2 Księga Samuela 19:17 – znaczenie i zastosowanie

Być może Jordan nigdy wcześniej nie został przekroczony w tak uroczystych okolicznościach ani nie wiązał się z tak pamiętnymi wydarzeniami jak teraz — od czasu, gdy Izraelici po raz pierwszy przeprawili się przez niego pod wodzą Jozuego. Podczas bolesnej ucieczki Dawid szczególnie wspominał Boga z ziemi nad Jordanem (Księga Psalmów 42:6), a teraz ta sama kraina bardziej niż jakakolwiek inna została uhonorowana chwałą jego powrotu. Żołnierze Dawida zorganizowali przeprawę przez rzekę najlepiej, jak potrafili, ale dla jego rodziny specjalnie wysłano łódź promową (Druga Księga Samuela 19:18). Niektórzy twierdzą, że była to flotylla łodzi, inni zaś, że zbudowano most z łodzi. W każdym razie zapewnili mu najlepszą możliwą pomoc.

Nad brzegiem Jordanu spotkało go dwóch znanych mężczyzn, z których każdy źle go potraktował, gdy uciekał. Siba, sługa Mefiboszeta, użył pochlebczych słów i oskarżając swego pana, uzyskał od króla nadanie majątku Mefiboszeta (Druga Księga Samuela 16:4). Wykorzystał zaufanie Dawida i doprowadził go do niesprawiedliwego potraktowania Mefiboszeta, syna Jonatana. Teraz przychodzi na spotkanie z królem wraz ze swoimi synami i sługami (Druga Księga Samuela 19:17), licząc na odzyskanie jego przychylności, zanim Mefiboszet zdoła się oczyścić z zarzutów (Druga Księga Samuela 19:26).

Przybył także Szymei, który obrażał Dawida okrutnymi słowami i rzucał na niego przekleństwa (Druga Księga Samuela 16:5). Gdyby Dawid poniósł klęskę, Szymei zapewne nadal by go poniżał i chełpił się tym. Teraz jednak, widząc, że Dawid wraca w triumfie i odzyskuje tron, uznał, że warto zawrzeć pokój. Ci, którzy dziś gardzą Synem Dawida i Go znieważają, chętnie będą szukać z Nim pokoju, gdy przyjdzie w chwale, lecz wtedy będzie już za późno.

Szymei zrobił kilka rzeczy, by zdobyć przychylność króla. Przybył w dobrym towarzystwie, razem z Judejczykami, pokazując, że stoi po ich stronie. Przyprowadził też tysiąc ludzi z Beniamina, być może jako ich dowódca, ofiarowując królowi zarówno swoją służbę, jak i ich. Możliwe też, że byli to ochotnicy, których zgromadził dzięki swoim wpływom. Było to szczególnie godne uwagi, ponieważ spośród wszystkich pokoleń Izraela tylko Juda i ci Beniaminici zdawali się okazywać Dawidowi taki szacunek. Szymei działał również szybko i nie tracił czasu. Powinniśmy szybko godzić się z przeciwnikiem, póki jesteśmy z nim w drodze.

Najpierw następuje pokorne poddanie się winowajcy (Druga Księga Samuela 19:18–20). Szymei pada przed królem jak człowiek skruszony, proszący o łaskę. Aby pokazać szczerość, robi to publicznie, wobec sług Dawida, Judejczyków, a nawet własnego tysiąca. Skoro jego przewinienie było publiczne, publiczne powinno być również wyznanie winy. Przyznaje się do grzechu i mówi, że jako sługa króla wie, iż zgrzeszył. Następnie pogłębia to wyznanie, przyznając, że postąpił źle. Prosi, by król nie poczytał mu winy, czyli by nie potraktował go tak, jak na to zasługuje. Daje też do zrozumienia, że pamiętanie o takiej sprawie nie przystoi wielkodusznemu królowi.

Szymei powołuje się na to, że jako pierwszy z całego domu Józefa, czyli Izraela, przyszedł z powrotem na spotkanie z królem. Wcześniej północne pokolenia okazały podzieloną lojalność, popierając Iszbaala, syna Saula, na początku panowania Dawida (Druga Księga Samuela 2:10). Szymei przybył jako pierwszy, by swoim przykładem skłonić innych do spełnienia ich obowiązku, a doświadczeniem królewskiego miłosierdzia zachęcić ich, by poszli w jego ślady.

Potem Abiszaj, brat Joaba, domaga się wymierzenia Szymeiemu kary (Druga Księga Samuela 19:21). Pyta, czy Szymei jako zdrajca nie powinien zostać stracony, i sugeruje, by uczynić z niego przykład dla innych. Kiedy Szymei przeklinał Dawida, Abiszaj już wcześniej był gotów zaryzykować życie, by go zabić (Druga Księga Samuela 16:9). Dawid mu na to nie pozwolił, bo jego władza królewska była wtedy ograniczona. Teraz jednak, gdy odzyskał panowanie, dlaczego prawo miałoby nie zadziałać? Abiszaj myślał jednak bardziej o tym, co — jego zdaniem — Dawid mógł czuć, niż o tym, co naprawdę służyło jego dobru. Władcy muszą strzec się surowych i bezlitosnych podszeptów.

Dawid ze zniecierpliwieniem odrzuca propozycję Abiszaja (Druga Księga Samuela 19:22–23). Pyta go, co łączy go z synami Serui, dając do zrozumienia, że nie chce mieć z nimi nic wspólnego. Lepiej trzymać się z dala od ludzi porywczych, mściwych i skłonnych nakłaniać nas do surowych działań. Dawid traktuje takich doradców jak wrogów, choć twierdzą, że są mu oddani i gorliwie bronią jego czci. Ci, którzy namawiają nas do zła, w istocie postępują jak szatan, nasz przeciwnik.

Abiszaj sprzeciwiał się też temu, ku czemu skłaniało się serce Dawida — miłosierdziu. Dawid wiedział, że tego dnia znów jest królem Izraela, a jego władza została przywrócona i umocniona, więc królewska godność wzywa go do przebaczenia. Chwałą królów jest przebaczać tym, którzy się uniżają i poddają. Również radość skłaniała Dawida do przebaczenia, bo radosne serce nie powinno podsycać goryczy ani surowości. Co więcej, sam doświadczył miłosierdzia Boga, który przywrócił mu królestwo, choć Dawid sądził, że utracił je z powodu swojego grzechu. Dlatego sam okazał miłosierdzie Szymeiemu. Ci, którym przebaczono, powinni przebaczać innym.

Dawid surowo ukarał Ammonitów za znieważenie jego posłańców (Druga Księga Samuela 12:31), ale łatwo puścił w niepamięć osobistą zniewagę ze strony Szymeiego. Tamto przewinienie było wymierzone w cały Izrael i godziło w cześć jego korony oraz królestwa. To zaś dotyczyło Dawida osobiście. Podobnie jak wielu prawych ludzi, łatwiej mógł więc je zlekceważyć.

Plan Abiszaja był również sprzeczny z najlepszym interesem Dawida. Gdyby Dawid zabił Szymeiego za przeklinanie go, ci, którzy chwycili za broń i rzeczywiście walczyli przeciwko niemu, obawialiby się podobnego losu. Odepchnęłoby ich to właśnie wtedy, gdy Dawid próbował ich odzyskać. Surowość rzadko jest roztropną polityką. Tron umacniają miłosierdzie, a nie bezwzględność.

Szymei otrzymuje więc przebaczenie, potwierdzone przysięgą. Z pewnością jednak jest zobowiązany do dobrego postępowania i nadal może zostać ukarany, jeśli później postąpi źle. Z czasem stanie się świadkiem zarówno sprawiedliwości władzy, jak i jej miłosierdzia, a przez to także jej mądrości.