2 Księga Samuela 15:24 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu po pierwsze wierność kapłanów i lewitów oraz to, jak mocno stali po stronie Dawida i jego sprawy. Wiedzieli, jak bardzo Dawid ich kochał i szanował ich służbę, mimo swoich niedoskonałości. Nie dali się zwieść sposobowi, w jaki Absalom zdobywał sobie zwolenników, bo niewiele było w nim prawdziwej pobożności. Dlatego Sadok i Ebiatar, dwaj główni kapłani, oraz wszyscy lewici byli gotowi pójść z Dawidem i nieść Skrzynię, aby szukać dla niego Bożego prowadzenia (2 Księga Samuela 15:24). Ci, którzy pozostają wierni Skrzyni w czasach powodzenia, często przekonują się, że i ona pozostaje wierna im w czasie utrapienia.

Dawid pragnął kiedyś znaleźć dla Skrzyni miejsce spoczynku. Teraz zaś, gdyby kapłani postawili na swoim, Skrzynia nie zaznałaby spoczynku, dopóki Dawid znów nie odzyskałby swojego. Widać w tym, jak bardzo kapłanom zależało zarówno na Dawidzie, jak i na obecności Boga pośród ludu.

Po drugie, Dawid odsyła kapłanów z powrotem do miasta (2 Księga Samuela 15:25–26). Ebiatar był arcykapłanem (1 Księga Królewska 2:35), a Sadok służył razem z nim i pozostawał bliżej Skrzyni, podczas gdy Ebiatar zajmował się sprawami publicznymi (2 Księga Samuela 15:24). Dlatego Dawid zwraca się szczególnie do Sadoka, a jego słowa ukazują człowieka cierpiącego, który mimo to trwa przy tym, co słuszne.

Dawid przede wszystkim troszczy się o bezpieczeństwo Skrzyni. Każe kapłanom zanieść ją z powrotem do miasta, zamiast zostawiać ją narażoną u swego boku. Zdaje się sądzić, że choć Absalom jest niegodziwy, nie odważy się skrzywdzić Skrzyni. Serce Dawida, podobnie jak niegdyś serce Helego, drży o Skrzynię Bożą. To oznaka dobrego serca: lepiej bardziej troszczyć się o dobro kościoła niż o własną wygodę, majątek, dobre imię czy bezpieczeństwo, nawet gdy te rzeczy są zagrożone (Księga Psalmów 137:6).

Po drugie, Dawid pragnie znów oddawać cześć Bogu w Jego domu. Za większą łaskę od Boga uważa ponowne ujrzenie Skrzyni i miejsca jej spoczynku niż powrót do pałacu czy na tron. Ludzie pobożni mierzą swoje błogosławieństwa tym, na ile pomagają im cieszyć się bliskością Boga. Ezechiasz pragnął odzyskać zdrowie właśnie po to, by móc udać się do domu Pana (Księga Izajasza 38:22).

Po trzecie, w tym mrocznym utrapieniu Dawid poddaje się woli Boga. Ma nadzieję na pomyślny obrót spraw i ufa, że Boża przychylność jest źródłem wszelkiego dobra: jeśli Bóg tak postanowi, Dawid odzyska dawną pozycję. Przygotowuje się jednak także na najgorsze. Jeśli Bóg uzna, że Dawid nie jest Mu miły, ten przyjmuje, że zasługuje na Boże niezadowolenie, i mówi w istocie: „Niech się stanie wola Pana”. Czeka jak sługa gotowy przyjąć rozkazy i chce całkowicie powierzyć tę sprawę Bogu. To spokojny i mądry sposób mówienia o Bożym panowaniu. Nie chodzi tylko o to, że Bóg może czynić, co zechce, albo ma do tego prawo, lecz także o to, że wszystko, co czyni, jest dobre i mądre. Naszym obowiązkiem i dobrem jest przyjmować z ufnością wolę Boga, cokolwiek się wydarzy. Aby nie narzekać na to, co nas spotyka, powinniśmy dostrzegać Bożą rękę we wszystkich wydarzeniach. A żeby nie lękać się przyszłości, pamiętajmy, że wszystko pozostaje w ręku Boga.

Po trzecie, Dawid ufa, że kapłani będą wspierać jego sprawę w miarę swoich możliwości, podczas jego nieobecności. Nazywa Sadoka widzącym (2 Księga Samuela 15:27), czyli człowiekiem mądrym i roztropnym, potrafiącym ocenić sytuację i jej znaczenie. Jeden taki przyjaciel, który jasno widzi sprawy, jest wart wielu tych, którzy nie potrafią ich dostrzec. Aby pozostawać w kontakcie z kapłanami, Dawid ustala, że przyślą do niego swoich dwóch synów, Achimaasa i Jonatana. Ich pozycja mogła ich chronić, a Dawid zapewne znał już ich wierność i rozsądek. Wskazuje kapłanom, dokąd mają wysyłać wiadomości. Zamierza obozować na równinie pustyni, dopóki ich nie otrzyma, a potem postępować zgodnie z wiadomościami i radami, które mu przekażą. Kapłani wracają więc do miasta i czekają na dalszy rozwój wydarzeń. Smutne, że tak pokojowe królestwo zostało zakłócone, skoro władca i kapłani darzyli się tak silnym przywiązaniem i zaufaniem.

Po czwarte, Dawid i jego ludzie wyruszają w drogę na Górę Oliwną w żałobnym nastroju (2 Księga Samuela 15:30). Dawid zakrywa głowę i twarz na znak wstydu i żalu, idzie boso jak więzień albo niewolnik i płacze. Może się wydawać dziwne, że tak odważny człowiek płacze otwarcie w obliczu zagrożenia ze strony odległego wroga, którego być może mógłby pokonać. Jego smutek był jednak współmierny do powagi sytuacji. Zwrócił się przeciwko niemu własny syn, co głęboko go zraniło. Ten, który wyszedł z jego ciała, którego nosił na rękach i kochał, teraz powstał przeciwko niemu. O Bogu również powiedziano, że smuci się z powodu buntu swoich dzieci (Księga Psalmów 95:10) i że Jego serce boleje nad ich grzesznością (Księga Ezechiela 6:9).

W tym utrapieniu wyraźnie odczuwał też niezadowolenie Boga. To czyniło cierpienie gorzkim i ciężkim (Księga Lamentacji 3:19). Dawid nie przestawał pamiętać o swoim grzechu (Księga Psalmów 51:3), a teraz jawił mu się on szczególnie wyraźnie i mrocznie. Nigdy tak nie płakał, gdy Saul go ścigał. Zranione sumienie sprawia jednak, że znoszenie utrapienia jest o wiele trudniejsze (Księga Psalmów 38:4).

Cała jego świta płakała razem z nim. Poruszył ją jego smutek, a ludzie byli gotowi go z nim dzielić. Powinniśmy płakać z tymi, którzy płaczą, zwłaszcza z tymi, którzy są nad nami, oraz z tymi, których charakter zasługuje na szacunek. Jeśli taki los spotyka żywe, zdrowe drzewo, czego można się spodziewać po uschłym? Powinniśmy też płakać z tymi, którzy smucą się z powodu grzechu. Kiedy Ezechiasz ukorzył się z powodu swojego grzechu, przyłączyła się do niego cała Jerozolima (2 Księga Kronik 32:26). Jeśli chcemy uniknąć wspólnego z grzesznikami cierpienia na sądzie, powinniśmy być gotowi dzielić ich smutek, gdy pokutują.