2 Księga Samuela 19 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Król zadrżał. Udał się do górnego pomieszczenia bramy i płakał. Chodząc tak, mówił: Synu mój, Absalomie! Absalomie, synu mój, synu mój! Kto by sprawił, żebym ja umarł zamiast ciebie? Absalomie, mój synu, mój synu!

Joabowi zaś doniesiono: Król płacze. Rozpacza z powodu Absaloma.

Tak więc zwycięstwo zmieniło się w tym dniu w żałobę dla całego ludu. Lud usłyszał bowiem w tym dniu wiadomość: Król martwi się z powodu swojego syna.

Tego dnia uzbrojony lud zbliżał się niepostrzeżenie do miasta, usiłując ukradkiem wejść do niego, tak jak ukradkiem wchodzi wojsko okryte hańbą, dlatego że uciekło z pola bitwy.

Król zakrył swoją twarz i wołał głośno: Synu mój, Absalomie, Absalomie, synu mój, mój synu!...

Joab udał się do króla, do jego domu, i powiedział: Okryłeś wstydem twarze wszystkich swoich sług, którzy ochronili dzisiaj twoje życie i życie twoich synów i córek, życie żon i twoich nałożnic.

Darzysz miłością tych, którzy cię nienawidzą, a nienawidzisz tych, którzy cię kochają. Dzisiaj pokazałeś, że dowódcy i słudzy są dla ciebie niczym. Przekonałem się dzisiaj, że gdyby Absalom pozostał przy życiu, a my wszyscy gdybyśmy dzisiaj umarli, wydałoby ci się to słuszne.

Teraz jednak podnieś się, wejdź i przemów serdecznie do swoich sług. Przysięgam bowiem na Pana, że jeśli nie wyjdziesz, nikt nie pozostanie przy tobie tej nocy. Byłoby to nieszczęście większe od nieszczęść, jakie spotkały cię od twojej młodości aż dotąd.

Król podniósł się i zasiadł w bramie. Całemu ludowi podano wiadomość: Oto król siedzi w bramie. Wszyscy ludzie przyszli do króla. Tymczasem Izraelici uciekli do swoich namiotów.

Cały naród ze wszystkich izraelskich pokoleń rozprawiał: Ten król uwolnił nas z ręki naszych wrogów, on wybawił nas z ręki filistyńskiej, a teraz uciekł z kraju z powodu Absaloma.

Ale Absalom, którego namaściliśmy, by panował nad nami, poległ w walce. Dlaczego więc teraz zwlekać z przywróceniem króla?

To, co mówiono w całym Izraelu, dotarło do króla. Wtedy król Dawid posłał polecenie kapłanom Sadokowi i Abiatarowi: Powiedzcie starszyźnie z Judy: Dlaczego jesteście ostatni w przywróceniu króla do jego siedziby?

Jesteście moimi braćmi, moimi kośćmi i ciałem. Dlaczego więc jesteście ostatni w przywróceniu króla?

Powiedzcie też do Amasy: Czy nie jesteś moją kością i ciałem? Niech mi Bóg to uczyni i tamto dorzuci, jeżeli ty nie będziesz u mnie na zawsze wodzem zamiast Joaba.

W ten sposób ujął serca wszystkich ludzi z Judy jakby jednego człowieka, tak że wysłali do króla prośbę: Wróć jak najszybciej wraz ze wszystkimi twoimi sługami!

Wrócił więc król i przybył nad Jordan. Ludzie z Judy natomiast przybyli z Gilgal, chcąc wyjść królowi naprzeciw i przeprowadzić go przez Jordan.

Również Szimei, syn Gery, Beniaminita, pochodzący z Bachurim, spieszył razem z Judą na spotkanie króla Dawida.

Było przy nim tysiąc Beniaminitów. Także Siba, sługa rodziny Saula, wraz z piętnastoma swoimi synami i dwudziestoma swoimi sługami przeprawił się przez Jordan przed królem.

Popłynęła tratwa, by przywieźć królewską rodzinę, aby ta mogła uczynić to, co uzna za słuszne. Tymczasem Szimei, syn Gery, upadł na twarz przed królem, gdy miał przeprawiać się przez Jordan

i odezwał się do króla: Niech mój pan nie uważa za wykroczenie ani nie wspomina tego, co zawinił twój sługa wtedy, gdy mój pan, król, wychodził z Jerozolimy. Niech król nie bierze tego do serca.

Ja, twój sługa, zdaję sobie sprawę z tego, że zawiniłem; dziś więc przychodzę pierwszy z całej rodziny Józefa; wychodzę naprzeciw mojego pana i króla.

Do rozmowy wtrącił się Abiszaj, syn Serui: Czy Szimei nie powinien umrzeć, dlatego że obrzucił pomazańca Pańskiego przekleństwami?

Dawid odpowiedział: Co jest między mną a wami, synowie Serui, że stajecie się dzisiaj dla mnie jak przeciwnicy? Czy dziś powinien ktokolwiek umierać w Izraelu? Dziś właśnie wiem na pewno, że teraz jestem królem nad Izraelem.

Król oświadczył Szimejemu: Nie umrzesz. I król potwierdził to przysięgą.

Meribbaal, syn Saula, również wyszedł na spotkanie króla. Nie mył on ani nóg, ani rąk, nie strzygł brody, nie prał swoich szat od dnia, w którym król wyjechał, aż do dnia, gdy spokojnie powrócił.

Kiedy przybył na spotkanie króla do Jerozolimy, król powiedział do niego: Meribbaalu, czemu ze mną nie poszedłeś?

Odpowiedział: Panie mój, królu! Mój sługa wprowadził mnie w błąd. Twój sługa postanowił: Dam rozkaz osiodłania oślicy, wsiądę na nią i pójdę wraz z królem: twój sługa jest bowiem kulawy.

Tymczasem na twojego sługę rzucono oszczerstwo przed moim panem i królem. Ale mój pan, król, jest jak anioł Boży. Postąp więc, jak ci się wyda słuszne.

Cały dom mojego ojca zasługiwał jedynie na śmierć ze strony mojego pana, króla, mimo to ty przyjąłeś swojego sługę między tych, którzy jedzą u twojego stołu. Jakie prawo pozostaje mi jeszcze, by skarżyć się przed królem?

Król odpowiedział: Po co przedłużasz rozmowę? Postanawiam, że ty i Siba podzielicie pola między siebie.

Meribbaal powiedział do króla: Niechby nawet wszystko zabrał! Dobrze, że mój pan, król, powrócił szczęśliwie do swojego domu.

Również Barzillaj Gileadczyk przybył z Rogelim i towarzyszył królowi, by pożegnać się z nim nad Jordanem.

Barzillaj był bardzo stary: miał osiemdziesiąt lat. To on otoczył króla opieką podczas jego pobytu w Machanaim, był to bowiem człowiek bardzo bogaty.

Król powiedział do Barzillaja: Chodź ze mną, bym mógł cię otoczyć opieką u siebie w Jerozolimie.

Barzillaj odpowiedział królowi: Ile lat życia pozostaje mi jeszcze, abym szedł z królem do Jerozolimy?

Mam obecnie osiemdziesiąt lat. Czy potrafię rozróżnić między tym, co dobre, a tym, co marne? Czy twój sługa potrafi zasmakować w tym, co zje lub wypije? Czy potrafi wsłuchiwać się w głos śpiewaków i śpiewaczek? Po co twój sługa ma być jeszcze ciężarem dla mojego pana, króla?

Twój sługa przejdzie najwyżej z królem przez Jordan, ale po co król miałby mi dawać aż taką odpłatę?

Pozwól swojemu słudze powrócić. Umrę w swoim mieście obok grobu mojego ojca i matki. Natomiast twój sługa Kimham będzie towarzyszyć mojemu panu, królowi. Jemu uczyń to, co ci się wyda słuszne.

Król oświadczył: Niech idzie za mną Kimham! Uczynię mu, co ci się wydaje słuszne. Uczynię ci wszystko, czegokolwiek ode mnie zapragniesz.

Wszyscy ludzie przeprawili się przez Jordan. Przeprawił się też król. Król ucałował Barzillaja i pobłogosławił. Powrócił on potem do siebie.

Król udał się do Gilgal. Szedł z nim Kimham. Cały lud z Judy oraz połowa wojska izraelskiego towarzyszyli królowi.

Lecz oto wszyscy ludzie z Izraela przybyli przed króla i zadali królowi pytanie: Dlaczego nasi bracia, ludzie z Judy, prowadzili cię i przeprawili przez Jordan, zarówno króla, jego rodzinę, jak i wszystkich ludzi Dawida wraz z nim?

Wszyscy ludzie z Judy odpowiedzieli Izraelitom: Dlatego że król jest dla mnie bliższy. Czemu popadasz w gniew z tego powodu? Czy zabraliśmy coś z króla? Czy przyniósł nam jakiś dar?

Izraelici odpowiedzieli ludziom Judy: Mam dziesięciokrotnie większe prawo do króla, a i co do Dawida mam nad tobą pierwszeństwo. Więc dlaczego mnie lekceważyłeś? Czy nie z mojej strony powstał najpierw wniosek, aby przywrócić króla? Ale słowa ludzi z Judy były twardsze niż ludzi z Izraela.