2 Księga Samuela 19:2 – znaczenie i zastosowanie

Wkrótce po tym, jak do pałacu w Machanaim dotarła wiadomość o klęsce i śmierci Absaloma, przybyli Joab i jego zwycięskie wojsko. Przyszli, by uczcić zwycięstwo króla i otrzymać od niego dalsze rozkazy. Zastali jednak Dawida płaczącego po śmierci Absaloma. Uznali, że król jest niezadowolony z tego, co zrobili, choć spodziewali się, że ucieszy się z ich zwycięstwa i podziękuje im za służbę.

Wieść o tym, że król opłakuje syna, rozeszła się wśród wojska (Druga Księga Samuela 19:2). Ludzie uważnie obserwują słowa i czyny swoich władców. Im większy ktoś ma wpływ, tym większą powinien zachować ostrożność w tym, co mówi i robi, oraz tym bardziej panować nad swoimi uczuciami. Kiedy żołnierze weszli do miasta, zastali króla pogrążonego w głębokiej żałobie (Druga Księga Samuela 19:4). Zasłaniał twarz i nawet nie podnosił wzroku ani nie zwracał uwagi na stojących przed nim dowódców.

Widok tak otwarcie okazywanego przez króla bólu musiał ich zszokować. Gdyby pomyślał o własnym honorze albo o dobru ludu, ukryłby swój żal. Zamiast tego głośno wołał: „Mój synu, Absalomie!”. Wszyscy jego słudzy wrócili bezpiecznie, lecz jego syn nie żył. Dawid obawiał się, że Absalom umarł w grzechu i na zawsze zginął. Nie mógł już powiedzieć: „Pójdę do niego”, bo wiedział, że jego dusza nie będzie pośród takich grzeszników. Wciąż wołał: „Co mam dla ciebie uczynić, mój synu, Absalomie? Mój synu, mój synu!”.

Niewłaściwe było również to, że Dawid tak długo trwał w żałobie, nawet po powrocie wojska. Zrozumiałe byłoby, gdyby przez krótki czas dawał upust swojemu smutkowi, gdy tylko usłyszał wiadomość. Jednak długie opłakiwanie tak niegodziwego syna, jak Jakub opłakiwał Józefa, było nierozsądne i niegodne króla. Dawid postanowił zejść do grobu pogrążony w żałobie i łzami przyćmić swoje zwycięstwo.

Ludzie byli tym głęboko zaniepokojeni. Niechętnie krytykowali króla, bo zazwyczaj wszystko, co robił, spotykało się z ich uznaniem (Druga Księga Samuela 3:36). Mimo to czuli się zranieni i zawstydzeni. Ich zwycięstwo zamieniło się w żałobę (Druga Księga Samuela 19:2), a do miasta weszli ukradkiem, jak ludzie zawstydzeni (Druga Księga Samuela 19:3). Z szacunku dla króla nie chcieli świętować zwycięstwa, które wyraźnie sprawiało mu ból, ale trudno im było pogodzić się z tym, że muszą ukrywać radość. Osoby sprawujące władzę nie powinny nakładać takiego ciężaru na swoich podwładnych.

Joab zganił Dawida bardzo stanowczo i ostro za nierozsądne zachowanie w tak ważnej chwili (Druga Księga Samuela 19:5–7). Dawid potrzebował teraz wsparcia swojego ludu bardziej niż kiedykolwiek, a wszystko, co osłabiało ich lojalność, było w tej sytuacji wyjątkowo szkodliwe i źle wpływało na jego przyjaciół. Joab mówił z mocą i szczerze, ale nie okazał królowi należnego szacunku. Nie powinno się zwracać do króla grubiańsko ani zuchwale i mówić mu, że jest niegodziwy. Poważny błąd może skorygować ktoś stojący wyżej lub niżej od nas, ale powinien zrobić to z należytym szacunkiem.

Dawid musiał zostać wyrwany z odrętwienia, a Joab uznał, że nie ma czasu na łagodne słowa. Jeśli przełożeni postępują nierozsądnie, nie powinni się dziwić, gdy podwładni im to wytkną, nawet bez ogródek. Najpierw Joab pochwalił żołnierzy za ich służbę. Powiedział, że tego dnia ocalili Dawidowi życie, więc zasługują na uznanie i wdzięczność, a pominięcie ich mogło sprawić im przykrość. Opłakując Absaloma, Dawid zdawał się oddawać cześć człowiekowi, który pragnął jego zguby, a lekceważyć tych, którzy ocalili go i wszystko, co kochał. Władcy nieraz ponosili poważne konsekwencje za pogardliwe traktowanie wielkich zasług.

Po drugie, Joab dobitnie uświadomił Dawidowi, jaką hańbę ściągnął na swoich żołnierzy. „Okrył ich wstydem”, bo oni cenili jego życie, a on zdawał się nie cenić ich życia. Zachowywał się tak, jakby wolał zrujnowanego, niegodziwego młodzieńca, zdrajcę króla i ojczyzny, niż wszystkich swoich mądrych doradców, dzielnych dowódców i wiernych poddanych. Trudno o większy nierozsądek niż kochać wrogów, a nienawidzić przyjaciół.

Po trzecie, Joab wezwał Dawida, by natychmiast wyszedł do żołnierzy, serdecznie ich powitał, ucieszył się z ich zwycięstwa i podziękował im za to, co zrobili. Nawet ci, którzy muszą wykonywać rozkazy, oczekują wdzięczności za dobrą służbę i na nią zasługują.

Po czwarte, Joab ostrzegł Dawida, że jeśli nie zmieni postępowania, może dojść do kolejnego buntu. Zasugerował, że wolałby sam stanąć na czele powstania, niż służyć tak niewdzięcznemu władcy. Był tak pewny swoich wpływów wśród ludu, że oznajmił, iż jeśli odejdzie, z Dawidem nie zostanie ani jeden człowiek. Dawid nie miał już teraz powodu do żałoby, ale jeśli będzie tak postępował dalej, Joab da mu coś naprawdę gorzkiego, co będzie mógł opłakiwać.

Dawid rozsądnie i łagodnie przyjął naganę oraz radę (Druga Księga Samuela 19:8). Odłożył żałobę, namaścił głowę i umył twarz, by nie wyglądać już na pogrążonego w smutku. Potem publicznie wyszedł do bramy, która była głównym miejscem spotkań w mieście. Zgromadzili się tam ludzie, by pogratulować jemu i sobie nawzajem ocalenia. W ten sposób wszystko wróciło do porządku.

Kiedy ktoś zwraca nam uwagę na błąd, a my rozumiemy, że ma rację, powinniśmy się zmienić, nawet jeśli upomnienie pochodzi od osoby stojącej niżej od nas albo zostało wypowiedziane ostro i w gniewie.