Księga Liczb 11:16 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu łaskawą odpowiedź Boga na obie wcześniejsze skargi. W swojej dobroci wykorzystuje ludzką grzeszność i słabość, by jeszcze wyraźniej ukazać swoją dobroć.

Po pierwsze, Bóg przynosi ulgę Mojżeszowi, przywódcy Izraela, który skarży się na ciężar odpowiedzialności. Jeśli rządzenie ludem jest dla niego zbyt trudne, Bóg nie odbiera mu urzędu, choć Mojżesz zasługiwałby na to, gdyby Bóg osądził go surowo. Zamiast tego daje mu pomocników, którzy, jak mówi apostoł, mają dar niesienia pomocy w kierowaniu (Pierwszy List do Koryntian 12:28). Nie mają oni umniejszać godności Mojżesza, lecz ułatwić mu pracę i pomóc dźwigać ciężar ludu.

Aby ta pomoc była odpowiednia i użyteczna, Mojżesz ma sam wybrać tych mężczyzn (Księga Liczb 11:16). Lud był zbyt rozgniewany, niespokojny i niestały, by powierzyć mu ten wybór. Mojżesz ma być zadowolony z wybranych, żeby później nie skarżył się na tę decyzję. Ma wybrać siedemdziesięciu mężczyzn, tyle samo, ile osób zeszło do Egiptu. Mają to być ludzie, których zna jako starszych, czyli mądrych i doświadczonych. Ci, którzy już dobrze służyli jako przełożeni nad tysiącami i setkami (Księga Wyjścia 18:25), otrzymują teraz wyższe stanowisko. Mają być prawdziwymi starszymi, nie tylko nosić taki tytuł, ale rzeczywiście wykonywać tę pracę.

Czytamy też o siedemdziesięciu starszych, którzy weszli z Mojżeszem na górę Synaj (Księga Wyjścia 24:1), ale było to tylko na tę jedną okazję. Tych mężczyzn powołano do stałej służby. W późniejszych latach żydowski Sanhedryn, najwyższy sąd, składał się z siedemdziesięciu mężczyzn. Wydaje się, że nasz Pan miał to na myśli, gdy wybrał siedemdziesięciu uczniów, którzy mieli pomagać apostołom (Ewangelia Łukasza 10).

Bóg obiecuje również uzdolnić tych mężczyzn do wykonania powierzonego im zadania. Jeśli nie byliby do niego odpowiedni, Bóg uczyniłby ich odpowiednimi, bo w przeciwnym razie mogliby przeszkadzać Mojżeszowi zamiast mu pomagać (Księga Liczb 11:17). Mojżesz przemówił do Boga zbyt śmiało, a jednak Bóg nie zrywa z nim więzi. Bóg wiele z nami znosi, a my także powinniśmy znosić siebie nawzajem. Mówi niejako, że przyjdzie i porozmawia z Mojżeszem, gdy ten się uspokoi. Weźmie część tego samego ducha mądrości, pobożności i odwagi, który spoczywał na Mojżeszu, i udzieli go tym mężczyznom.

Nie oznacza to, że Mojżesz otrzyma mniej Ducha, gdy inni również zostaną Nim obdarzeni, ani że pozostali staną się mu równi. Mojżesz nadal nie ma sobie równych (Księga Powtórzonego Prawa 34:10). Oni jednak otrzymają ducha przywództwa w stopniu odpowiednim do swojej roli oraz ducha proroctwa, który potwierdzi, że Bóg naprawdę ich powołał, ponieważ Izrael był teokracją, narodem rządzonym bezpośrednio przez Boga. Uczy nas to, że Bóg uzdalnia do każdego zadania tych, których do niego powołuje. Jeśli ktoś nie ma choćby pewnych kwalifikacji, nie powinien uważać, że został naprawdę powołany. Przypomina nam to także, że każdy dobry dar pochodzi od Boga, Ojca światłości.

Po drugie, spełnione zostaną nawet pragnienia ludu, który narzekał, aby wszyscy nie mieli już nic do powiedzenia. Ludzie mają się uświęcić (Księga Liczb 11:18), czyli przygotować na spotkanie z Bogiem, które przyniesie zarówno miłosierdzie, jak i sąd. „Przygotuj się na spotkanie ze swoim Bogiem, Izraelu” (Księga Amosa 4:12). Bóg mówi, a właściwie zapowiada w formie groźby, że lud dostanie tyle mięsa, ile zapragnie. Przez cały miesiąc nie tylko będzie się nim żywił, lecz także ucztował, i to oprócz codziennej manny. Jeśli ludzie nie zapanują nad apetytem lepiej niż dotąd, mięso im obrzydnie (Księga Liczb 11:19–20). Będą je jedli, aż zacznie wychodzić im nozdrzami i stanie się dla nich odrażające.

Pokazuje to, jak puste są przyjemności zmysłowe. Mogą nas znużyć, ale nie potrafią naprawdę zaspokoić. Inaczej jest z przyjemnościami duchowymi. Świat przemija, a wraz z nim przemijają jego grzeszne pragnienia (Pierwszy List Jana 2:17). To, czego ludzie łapczywie pożądają przez chwilę, wkrótce może stać się dla nich odrażające. Widać tu także, jak szpetne są obżarstwo i pijaństwo. Zmuszają ciało do znoszenia więcej, niż powinno, i zamieniają to, co miało służyć zdrowiu, w przyczynę choroby. Te grzechy same wymierzają karę, choć nie jest to jedyny sąd, jaki za sobą pociągają. Widać też, jak słuszne jest to, że Bóg czyni odrażającym dla ludzi właśnie to, czego pożądali bez umiaru. Mógł sprawić, że mięso znienawidzą tak samo, jak znienawidzili mannę.

Mojżesz sprzeciwia się potem, twierdząc, że spełnienie tej obietnicy wydaje się niemożliwe (Księga Liczb 11:21–22). Jego pytanie przypomina późniejsze pytanie uczniów: skąd wziąć dość chleba, by nakarmić tych ludzi (Ewangelia Marka 8:4). Niektórzy próbują usprawiedliwić Mojżesza, twierdząc, że pytał jedynie, skąd wziąć zapasy. Jednak jego słowa brzmią zbyt podobnie do wyrazu wątpliwości i braku zaufania do Boga. Wskazuje na wielkość ludu, jakby Bóg, który dał wszystkim chleb, nie mógł zapewnić im także mięsa. Myśli o mięsie zwierząt albo ryb, bo to duże źródła pożywienia, i nie zdaje sobie sprawy, że wystarczyłyby nawet ptaki. Bóg nie patrzy tak jak człowiek, a Jego myśli przewyższają nasze. Mojżesz zwraca też uwagę na wielki apetyt ludu i pyta, jak można by go zaspokoić. Nawet wierzącym ludziom czasem trudno zaufać Bogu, gdy okoliczności wydają się temu przeczyć. Trudno wierzyć wbrew nadziei, kiedy wszystkie wtórne przyczyny i widoczne środki zdają się mówić coś przeciwnego. Mojżesz ledwie powstrzymuje się od pytania: „Czy Bóg może zastawić stół na pustyni?”, skoro taka skarga rozbrzmiewa wokół niego. Była to jego słabość.

Bóg odpowiada krótko, ale wyczerpująco: „Czy ręka Pana jest za krótka?” (Księga Liczb 11:23). Gdyby Mojżesz pamiętał wszystkie potężne dzieła Najwyższego, nie miałby takich wątpliwości. Bóg przypomina mu o tych dziełach, bo ten sprzeciw podważał Jego moc, którą Mojżesz tak często widział, a nawet był narzędziem jej działania. Czy to nie Bóg zesłał plagi na Egipt, rozdzielił morze, wyprowadził wodę ze skały i spuścił z nieba chleb? Czy ta moc zawiodła? Czy Bóg stał się słabszy niż wcześniej albo zmęczył się tym, czego dokonał?

Cokolwiek podpowiadają nasze niewierzące serca, ręka Boga nie jest za krótka. Nic nie może ograniczyć Jego mocy poza Jego własną wolą, a dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych. Ręka, która mierzy wody, wyznacza granice niebios (Księga Izajasza 40:12) i trzyma w garści wiatry (Księga Przysłów 30:4), nie jest za krótka. Nie stała się też krótsza z upływem czasu. Bóg jest tak samo potężny jak zawsze. Nie słabnie ani się nie męczy. Ta prawda wystarczy, by uciszyć naszą nieufność, gdy brakuje nam środków. „Czy jest coś zbyt trudnego dla Pana?”. Bóg przypomina Mojżeszowi tę podstawową prawdę i na nowo uczy go o odwiecznym imieniu Boga, Pana Boga Wszechmogącego. Potem wystawia sprawę na próbę: Mojżesz przekona się, czy słowo Boga się spełni.

Pokazuje to, że Bóg ceni swoje słowo ponad całe swoje imię, w tym sensie, że Jego dzieła zawsze odpowiadają temu, co mówi. Gdy Bóg przemawia, Jego słowo się spełnia.