2 Księga Samuela 19:25 – znaczenie i zastosowanie

Dzień powrotu Dawida był także czasem przyjrzenia się przeszłości i rozstrzygnięcia spraw. Ponownie rozważano wydarzenia z okresu jego ucieczki. Między innymi sprawa Szimejego doprowadziła do zbadania sytuacji Mefiboszeta, który sam przedstawił swoją sprawę.

Mefiboszet wyszedł z tłumem na spotkanie króla (Druga Księga Samuela 19:24). Pokazał w ten sposób, jak szczerze cieszył się z powrotu króla i jak głęboko przeżywał jego wygnanie. W tym smutnym czasie, gdy Izrael utracił jeden ze swoich największych zaszczytów, Mefiboszet żył w żałobie i zaniedbaniu. Nie przycinał brody ani nie prał szat, lecz pogrążył się w smutku z powodu nieszczęścia króla i niedoli narodu. W czasach nieszczęść dotykających cały naród powinniśmy ograniczać przyjemności i dostosować się do okoliczności. Są chwile, gdy Bóg wzywa do płaczu i żałoby, a my powinniśmy odpowiedzieć na to wezwanie.

Gdy król przybył do Jerozolimy, Mefiboszet stanął przed nim, bo wcześniej nie miał okazji się z nim spotkać (Druga Księga Samuela 19:25). Kiedy Dawid zapytał, dlaczego Mefiboszet został, zamiast pójść z nim na wygnanie, ten szczegółowo wyjaśnił swoją sprawę. Najpierw poskarżył się na swojego sługę, Sibę, który powinien był pozostać mu wierny, lecz na dwa sposoby zachował się jak wróg. Po pierwsze, uniemożliwił Mefiboszetowi pójście z królem, zabierając osła, którego miał przygotować dla swego pana (Druga Księga Samuela 19:26). Okrutnie wykorzystał jego kalectwo i to, że Mefiboszet nie mógł sam sobie pomóc. Po drugie, okłamał Dawida, oskarżając Mefiboszeta o próbę przejęcia królestwa (Druga Księga Samuela 19:27). Niegodziwy sługa może wyrządzić wiele krzywdy nawet najlepszemu panu.

Mefiboszet podziękował też królowi za wielką życzliwość, jaką okazał jemu i całemu domowi jego ojca, choć byli całkowicie w mocy Dawida (Druga Księga Samuela 19:28). Dawid mógł potraktować go jak buntownika, a przyjął go jak przyjaciela, niemal jak własne dziecko. Mefiboszet przypomniał, że król posadził swego sługę przy stole razem z tymi, którzy przy nim jedli. Przez to opowieść Siby wydaje się mało wiarygodna. Trudno uwierzyć, że Mefiboszet byłby na tyle nierozsądny, by pragnąć więcej, skoro żył w tak wielkim dostatku i szczęściu. Jeszcze trudniej przypuścić, że byłby tak nieuczciwy, by knuć przeciw Dawidowi, którego życzliwości tak dobrze doświadczył.

Następnie powierzył całą swoją sprawę królowi: niech Dawid postąpi z nim i jego majątkiem tak, jak uzna za słuszne. Ufał mądrości króla i temu, że potrafi odróżnić prawdę od kłamstwa. Nie przypisywał sobie też żadnych szczególnych zasług. W istocie mówił: „Otrzymałem o wiele więcej życzliwości, niż zasłużyłem. Po co mam nadal obciążać króla swoimi skargami? Jak mogę uznać cokolwiek za zbyt trudne, skoro już wcześniej spotkało mnie tyle łaski?”. Wszyscy byliśmy przed Bogiem jak umarli, a On nie tylko oszczędził nam życia, lecz także zaprosił nas do swego stołu. Jak niewiele mamy więc powodów, by narzekać na trudności, które nas spotykają, i jak wiele, by przyjmować wszystko, co czyni Bóg.

Dawid wrócił wtedy do sprawy majątku Mefiboszeta. Ponieważ został wprowadzony w błąd, gdy przyznawał go Sibie, zmienił swoją decyzję i przywrócił wcześniejszy układ. Powiedział: „Niech ty i Siba podzielicie między sobą ziemię” (Druga Księga Samuela 19:29), czyli: niech wszystko pozostanie tak, jak zarządziłem na początku (Druga Księga Samuela 9:10). Majątek nadal należał do Mefiboszeta, ale Siba miał użytkować ziemię i ją uprawiać, płacąc za to czynsz. Mefiboszet wrócił więc do sytuacji, w której był wcześniej. Nie poniósł rzeczywistej szkody, choć Siba uniknął kary za fałszywe i złośliwe oskarżenie swojego pana. Dawid albo zbyt obawiał się Siby, albo zbyt bardzo pragnął zachować pokój, by ukarać go zgodnie z prawem (Księga Powtórzonego Prawa 19:18–19). W tej chwili chciał przebaczyć i zapewnić wszystkim spokój.

Mefiboszet tak małą wagę przywiązywał do swojego majątku, że całkowicie przestał o nim myśleć, przepełniony radością z powrotu króla (Druga Księga Samuela 19:30). „Niech zabierze wszystko” — powiedział. „Wystarczy mi obecność króla i jego przychylność”. Dobry człowiek potrafi spokojnie znosić osobiste straty i rozczarowania, gdy widzi pokój w Izraelu, a tron Syna Dawida wyniesiony i umocniony. Niech Siba zabierze wszystko, byle Dawid żył w pokoju.