2 Księga Samuela 15:31 – znaczenie i zastosowanie

Nic, jak się wydaje, nie wydawało się Dawidowi w buncie Absaloma groźniejsze niż poparcie Achitofela. W takim spisku jeden roztropny przywódca jest wart znacznie więcej niż wielu silnych pomocników. Sam Absalom nie znał się na polityce, ale zjednał sobie człowieka, który się na niej znał, i przez to bunt stał się groźniejszy. Achitofel znał plany Dawida i jego codzienne sprawy, więc gdyby Dawid zdołał go pokonać, cały spisek zostałby poważnie osłabiony. Dawid próbuje teraz do tego doprowadzić.

Zaczyna od modlitwy. Gdy usłyszał, że Achitofel przyłączył się do spisku, zwrócił serce ku Bogu i krótko się modlił: „Panie, obróć wniwecz radę Achitofela!” (Druga Księga Samuela 15:31). Nie miał czasu na długą modlitwę, ale nie należał do tych, którzy sądzą, że wiele słów czyni modlitwę skuteczniejszą. Była to poważna, pilna prośba, by Bóg zadziałał. Bóg cieszy się, gdy ludzie zwracają się do Niego z żarliwymi prośbami i nie przestają przedstawiać Mu swoich potrzeb.

Dawid modlił się też konkretnie. Wymienił człowieka, którego planów się obawiał. Bóg pozwala nam mówić do Niego wprost o tym, co nas obciąża, czego się boimy i co nas zasmuca. Dawid nie modlił się przeciwko Achitofelowi jako osobie, lecz przeciwko jego radzie i zamysłom. Prosił Boga, by te plany udaremnił: sprawił, że rada okaże się nierozsądna albo będzie tak wyglądać, lub nie dopuścił, by doprowadziła do celu.

Dawid modlił się z ufnością, że Bóg może kierować każdym sercem i każdym językiem. Pismo Święte mówi, że Bóg potrafi odebrać rozum starszym i uczynić władców głupimi (Księga Hioba 12:17; Księga Izajasza 3:2–3). Dawid miał też nadzieję, że Bóg obroni jego słuszną sprawę. Możemy modlić się z wiarą i powinniśmy modlić się żarliwie, prosząc Boga, by udaremnił wszelkie plany wymierzone przeciwko Jego ludowi.

Dawid działał też roztropnie. Nasze modlitwy powinny iść w parze z działaniem, bo inaczej wystawiamy Boga na próbę. Dobrze jest przeciwstawiać się planom wrogów Kościoła. Gdy Dawid dotarł na szczyt góry, oddał cześć Bogu (Druga Księga Samuela 15:32). Łzy nie powinny powstrzymywać od oddawania czci Bogu, lecz pobudzać do oddawania Mu czci. W tym czasie Dawid napisał też Psalm 3 (Księga Psalmów 3), jak wskazuje jego tytuł. Niektórzy sądzą, że zaśpiewał go tam, oddając Bogu cześć.

Właśnie wtedy Boża opatrzność przywiodła do Dawida Chuszaja. Gdy Dawid jeszcze mówił, Bóg go usłyszał i posłał człowieka, który mógł pomóc udaremnić radę Achitofela. Chuszaj przyszedł podzielić smutek Dawida, z rozdartym ubraniem i prochem na głowie. Dawid ufał jednak jego rozsądkowi i lojalności, więc postanowił wykorzystać go jako szpiega w Jerozolimie. Nie zabrał go ze sobą (Druga Księga Samuela 15:33), bo bardziej potrzebował żołnierzy niż doradców.

Zamiast tego odesłał Chuszaja do Jerozolimy, by czekał na przybycie Absaloma i zachowywał się tak, jakby porzucił Dawida i zaoferował Absalomowi swoje usługi (Druga Księga Samuela 15:34). Dzięki temu mógł zbliżyć się do doradców Absaloma i pomóc udaremnić plan Achitofela: odwieść Absaloma od jego realizacji albo ostrzec Dawida, by mógł się przygotować. Nie potrafię w pełni usprawiedliwić tego jawnego oszustwa, do którego Dawid skłonił Chuszaja. Najlepiej rozumieć tę sytuację tak, że Absalom, buntując się przeciwko ojcu, musiał mieć się na baczności przed każdym, a jeśli sam zdecydował się dać zwieść, odpowiadał za to on.

Dawid polecił potem Chuszaja kapłanom Sadokowi i Abiatarowi jako człowieka, z którego rad powinni korzystać (Druga Księga Samuela 15:35). Zorganizował też, by ich dwaj synowie przekazywali mu wiadomości jako zaufani posłańcy (Druga Księga Samuela 15:36). Chuszaj wykonał polecenia i przybył do Jerozolimy (Druga Księga Samuela 15:37), gdzie wkrótce pojawił się również Absalom ze swoimi wojskami. Jak szybko pałace królewskie i królewskie miasta mogą przechodzić w inne ręce. My jednak oczekujemy królestwa, którym nie można zachwiać i którego nie można nam odebrać.