2 Księga Samuela 15:7 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak po długich przygotowaniach wybucha bunt Absaloma. Tekst mówi, że stało się to po upływie czterech lat (2 Księga Samuela 15:7), ale nie wyjaśnia, od jakiego wydarzenia należy liczyć ten okres.

Absalom wybrał Hebron na miejsce, w którym mieli zgromadzić się jego zwolennicy. To tam się urodził, a także tam Dawid rozpoczął swoje panowanie. Wybór ten dodawał roszczeniom Absaloma pozorów słuszności: Hebron był królewskim miastem leżącym w Judzie, plemieniu, w którym Absalom zapewne spodziewał się poparcia. Ludzie ambitni często wybierają takie miejsca, by ich plany wydawały się zgodne z prawem i dobrze umocowane.

Jako powód wyjazdu do Hebronu i zaproszenia tam innych Absalom podał chęć złożenia Bogu ofiary zgodnie ze ślubem, który miał złożyć podczas wygnania (2 Księga Samuela 15:7–8). Są powody, by wątpić, czy rzeczywiście taki ślub złożył. Człowiek gotów dopuścić się morderstwa i zdrady nie zawahałby się skłamać dla własnej korzyści. Skoro twierdził, że złożył ślub, trudno było komukolwiek dowieść, że było inaczej.

Wymówka Absaloma przekonała Dawida. Ucieszył się, że jego syn zdaje się pragnąć powrotu do Jerozolimy, miasta Boga, i służenia Panu. Gotów był nawet pozwolić, by Absalom złożył ofiarę w Hebronie, a nie na Syjonie czy w Gibeonie, bo cieszyła go sama domniemana pobożność syna. Rodzice kochający swoje dzieci często szybko skłaniają się ku dobrej o nich opinii, nawet gdy dzieci nieraz dały powody do nieufności. Dzieci mogą jednak łatwo wykorzystać zaufanie dobrego rodzica, by ukryć złe zamiary pod pozorami religijności.

Absalom zabrał ze sobą także dwustu mężczyzn, zapewne ważnych ludzi z Jerozolimy (2 Księga Samuela 15:11). Poszli z nim dobrowolnie i w dobrej wierze, nie podejrzewając żadnych złych zamiarów. Absalom nie próbował bezpośrednio wciągać ich w swój spisek, ponieważ byli wierni Dawidowi. Wykorzystał ich za to jako publiczną oznakę poparcia, by inni uznali, że stoją za nim wpływowi ludzie. Nie jest niczym nowym, że niegodziwi wykorzystują dobrych ludzi i szlachetne sprawy, by osłonić złe czyny. Gdy religia staje się przykrywką dla buntu i walki o władzę, niektórzy szczerzy ludzie dają się zwieść i popierają to, czego naprawdę by nie pochwalili.

Szerszy plan Absaloma zakładał, że gdy tylko padnie umówiony znak, ogłosi się królem całego Izraela (2 Księga Samuela 15:10). Wysłał wcześniej szpiegów do różnych regionów, by byli gotowi głośno ogłosić tę nowinę i przekonywać lud, że powinien poprzeć nowego króla. Gdy wieść się rozeszła, jedni mogli uznać, że Dawid nie żyje, a inni, że zrzekł się tronu. W zamieszaniu wielu stanęłoby po stronie Absaloma, nie rozumiejąc, co się naprawdę dzieje. Ludzie ambitni uciekają się do różnych podstępów, by osiągnąć swoje cele. W polityce, podobnie jak w sprawach religijnych, nie powinniśmy przyjmować każdej deklaracji bez sprawdzenia jej.

Szczególnie zależało Absalomowi na pozyskaniu Achitofela, mądrego i przenikliwego doradcy, dawnego doradcy i bliskiego przyjaciela Dawida (Księga Psalmów 55:13; Księga Psalmów 41:9). Dawid niegdyś bardzo mu ufał, lecz teraz Achitofel wycofał się z życia publicznego, być może z powodu nieporozumienia z Dawidem. Trudno było znaleźć lepsze narzędzie do realizacji planów Absaloma: Achitofel miał wielkie rozeznanie i doświadczenie, a zarazem był niezadowolony z obecnej władzy. Absalom wciąż udawał, że oddaje cześć Bogu, a już posłał po Achitofela. Pokazywało to, jak mało naprawdę zależało mu na pobożności. Ambicja była dla niego ważniejsza niż dokończenie składania ofiary.

Ostatecznie wielu ludzi przyłączyło się do Absaloma, a spisek nabrał siły i stał się groźny. Poszli za nim ci, których wcześniej schlebianiem i pochwałami zjednał sobie, a ich wpływ pociągnął za sobą wielu innych. Liczna grupa nie jest pewną miarą tego, co słuszne. Wielu ludzi nieraz wspólnie podążało za złem, a nawet większość może się mylić. Nie wiadomo dokładnie, czy Absalom kierował się wyłącznie pychą i pragnieniem władzy, czy także goryczą wobec ojca i chęcią zemsty za wygnanie. Zwykle jednak ten, kto sięga po koronę, sięga też po głowę tego, kto ją nosi.