78:21), ale Bóg nie chciał obchodzić się z nimi surowo, więc ogień pochłonął tylko tych, którzy znajdowali się na samym skraju obozu. Bóg wymierzał karę stopniowo, aby mogli wziąć sobie tę przestrogę do serca. Po czwarte, zawołali do Mojżesza, który już wcześniej wstawiał się za nimi. Gdy spadł na nich ogień, zwrócili się do niego i poprosili, by stanął w ich obronie. Kiedy ludzie bez powodu narzekają, słuszne jest, że Bóg daje im rzeczywisty powód do skargi. Ci, którzy w pomyślnych czasach lekceważą przyjaciół Boga, często szukają ich wsparcia, gdy nadchodzi trudność.

Po piąte, Mojżesz modlił się za nich, a jego wstawiennictwo okazało się skuteczne. Zawsze był gotów wstawiać się za ludem i odwracać Boży gniew. Bóg miał wzgląd na niego i jego błaganie, a ogień wygasł. Pokazuje to, że Bóg nie znajduje upodobania w karaniu. Gdy zaczyna sądzić, często szybko odstępuje od kary. Mojżesz należał do tych, którzy dzięki wierze ugasili potęgę ognia (por. List do Hebrajczyków 11:34).

Na koniec temu miejscu nadano nową nazwę, aby utrwalić hańbę narzekającego ludu i oddać cześć sprawiedliwemu Bogu. Nazwano je Taberą, co znaczy „spalenie” (Księga Liczb 11:3). Ta nazwa miała przypominać innym, by słuchali, bali się i wyciągali przestrogę, nie grzeszyli tak jak tamci i nie doznali podobnej kary (Pierwszy List do Koryntian 10:10).