Księga Liczb 11:24 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Bóg dotrzymuje słowa danego Mojżeszowi i pomaga mu sprawować władzę nad Izraelem.

Zgiełk ludu wytrącił Mojżesza z równowagi, ale bliskość Boga przyniosła mu spokój i pomogła odzyskać równowagę. Dlatego wykonał to, co do niego należało, zgodnie z Bożym poleceniem. Przyprowadził siedemdziesięciu starszych przed Pana i zgromadził ich wokół namiotu (Księga Liczb 11:24), aby byli gotowi przyjąć Bożą łaskę w miejscu, gdzie Bóg się objawiał. Lud mógł też zobaczyć, jak poważne było ich powołanie. Ci, którzy oczekują Bożej przychylności, powinni z pokorą oddać się Bogu do dyspozycji i ofiarować Mu swoją służbę.

Bóg nie zwlekał z wykonaniem swojej części. Udzielił siedemdziesięciu starszym ze swojego Ducha (Księga Liczb 11:25). Dzięki temu ludzie, których naturalne zdolności i przygotowanie nie przewyższały zdolności ani przygotowania ich sąsiadów, mogli przemawiać i działać w niezwykły sposób, dając świadectwo, że porusza ich Boże natchnienie. Prorokowali przez cały dzień, choć niektórzy sądzą, że tylko tego dnia. Prawdopodobnie mówili ludowi o sprawach Bożych, a być może z wielką jasnością, obszernością i swobodą wypowiedzi wyjaśniali niedawno otrzymane prawo. Każdy, kto ich słuchał, mógł dostrzec, że Bóg naprawdę jest z nimi (Pierwszy List do Koryntian 14:24–25).

W późniejszym czasie Saul został przeznaczony do sprawowania władzy, gdy na dzień i noc udzielił mu się dar prorokowania (Pierwsza Księga Samuela 10:6, Pierwsza Księga Samuela 10:11). Kiedy Mojżesz po raz pierwszy miał wyprowadzić Izraela z Egiptu, Aaron został wyznaczony na jego proroka, czyli rzecznika (Księga Wyjścia 7:1). Teraz jednak, gdy Bóg powierzył Aaronowi inne zadania, Mojżesz otrzymał siedemdziesięciu proroków, którzy mieli go wspierać. Do sprawowania władzy wśród ludu Bożego najlepiej nadają się ci, którzy dobrze znają sprawy Boże i potrafią pożytecznie nauczać.

Szczególny przypadek dotyczył Eldada i Medada, prawdopodobnie braci. Mojżesz wybrał ich do pomocy w sprawowaniu władzy, ale nie wyszli z innymi do namiotu (Księga Liczb 11:26). Kalwin uważał, że wezwanie mogło dotrzeć do nich zbyt późno, ponieważ przebywali z dala od innych. Większość sądzi, że zostali na miejscu z poczucia skromności i pokory. Świadomi swojej słabości i niegodności, chcieli uniknąć publicznego urzędu. Było w tym coś godnego uznania, ale nieposłuszeństwo wobec wezwania wciąż było błędem.

Mimo to Duch Boży odnalazł ich w obozie, gdzie przebywali wśród bagaży, i tam prorokowali. Innymi słowy, w jakimś prywatnym namiocie wykorzystywali swój dar w modlitwie, nauczaniu i uwielbieniu. Duch Boży nie jest ograniczony do namiotu. Jak wiatr, działa tam, gdzie chce (Ewangelia Jana 3:8). Nie ma miejsca, do którego moglibyśmy się udać, by uciec przed Duchem. Ich nieobecność okazała się też mądrze zrządzona, bo jasno pokazała, że starszych poruszał Duch Boży. To nie Mojżesz udzielił im tego Ducha, lecz Bóg.

Oni z pokorą zrezygnowali z awansu, ale Bóg i tak powierzył im tę rolę. Co więcej, zostali wymienieni z imienia, podczas gdy pozostali nie. Kto się uniża, zostanie wywyższony, a ci, którzy najmniej zabiegają o władzę, często najlepiej nadają się do jej sprawowania.

Gdy ktoś doniósł Mojżeszowi, że Eldad i Medad prorokują w obozie (Księga Liczb 11:27), sprawiało to wrażenie nieprawidłowej sytuacji: jakby w jakimś namiocie odbywało się odrębne zgromadzenie, poza nadzorem Mojżesza i z dala od pozostałych starszych. Jozue, sługa i bliski pomocnik Mojżesza, chciał ich powstrzymać i poprosił Mojżesza, by im tego zabronił (Księga Liczb 11:28). Możliwe, że sam należał do siedemdziesięciu, przez co tym bardziej zależało mu na ochronie ich urzędu. Uznał, że nie działali pod wpływem nieodpartego przymusu, ponieważ prorok panuje nad swoim duchem. Chciał więc, by przestali prorokować albo przyszli do namiotu i włączyli się w uporządkowaną służbę wraz z pozostałymi.

Nie domagał się kary za to, co zrobili, tylko chciał zapobiec podobnym sytuacjom w przyszłości. Jego intencje były dobre. Nie kierowała nim osobista niechęć, lecz szczera troska o jedność wspólnoty oraz o cześć należną Bogu i Mojżeszowi.

Mojżesz odrzucił prośbę Jozuego i zganił go: zapytał, czy Jozue jest o niego zazdrosny, i wyraził pragnienie, by cały lud Pana prorokował i by Pan obdarzył wszystkich swoim Duchem (Księga Liczb 11:29). Jozue był bliskim przyjacielem Mojżesza i odezwał się z szacunku do niego, a jednak Mojżesz go skorygował. Przez niego upomniał też wszystkich, którzy podzielają takie nastawienie. Nie wolno nam po kryjomu żywić niechęci do darów, łaski ani pożytecznej służby innych. Ulegli temu uczniowie Jana, gdy zazdrościli Chrystusowi uznania, bo wydawało im się, że umniejsza ono znaczenie ich nauczyciela (Ewangelia Jana 3:26).

Nie powinniśmy też unosić się gniewem i surowością z powodu słabości innych. Nawet jeśli Eldad i Medad postąpili niezgodnie z ustalonym porządkiem, Jozue zareagował zbyt pochopnie i ostro. Nasz zapał musi być kierowany przez łagodną mądrość, bo gniew człowieka nie prowadzi do sprawiedliwości, której pragnie Bóg (List Jakuba 1:20). Nie wolno nam czynić nawet dobrych i pożytecznych ludzi przywódcami stronnictwa (Pierwszy List do Koryntian 1:12–13). Nie powinniśmy też pochopnie potępiać ani uciszać tych, którzy się od nas różnią, jakby nie szli za Chrystusem tylko dlatego, że nie idą za Nim razem z nami (Ewangelia Marka 9:38).

Mojżesz miał lepsze usposobienie. Nigdy nie próbowałby uciszyć tych dwóch ani gasić w nich Ducha. Pragnął, by cały lud Pana prorokował, to znaczy by Bóg obdarzył Duchem wszystkich. Nie miał na myśli ustanawiania prorokami ludzi nieprzygotowanych ani tego, że dar proroctwa miałby stać się w ten sposób powszechny. Wyrażał miłość do całego ludu Bożego, radość z darów innych i to, jak daleki był od obrażania się, że Eldad i Medad prorokują na jego oczach. Podobną postawę miał Paweł: cieszył się, że głosi się Chrystusa, nawet gdy czynili to ludzie, którzy chcieli przysporzyć mu cierpień w więzieniu (List do Filipian 1:16). Powinniśmy się radować, gdy Bóg jest czczony i służy się Mu, a dobro zostaje dokonane, nawet jeśli umniejsza to naszą pozycję lub znaczenie drogi, którą podążamy.

Nowo mianowani starsi od razu podjęli swoje obowiązki (Księga Liczb 11:30). Gdy ich powołanie zostało wyraźnie potwierdzone przez prorokowanie, poszli z Mojżeszem do obozu i przystąpili do pracy. Otrzymawszy dar, wiernie nim służyli jako dobrzy szafarze.

Mojżesz mógł teraz cieszyć się, że tak wiele osób dzieli z nim jego pracę i zaszczyt. Ci, którzy pragną władzy, powinni wziąć sobie do serca świadectwo Mojżesza, że sprawowanie rządów jest ciężarem. Dla tych, którzy sumiennie traktują swoje obowiązki, jest to ciężar troski i trudów. Dla tych zaś, którzy ich nie wypełniają, stanie się jeszcze większym ciężarem w dniu sądu, gdy usłyszą wyrok jak nieużyteczny sługa, który zakopał swój talent.

Sprawujący władzę powinni naśladować Mojżesza. Nie powinni lekceważyć rad i pomocy innych, lecz przyjmować je z wdzięcznością. Nie powinni też próbować zatrzymywać całej mądrości i władzy dla siebie. Bezpieczeństwo płynie z licznego grona doradców.