2 Księga Samuela 19:41 – znaczenie i zastosowanie

Dawid przeprawił się przez Jordan, a towarzyszyli mu tylko mężczyźni z Judy, którzy mu pomogli. Gdy dotarł do Gilgal, pierwszego miejsca postoju po tej stronie Jordanu, wyszła mu na spotkanie połowa ludu Izraela, czyli jego starsi i przywódcy. Chcieli oddać mu cześć, ucałować jego rękę i świętować jego powrót, lecz przybyli za późno, by zobaczyć szczególną chwilę, gdy po raz pierwszy wkroczył do kraju. Rozgniewało ich to i doprowadziło do kłótni z mężczyznami z Judy. Dzień, który powinien być radosny, stracił swój blask, a spór tylko się zaostrzał.

Mężczyźni Izraela przedstawili królowi swoje pretensje. Powiedzieli, że ludzie z Judy przeprowadzili króla przez Jordan, nie powiadamiając ich, aby i oni mogli w tym uczestniczyć. Mogło to sprawiać wrażenie, jakby Izraelitom mniej zależało na powrocie Dawida niż Judejczykom. Dawid wiedział jednak, że Izraelici już wcześniej rozmawiali o sprowadzeniu go z powrotem (w Drugiej Księdze Samuela 19:11). Ich skarga sugerowała również, że Judejczycy chcieli zachować względy króla dla siebie i zachowywać się tak, jakby tylko oni go popierali. Pycha i zazdrość często prowadzą do takiego zła.

Mężczyźni z Judy odpowiedzieli, wskazując na bliskie pokrewieństwo z królem. Dawid był ich krewnym, więc — jak twierdzili — mieli powód, by przewodzić w takiej uroczystości. Król wracał też na ich ziemie, dlatego uważali, że to oni powinni mu towarzyszyć. Zaprzeczyli również, jakoby chcieli skorzystać na jego powrocie. Zapytali, czy żyli na koszt króla albo otrzymali od niego jakiś dar. Dali do zrozumienia, że nie działali dla własnej korzyści. Zbyt wielu ludzi służy władcom wyłącznie dla tego, co mogą zyskać.

Mężczyźni Izraela bronili potem swojej skargi. Powiedzieli: „Mamy dziesięć udziałów w królu”, ponieważ Judejczykom towarzyszyli tylko ludzie z pokolenia Symeona, którego ziemie leżały na terytorium Judy. Uważali więc, że pominięcie ich przy podejmowaniu decyzji o sprowadzeniu króla było zniewagą. Widać tu, jak szybko potrafi zmienić się nastawienie tłumu. Niedługo wcześniej Izraelici próbowali wypędzić króla, a teraz spierali się o to, kto powinien okazać mu większy szacunek. Dobry człowiek i słuszna sprawa mogą odzyskać uznanie, nawet jeśli na jakiś czas wydają się je tracić. Kłótnie często zaczynają się dlatego, że ludzie nie potrafią znieść nawet najmniejszego przejawu lekceważenia.

Mężczyźni z Judy postąpiliby lepiej, gdyby poprosili swoich braci o pomoc i radę. Skoro jednak tego nie zrobili, Izraelici nie powinni byli aż tak się obrażać. Jeśli dobre dzieło zostało dobrze wykonane, nie powinniśmy nim gardzić ani występować przeciwko niemu tylko dlatego, że nie mieliśmy w nim udziału. Pismo Święte wskazuje też ku przestrodze, która strona mówiła ostrzej: słowa mężczyzn z Judy były bardziej zacięte niż słowa mężczyzn Izraela. Nawet jeśli mamy rację, Bóg dostrzega, gdy mówimy szorstko i gniewnie, i nie jest Mu to miłe.