Księga Liczb 35 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan mówił do Mojżesza na równinach Moabu w pobliżu Jordanu, naprzeciw Jerycha, te słowa:

Rozkaż Izraelitom, niech oddadzą lewitom w dziedziczne posiadanie miasta, w których mogliby mieszkać, i pastwiska wokół miast.

Miasta będą im służyć za mieszkanie, a należące do nich pastwiska będą dla ich bydła, trzód i wszelkich zwierząt.

Pastwiska miast, które oddacie do użytku lewitom, mają się rozciągać na tysiąc łokci wokół jego murów.

Odmierzcie poza miastem dwa tysiące łokci od strony wschodniej, dwa tysiące łokci od strony południowej, dwa tysiące łokci od strony zachodniej i dwa tysiące łokci od strony północnej, by samo miasto leżało w środku – to będą pastwiska tych miast.

Wśród miast, które oddacie lewitom, będzie sześć miast ucieczki, by zabójca mógł się w nich schronić, a oprócz tego oddacie im jeszcze czterdzieści dwa miasta.

Liczba zatem miast, które wraz z pastwiskami mają należeć do lewitów, będzie wynosić czterdzieści osiem.

Przy wyborze miast, które oddacie z dziedzictwa Izraelitów, weźmiecie z większego pokolenia większą ich liczbę, a z mniejszego – mniejszą. Każde powinno odstąpić lewitom odpowiednią liczbę miast stosownie do otrzymanego dziedzictwa.

Tak Pan mówił dalej do Mojżesza:

Powiedz Izraelitom, co następuje: Gdy wejdziecie przez Jordan do ziemi Kanaan,

wybierzcie sobie miasta, które będą wam służyć za miasta ucieczki; tam będzie mógł się schronić zabójca, który nieumyślnie zabił drugiego.

Miasta te będą dla was schronieniem przed mścicielem krwi, by zabójca nie poniósł śmierci, zanim nie stanie przed sądem społeczności.

Co do miast, które macie ustanowić, to powinniście mieć sześć miast ucieczki.

Trzy miasta za Jordanem i trzy w ziemi Kanaan będą służyć za miasta ucieczki.

Te sześć miast powinno służyć za schronienie zarówno Izraelitom, jak i obcym oraz tym, którzy osiedlili się pośród was; tam może uciekać każdy, kto nieumyślnie zabił drugiego.

Jeżeli jednak tak pobił kogoś żelaznym przedmiotem, że tamten umarł, jest zabójcą, a jako taki musi zostać zabity.

Gdy uderzył kogoś kamieniem, którym można zabić, i ten uderzony umarł, jest zabójcą i jako taki musi zostać zabity.

Gdyby tak pobił kogoś jakimś drewnianym przedmiotem, że ten człowiek umarł, a tym narzędziem można było zadać śmierć, jest zabójcą i jako taki musi umrzeć.

Zabójcę powinien zabić mściciel krwi; gdziekolwiek go spotka, może go zabić.

Gdyby ktoś zadał drugiemu cios z nienawiści albo rzucił się na niego w zbrodniczym zamiarze, tak że tamten umarł,

albo gdyby w złości zadał ręką śmiertelny cios, wtedy ten, który uderzył, musi zostać zabity; jest bowiem zabójcą i mściciel krwi może go zabić, kiedy go spotka.

Gdy jednak zadał mu cios nie z nienawiści albo gdy rzucił na niego jakimkolwiek przedmiotem, ale nie z zamiarem zabicia,

lub też, nie widząc, spuścił na niego kamień, który może zabić, tak że tamten rzeczywiście umarł, chociaż nie był mu nieprzyjazny i nie chciał mu uczynić nic złego,

wtedy według powyższych zasad społeczność rozstrzygnie między zabójcą a mścicielem krwi.

Społeczność ochroni go przed zemstą mściciela krwi i przyjmie go z powrotem do miasta ucieczki, gdzie się schronił, i będzie tam przebywał aż do śmierci arcykapłana, który jest namaszczony świętym olejem.

Gdy jednak zabójca opuści granice swojego miasta ucieczki, do którego się schronił,

i gdy mściciel krwi spotka go poza granicami miasta ucieczki, wtedy mściciel krwi nie zaciąga winy, gdy zabije zabójcę.

Zabójca powinien bowiem przebywać w swoim mieście ucieczki do śmierci arcykapłana. Natomiast po śmierci arcykapłana może wrócić do swojej dziedzicznej posiadłości.

Te nakazy powinny być dla was prawem przez wszystkie pokolenia i we wszystkich miejscach waszego pobytu.

Jeżeli ktoś popełni zabójstwo, skazuje się go na śmierć na podstawie zeznań świadków; jednak zeznanie jednego świadka nie wystarczy do wydania wyroku śmierci.

Nie możecie przyjmować żadnego okupu za życie zabójcy, który jest winny śmierci. Musi zostać zabity.

Nie możecie również przyjmować żadnego okupu od tego, który schronił się w mieście ucieczki, w tym celu, by mógł wrócić przed śmiercią arcykapłana i mieszkać w swojej ojcowiźnie.

Nie będziecie bezcześcili kraju, w którym mieszkacie. Krew bezcześci ziemię i nie ma innego zadośćuczynienia za przelaną krew, jak tylko krew tego, który ją przelał.

Nie plamcie więc ziemi, w której mieszkacie, pośrodku której jest również moje mieszkanie. Ja bowiem, Pan, mieszkam pośród Izraelitów.