2 Księga Samuela 21 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W czasach Dawida nastał głód, trwający przez trzy lata z rzędu. Dawid więc radził się Pana. A Pan dał mu taką odpowiedź: Krew pozostaje na Saulu i jego domu, bo wymordował Gibeonitów.

Król wezwał do siebie Gibeonitów i rozmawiał z nimi. Gibeonici nie wywodzili się z Izraelitów, lecz z resztek Amorytów. Chociaż Izraelici przysięgali im, jednak Saul starał się ich wytępić z powodu gorliwości o Izraela i Judę.

Dawid zapytał Gibeonitów: Co powinienem wam uczynić i czym was ułagodzić, abyście błogosławili dziedzictwo Pańskie?

Oświadczyli mu Gibeonici: Z Saulem i jego domem nie chodzi nam o srebro ani złoto. Nie chcemy również spowodować śmierci żadnego człowieka w Izraelu. Zapytał: Co powiecie, to wam uczynię.

Odpowiedzieli królowi: Z powodu człowieka, który nas niszczył i planował naszą zgubę, żebyśmy przestali istnieć na całym obszarze Izraela,

niech wydadzą nam siedmiu mężczyzn z jego potomków. Powiesimy ich wobec Pana na wzgórzu Saula, który był wybrańcem Pańskim. Król odpowiedział: Wydam ich wam.

Król oszczędził jednak Meribbaala, syna Jonatana, syna Saula, z powodu przysięgi złożonej wobec Pana, wiążącej Dawida i Jonatana, syna Saula.

Król wziął dwóch synów Rispy, córki Ajji, których urodziła dla Saula: Armoniego, Meribbaala, pięciu synów Merab, córki Saula, których urodziła dla Adriela, syna Barzillaja z Mecholi.

Oddał ich w ręce Gibeonitów. Oni powiesili ich na wzgórzu wobec Pana. Razem zginęło ich siedmiu. Zostali straceni w pierwszych dniach żniw: był to początek żniw jęczmienia.

Rispa, córka Ajji, wzięła worek i rozłożywszy go na kamieniu, od początku żniw aż do zroszenia ich deszczem z nieba nie pozwalała, by ptactwo z powietrza rzucało się na nich w ciągu dnia, a dzikie zwierzęta w nocy.

Zawiadomiono Dawida o tym, co zrobiła Rispa, córka Ajji, nałożnica Saula.

Dawid udał się, aby od obywateli Jabesz w Gileadzie zabrać kości Saula i kości Jonatana – jego syna, które wzięli po kryjomu z placu w Bet-Szean, gdzie zostali powieszeni przez Filistynów, wtedy gdy Filistyni zadali klęskę Saulowi na wzgórzu Gilboa.

Zabrał stąd kości Saula i kości jego syna Jonatana, pozbierano również kości powieszonych.

Pogrzebano kości Saula i jego syna, Jonatana, jak również kości powieszonych w krainie Beniamina w Sela, w grobie jego ojca – Kisza. Zrobiono wszystko tak, jak król zarządził. Potem Bóg okazał się dla kraju łaskawy.

Znowu doszło do wojny między Filistynami a Izraelem. Dawid wyruszył ze swoimi sługami i walczyli z Filistynami. Dawid poczuł zmęczenie.

Tymczasem niejaki Iszbo-be-Nob, pochodzący od Rafy, którego włócznia ważyła trzysta syklów brązu, po przypasaniu nowego miecza mówił, że chce zabić Dawida.

Ale Abiszaj, syn Serui, przyszedł mu z pomocą. Uderzył Filistyna i zabił go. Wtedy ludzie Dawida zaklinali go, mówiąc: Nie pójdziesz z nami dalej do walki, abyś nie zgasił światła Izraela.

Jeszcze raz doszło do wojny z Filistynami w Gob. Sibbekaj Chuszatyta zabił wtedy Safa, pochodzącego od Rafy.

Kiedy doszło do nowej walki z Filistynami w Gob, Elchanan z Betlejem, syn Jaira, zabił Goliata z Gat, którego drzewce dzidy wyglądało jak wał tkacki.

I odbyła się jeszcze jedna walka w Gat. Pokazał się tam człowiek wielkiego wzrostu, który miał u każdej ręki po sześć palców i po sześć palców u każdej nogi – razem dwadzieścia cztery palce. Pochodził on również od Rafy.

Kiedy urągał Izraelitom, zabił go Jonatan, syn Szimei, brata Dawida.

Ci czterej pochodzili od Rafy z Gat. Polegli oni z ręki Dawida i jego sług.