2 Księga Samuela 17 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Achitofel powiedział do Absaloma: Pozwól, że dobiorę sobie dwanaście tysięcy ludzi i tej nocy dokonam wyprawy przeciw Dawidowi.

Napadnę na niego, gdy jeszcze jest zmęczony i ręce mu opadły. Tak go przerażę, że ucieknie cały lud, który jest przy nim. Wtedy uderzę na osamotnionego króla,

a wszystkich ludzi przyprowadzę do ciebie, jak wraca oblubienica do swojego męża. Ty nastajesz tylko na życie tego jednego człowieka. Cały naród się uspokoi.

To podobało się Absalomowi i całej izraelskiej starszyźnie.

Absalom oznajmił: Proszę zawołać Chuszaja Arkijczyka, abyśmy wysłuchali, co ma do powiedzenia.

Gdy Chuszaj przybył do Absaloma, Absalom mu powiedział: Taką a taką radę dał Achitofel. Czy mamy zrobić to, co on mówi? Jeżeli nie – powiedz!

Chuszaj dał Absalomowi taką odpowiedź: Rada, jaką tym razem dał Achitofel, nie jest dobra.

Potem Chuszaj dodał: Znasz swojego ojca i jego ludzi. Oni są dzielni, a ponadto są rozgoryczeni jak niedźwiedzica na polu, której zabrano młode. Twój ojciec to człowiek znający się na wojnie i nie spędza nocy razem z ludźmi.

Ukrywa się zapewne w grocie lub w jakimś innym miejscu. A gdyby się zdarzyło, że ktoś z naszych zostanie zabity, na pewno się to rozniesie i będzie się mówić: Lud, który idzie za Absalomem, został pobity.

Wtedy przestraszy się nawet najmocniejszy, który ma serce lwa. Wszyscy bowiem Izraelici wiedzą o tym, że twój ojciec jest mężny, a ci, którzy są z nim – mocni.

Radzę raczej zgromadzić przy sobie wszystkich Izraelitów od Dan do Beer-Szeby w takiej liczbie, jak piasek na brzegu morza. Ty osobiście dowodziłbyś nimi w walce.

Napadniemy na niego w tym miejscu, gdzie go napotkamy, i spadniemy na niego jak rosa, która spada na ziemię. Nie zostawimy przy życiu ani jego, ani kogokolwiek z tych ludzi, którzy są razem z nim.

Gdyby ukrył się w mieście, wtedy wszyscy Izraelici przyniosą pod to miasto liny: ściągniemy je w dolinę, tak że nie pozostanie po nim nawet kamień.

Absalom i wszyscy izraelscy mężczyźni orzekli: Rada Chuszaja Arkijczyka jest lepsza od rady Achitofela. To Pan tak sprawił, by udaremnić radę Achitofela, która była lepsza, ponieważ Pan chciał sprowadzić nieszczęście na Absaloma.

Chuszaj powiedział kapłanom Sadokowi i Abiatarowi: Taką a taką radę Absalomowi i starszym Izraela dał Achitofel, taką a taką radę dałem ja.

Teraz więc szybko wyślijcie do Dawida wiadomość: Nie zatrzymuj się tej nocy przy przejściach na pustyni, idź dalej natychmiast, bo inaczej królowi i całemu jego otoczeniu mogłaby zagrażać zguba.

Tymczasem Jonatan i Achimaas stali przy źródle Rogel, czekając, by przyszła służąca i przekazała wieści, które oni mieli zanieść do króla Dawida: nie mogli się bowiem pokazywać, przychodząc do miasta.

Zobaczył ich jednak pewien chłopiec. Zawiadomił o tym Absaloma. Obaj więc poszli dalej w pośpiechu. Przybyli do domu pewnego człowieka w Bachurim, który miał studnię na swoim podwórzu. Weszli do niej.

Potem kobieta wzięła przykrycie, ułożyła je nad otworem studni, rozsypała na nim ziarno, tak że nic nie zauważono.

Słudzy Absaloma przybyli do tej kobiety, do jej domu, pytając: Gdzie jest Achimaas i Jonatan? Kobieta odpowiedziała im: Poszli dalej za zbiornik wody. Szukali ich, lecz nie znaleźli. Wrócili więc do Jerozolimy.

Po ich odejściu tamci wyszli ze studni i wyruszyli w drogę, i zanieśli królowi Dawidowi wiadomość. Mówili Dawidowi: Ruszajcie! Przeprawcie się szybko przez wodę, bo taką a taką radę podał co do was Achitofel.

Dawid więc wraz z całym swoim otoczeniem wstał i przeprawił się przez Jordan. Do rana nie brakowało już ani jednego, kto by się nie przeprawił przez Jordan.

Achitofel, widząc, że jego rada nie została spełniona, osiodłał swojego osła i wrócił do domu, do swojego miasta. Po wydaniu zarządzeń dotyczących swojego domu powiesił się i umarł. Pochowano go w grobie jego ojca.

Dawid tymczasem przybył do Machanaim, Absalom natomiast wraz ze wszystkimi Izraelitami przeprawił się przez Jordan.

Dowódcą wojsk został Amasa, ustanowiony przez Absaloma w miejsce Joaba. Amasa był synem pewnego Izmaelity, który miał na imię Jitra. Zbliżył się on do Abigail, córki Nachasza, siostry Serui, matki Joaba.

Izrael z Absalomem rozbili obóz w krainie Gilead.

Kiedy Dawid przybył do Machanaim, Szobi, syn Nachasza z ammonickiego Rabba, Makir, syn Ammiela z Lo-Debar, i Barzillaj, Gileadczyk z Rogelim,

dostarczyli łóżek, okryć pościelowych, naczyń, glinianych garnków, pszenicy, jęczmienia, mąki, prażonego ziarna, fasoli, soczewicy,

miodu, masła, sera owczego i krowiego. Dostarczyli tego Dawidowi i jego otoczeniu, aby się posilili. Mówili bowiem: Lud na pustyni jest głodny, zmęczony i spragniony.