2 Księga Samuela 17:15 – znaczenie i zastosowanie

Musimy teraz zostawić wrogów Dawida, którzy cieszyli się z tego, co wyglądało na pewne zwycięstwo. Posłuchali rady Chuszaja i prawdopodobnie rozesłali wezwanie do wszystkich pokoleń Izraela, by zgromadziły się w wyznaczonym miejscu. Teraz widzimy przyjaciół Dawida, którzy próbują go ostrzec, aby mógł zmienić plany i zapewnić sobie bezpieczeństwo.

Chuszaj powiedział kapłanom Sadokowi i Ebiatarowi, jakie decyzje zapadły na naradzie (Druga Księga Samuela 17:15). Nie wydaje się jednak, by miał pewność, że rada Achitofela została rzeczywiście odrzucona. Obawiał się więc, że jeśli nie zadziała szybko, król i wszyscy jego ludzie mogą zginąć (Druga Księga Samuela 17:16). Być może wezwano Chuszaja tylko po to, by przedstawił swoją radę, a potem opuścił naradę, zanim ostatecznie postanowiono przyjąć jego plan (Druga Księga Samuela 17:5, 14). Mógł też się obawiać, że później zmienią zdanie. Tak czy inaczej, rozsądnie było przygotować się na najgorsze i wyprowadzić tych cennych ludzi z niebezpieczeństwa.

Absalom tak pilnował wszystkich dróg prowadzących do Jerozolimy, że trudno było przekazać Dawidowi potrzebną wiadomość. Dwaj młodzi kapłani, którzy ją nieśli, musieli wymknąć się z miasta przez En-Rogel, co według niektórych oznacza „źródło szpiega”. Jerozolima znajdowała się w smutnym położeniu, skoro nawet nie można było zobaczyć dwóch wiernych kapłanów wchodzących do miasta.

Wysłano młodą kobietę, by przekazała wskazówki, prawdopodobnie udając, że idzie do studni zaczerpnąć wody (Druga Księga Samuela 17:17). Gdyby miała przekazać wiadomość ustnie, mogłaby coś pomylić. Bóg potrafi jednak posłużyć się nawet niedoświadczoną dziewczyną jako godną zaufania posłanniczką i realizować swoje mądre zamiary przez tych, których świat uważa za słabych i nieważnych.

Szpiedzy Absaloma byli jednak czujni. Pewien chłopiec zobaczył kapłanów i doniósł o nich Absalomowi (Druga Księga Samuela 17:18). Gdy posłańcy zrozumieli, że zostali zauważeni, ukryli się w domu przyjaciela w Bachurim, tym samym miejscu, gdzie niedawno odpoczywał Dawid (Druga Księga Samuela 16:14). Schowali się tam w studni, która podczas letnich upałów mogła być sucha (Druga Księga Samuela 17:18).

Gospodyni sprytnie zakryła otwór studni tkaniną i rozsypała na niej ziarno, żeby wyschło. Dzięki temu ludzie, którzy ich szukali, w ogóle nie zauważyli studni (Druga Księga Samuela 17:19). Gdyby wiedzieli o jej istnieniu, przeszukaliby ją. Kobieta dobrze postąpiła do tego momentu, ale nie możemy usprawiedliwić kolejnego kroku, jakim było ukrycie mężczyzn za pomocą kłamstwa (Druga Księga Samuela 17:20). Nie wolno nam czynić zła, by wynikło z niego dobro.

Posłańcy byli jednak bezpieczni, a poszukujący wrócili do Absaloma, nie znalazłszy ich. Miłosierdziem było to, że Absalom nie zaatakował od razu Sadoka i Ebiatara, ojców posłańców, tak jak Saul zaatakował Achimeleka za to, że pomógł Dawidowi. Bóg powstrzymał Absaloma. Gdy posłańcy byli już bezpieczni, wiernie przekazali Dawidowi wszystkie wiadomości (Druga Księga Samuela 17:21). Doradzili mu też, by nie zwlekał i natychmiast przeprawił się przez Jordan, ponieważ, jak się wydaje, był już w pobliżu rzeki. Niektórzy sądzą, że właśnie tam, spoglądając w stronę Jerozolimy z ziemi po wschodniej stronie Jordanu, ułożył Psalm 42 i Psalm 43 (Księga Psalmów 42:6).