2 Księga Samuela 21:10 – znaczenie i zastosowanie

Synowie Saula nie tylko zostali powieszeni, lecz pozostawiono ich zawieszonych na łańcuchach, a ich ciała wystawiono na widok publiczny aż do końca suszy i deszczu, który spadł na ziemię. W pewnym sensie umarli jak ofiary: nie spalono ich od razu, lecz powoli konali pod gołym niebem. Zginęli jako ludzie przeklęci, a to haniebne potraktowanie ukazywało ich jako obłożonych klątwą, ponieważ przypisano im winę. Kiedy nasz błogosławiony Zbawiciel stał się za nas grzechem, stał się za nas przekleństwem.

Jak jednak pogodzić to z prawem, które nakazywało pogrzebać jeszcze tego samego dnia każdego, kto został powieszony na drzewie (Księga Powtórzonego Prawa 21:23)? Pewien żydowski rabin chciał nawet usunąć tę opowieść, aby imię Boga nie wydawało się znieważone przez to, co wyglądało na złamanie Jego prawa. Był to jednak szczególny przypadek, który nie podlegał temu prawu. Co więcej, uzasadnienie tego prawa przemawia za takim wyjątkiem. Człowiek pozostawiony na powieszeniu jest przeklęty, dlatego zwykłych przestępców nie należy tak traktować. Ci mężczyźni zostali jednak potraktowani jak ofiara, nie w imię sprawiedliwości wymierzanej przez naród, lecz z powodu jego grzechu. Nie była to błaha sprawa: oznaczała złamanie zobowiązań wobec całego narodu i sprowadzenie na kraj wielkiego głodu. Z Bożego postanowienia, a przynajmniej za Jego przyzwoleniem, stali się jak nieczystości świata i widowiskiem dla wszystkich (Pierwszy List do Koryntian 4:9 i Pierwszy List do Koryntian 4:13).

Ich ciał pilnowała Rispa, matka dwóch z nich. W podeszłym wieku musiała przeżywać głęboki ból, patrząc na swoich dwóch synów, którzy zapewne niegdyś ją wspierali i pocieszali, a teraz zginęli w tak straszny sposób. Nigdy nie wiemy, jaki smutek może nas jeszcze spotkać. Nie mogła zapewnić synom godnego pogrzebu, ale zadbała o ich ciała. Nie próbowała odwrócić wyroku, zgodnie z którym mieli tam wisieć, dopóki Bóg nie ześle deszczu. Nie wykradła ich ciał ani nie zdjęła ich siłą, choć mogła powołać się na Boże prawo. Zamiast tego cierpliwie urządziła w pobliżu ciał schronienie z tkaniny żałobnej i tam, wraz ze sługami i przyjaciółmi, chroniła je przed ptakami i dzikimi zwierzętami.

W ten sposób pozwoliła, by żałoba w pełni doszła do głosu, jak często czynią ludzie w żałobie, choć nie przynosi to prawdziwej ulgi. Kiedy smutek grozi, że stanie się nie do zniesienia, lepiej go ukoić i odsunąć, niż podsycać. Po co tak mocno trzymać się żalu? Rispa okazała też swoją miłość. Dała wszystkim do zrozumienia, że jej synowie nie zginęli z powodu własnego występku, jak uparci synowie, którzy nie słuchali matki. Gdyby tak było, mogłaby pozwolić, by zajęły się nimi kruki i orły (Księga Przysłów 30:17). Zginęli jednak z powodu grzechu ojca, więc jej serce nie mogło się od nich odwrócić z powodu ich tragicznego końca. Nie było sposobu, by ich ocalić, ale przynajmniej umarli otoczeni współczuciem i opłakiwani.

W końcu ich ciała pochowano z należnym szacunkiem, razem z kośćmi Saula i Jonatana, w grobowcu rodzinnym. Dawid nie poczuł urazy z powodu tego, co zrobiła Rispa. Przeciwnie, jej postępowanie skłoniło go do okazania szacunku domowi Saula, w tym jego synom. Pokazało to, że nie kierowała nim osobista niechęć do tej rodziny i że nie pragnął tego smutnego dnia, lecz musiał działać dla dobra całego narodu. Przypomniał sobie teraz, by przenieść ciała Saula i Jonatana z miejsca, gdzie mieszkańcy Jabesz-Gilead po cichu pochowali je bez należnych honorów pod drzewem (Pierwsza Księga Samuela 31:12–13). Choć tarczę Saula odrzucono ze wzgardą, jakby nigdy nie został namaszczony oliwą, królewskie kości nie powinny spoczywać wśród zwykłych grobów. Zwykła ludzka życzliwość podpowiada, by szanować ludzkie ciała, zwłaszcza ciała ludzi wielkich i szlachetnych, ze względu na to, kim byli i kim nadal są.

Razem z Saulem i Jonatanem Dawid pochował ciała powieszonych, ponieważ gdy gniew Boga został odwrócony, nie należało już uważać ich za przeklętych (Druga Księga Samuela 21:13–14). Kiedy spadł deszcz z nieba, czyli Bóg zesłał deszcz, by nawodnić ziemię, być może zaledwie kilka dni po ich powieszeniu, zdjęto ich ciała. Było bowiem jasne, że Bóg okazał miłosierdzie tej ziemi. Gdy na ziemi wymierzona zostaje sprawiedliwość, ustaje sąd z nieba. Dzięki Chrystusowi, który został powieszony na drzewie i stał się za nas przekleństwem, aby zgładzić naszą winę, choć sam był bez winy, Bóg pojednuje się z nami i skłania się ku miłosierdziu. Dzieje Apostolskie 13:29 mówią, że gdy wykonano wszystko, co było o Nim napisane, na znak, że ofiara została dopełniona i przyjęta przez Boga, zdjęto Go z drzewa i złożono w grobie.