2 Księga Samuela 15 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Potem Absalom sprawił sobie rydwan i konie, a pięćdziesięciu ludzi biegało przed nim.

Absalom zwykle rano zasiadał obok drogi prowadzącej do bramy. Każdego, kto z jakąś sprawą udawał się do króla, by ją rozsądził, Absalom wołał do siebie i pytał: Z którego jesteś miasta? Ten odpowiadał: Twój sługa jest z takiego a takiego pokolenia izraelskiego.

Wtedy Absalom mówił mu: Patrz, twoja sprawa jest jasna i słuszna, ale u króla nie znajdziesz nikogo, kto by cię wysłuchał.

Potem Absalom mówił: O, kto mnie ustanowi sędzią nad krajem? Przychodziliby do mnie wszyscy, którzy mają sprawy sporne i sądowe, a ja wydawałbym sprawiedliwe wyroki.

A gdy ktoś się zbliżał, aby oddać mu pokłon, podawał mu rękę, ściskał i całował.

Absalom postępował w ten sposób wobec każdego Izraelity, który przychodził do króla po sprawiedliwość. Tak Absalom zjednywał sobie serca ludu izraelskiego.

Po upływie czterech lat Absalom powiedział do króla: Pozwól mi pójść wypełnić w Hebronie ślub, jaki złożyłem Panu.

Przebywając w Geszur w Syrii, twój sługa złożył obietnicę: Jeżeli Pan sprawi, że powrócę do Jerozolimy, wtedy oddam hołd Panu.

Król odpowiedział mu: Idź w pokoju! On zaś wstał i udał się do Hebronu.

Absalom skierował tajnych posłańców do pokoleń izraelskich, żeby mówili: Gdy tylko usłyszycie dźwięk trąby, wołajcie: Absalom został królem w Hebronie.

Z Absalomem na jego wezwanie wyruszyło z Jerozolimy dwustu ludzi, nie wiedząc w swojej prostocie o niczym.

Kiedy Absalom składał ofiarę, posłał również, by wezwano z rodzinnego miasta Gilo Achitofela Gilonitę, doradcę Dawida. W ten sposób nasilał się spisek, a otoczenie Absaloma się powiększało.

Wtedy do Dawida dotarła wiadomość: Serca ludzi z Izraela zwróciły się do Absaloma.

Wtedy Dawid dał rozkaz wszystkim swoim sługom przebywającym razem z nim w Jerozolimie: Wstańcie! Uciekajmy, bo nie znajdziemy ocalenia przed Absalomem. Uciekajcie szybko, aby nas nie napadł znienacka, nie sprowadził na nas niedoli i ostrzem miecza nie zgładził mieszkańców miasta.

Słudzy królewscy odpowiedzieli królowi: We wszystkim, co rozkaże nasz pan, król, twoi słudzy będą z tobą.

I wyruszył król pieszo, a za nim cały jego dom. Król pozostawił jednak dziesięć nałożnic, aby pilnowały pałacu.

Wyruszył więc król pieszo, a wszyscy ludzie za nim. Zatrzymali się przy ostatnim domu.

Przechodzili obok niego wszyscy słudzy: wszyscy Keretyci, wszyscy Peletyci, wszyscy Gittyci, którzy przybyli z Gat w liczbie sześciuset ludzi, przeszli przed królem.

I król zapytał Ittaja Gittytę: Dlaczego i ty idziesz razem z nami? Wróć i pozostań przy nowym królu, przecież jesteś cudzoziemcem, a nawet jesteś wygnańcem ze swojej ojczyzny.

Wczoraj przyszedłeś, a dziś miałbyś iść, aby tułać się z nami, gdy ja sam idę bez celu? Raczej wróć, zabierając ze sobą braci. Niech Pan okazuje ci miłość i wierność!

Ittaj jednak odpowiedział królowi: Na życie Pana, na życie mojego pana, króla: w miejscu, gdzie znajdzie się mój pan, król, czy to na śmierć, czy życie, tam będzie twój sługa.

Dawid odpowiedział Ittajowi: A więc idź naprzód! Ittaj Gittyta poszedł więc dalej ze wszystkimi swoimi ludźmi i dziećmi, które były przy nim.

Cała okolica głośno płakała, gdy lud przechodził. Król przeprawił się przez potok Cedron, a cały lud przechodził obok niego w kierunku pustyni.

Był tam również Sadok, a razem z nim wszyscy lewici, którzy nieśli Arkę Przymierza Bożego. I postawili Arkę Bożą obok Abiatara, aż cały lud wyszedł z miasta.

Król powiedział Sadokowi: Zanieś z powrotem Arkę Bożą do miasta! Jeżeli Pan będzie mnie darzył życzliwością, to mnie przywróci, tak że znów będę mógł ją zobaczyć razem z przybytkiem,

jeżeli jednak powie: Nie znajduję w tobie upodobania – oto jestem – niech czyni ze mną, co uzna za słuszne!

Król powiedział jeszcze do kapłana Sadoka: Patrz! Wróć w pokoju do miasta wraz ze swoim synem Achimaasem i z Jonatanem, synem Abiatara – obydwaj wasi synowie niech wrócą z wami.

Patrzcie jednak: czekam na pustynnych równinach, dopóki nie nadejdzie od was dla mnie słowo z wiadomościami.

W 2 Księdze Samuela 15:28 Dawid mówi, że zaczeka na pustynnych równinach, aż kapłani odeślą mu wiadomość. Wysłanie Sadoka i Abiatara z powrotem do Jerozolimy …

Sadok i Abiatar zabrali Arkę Bożą do Jerozolimy i tam pozostali.

Dawid tymczasem wchodził na Górę Oliwną. Wchodził na nią, płacząc i mając zasłoniętą głowę. Szedł boso. Również wszyscy ludzie, którzy mu towarzyszyli, zasłonili swoje głowy i płakali, wchodząc na górę.

Tymczasem dotarła do Dawida wiadomość: Achitofel jest wraz ze spiskowcami przy Absalomie. Dawid wołał: O Panie! Zechciej udaremnić rady Achitofela!

I oto gdy Dawid dotarł do szczytu góry, gdzie oddawano pokłon Bogu, wyszedł mu naprzeciw Chuszaj Arkijczyk, mający na sobie podarte ubranie, a głowę posypaną ziemią.

Dawid powiedział do niego: Jeżeli pójdziesz dalej ze mną, będziesz mi tylko ciężarem,

jeśli natomiast wrócisz do miasta i powiesz Absalomowi: Jestem twoim sługą – królu! Jak byłem sługą twojego ojca, tak teraz pragnę być twoim sługą – możesz wtedy na moją korzyść zniweczyć radę Achitofela.

Przecież tam będą z tobą Sadok i Abiatar – kapłani. O każdej sprawie, którą usłyszysz z domu królewskiego, doniesiesz kapłanom Sadokowi i Abiatarowi.

Tam przebywają dwaj synowie: Achimaas Sadoka i Jonatan Abiatara: za ich pośrednictwem możecie mi przekazać każdą wiadomość, którą usłyszycie.

Chuszaj, przyjaciel Dawida, przybył do miasta równocześnie z wejściem Absaloma do Jerozolimy.