2 Księga Samuela 12 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Pan posłał do Dawida proroka Natana. Ten przybył do niego i powiedział: W pewnym mieście było dwóch ludzi, jeden był bogaczem, a drugi biedakiem.

Bogacz miał owce i wielką liczbę bydła,

biedak nie miał nic oprócz jednej małej owieczki, którą kupił. On ją karmił i wyrosła przy nim wraz z jego dziećmi, jadła jego chleb i piła z jego kubka, spała u jego boku i była dla niego jak córka.

Pewnego razu przyszedł gość do bogacza, lecz jemu żal było brać coś z owiec i własnego bydła, czym mógłby ugościć podróżnego, który do niego zawitał. Więc zabrał owieczkę owemu biednemu mężczyźnie i tę przygotował człowiekowi, który przybył do niego.

Dawid bardzo oburzył się na tego człowieka i powiedział do Natana: Na życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci.

Wynagrodzi on za owieczkę czterokrotnie, ponieważ dopuścił się czynu bez miłosierdzia.

Natan oświadczył Dawidowi: Ty jesteś tym człowiekiem. To mówi Pan, Bóg Izraela: Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem. Ja uwolniłem cię z rąk Saula.

Dałem ci dom twojego pana, a żony twojego pana na twoje łono, oddałem ci dom Izraela i Judy, a gdyby i tego było za mało, dodałbym ci jeszcze więcej.

Czemu zlekceważyłeś słowo Pana, popełniając to, co złe w Jego oczach? Zabiłeś mieczem Chetytę Uriasza, a jego żonę wziąłeś sobie za żonę. Zamordowałeś go mieczem Ammonitów.

Dlatego właśnie miecz nie oddali się od twojego domu na wieki, ponieważ Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza Chetyty wziąłeś sobie za żonę.

To mówi Pan: Oto Ja sprowadzę przeciwko tobie nieszczęście z twojego własnego domu, a twoje żony zabiorę sprzed twoich oczu i oddam je twojemu rywalowi, który będzie współżył z twoimi żonami – wobec tego słońca.

Uczyniłeś to wprawdzie w ukryciu, jednak Ja ogłoszę tę rzecz wobec całego Izraela i wobec słońca.

Dawid powiedział do Natana: Zgrzeszyłem wobec Pana. Natan odpowiedział Dawidowi: Pan odpuszcza ci też twój grzech – nie umrzesz,

lecz dlatego, że przez ten czyn odważyłeś się wzgardzić Panem, syn, który ci się urodzi, na pewno umrze.

Natan udał się potem do swojego domu. Pan dotknął dziecko, które urodziła Dawidowi żona Uriasza, tak że ciężko zachorowało.

Dawid błagał Boga za chłopcem i zachowywał surowy post, a gdy wrócił do siebie, całą noc leżał na ziemi.

W 2 Księdze Samuela 12:16 Dawid usilnie modli się za ciężko chore dziecko i pości, leżąc całą noc na ziemi. Jego rozpacz pokazuje, jak bardzo …

Dostojnicy jego domu podeszli do niego i chcieli podnieść go z ziemi: bronił się jednak; w ogóle z nimi nie jadał.

W siódmym dniu dziecko zmarło. Słudzy Dawida obawiali się powiadomić go, że dziecko umarło. Twierdzili: Jeżeli, gdy dziecko jeszcze żyło, przemawialiśmy do niego, a naszego głosu nie usłuchał, to jak możemy mu powiedzieć, że chłopiec umarł? Może uczynić sobie coś złego.

Gdy jednak Dawid zauważył, że jego słudzy rozmawiają szeptem, zrozumiał, że dziecko zmarło. Pytał więc swoich sług: Czy dziecko umarło? Odpowiedzieli: Umarło.

Dawid podniósł się z ziemi, umył się i namaścił, zmienił swoje ubranie i po wejściu do domu Pańskiego oddał pokłon. Po powrocie do domu zażądał, by mu podano posiłek, którym się pożywił.

Słudzy na to mu powiedzieli: Co ma znaczyć twój sposób postępowania? Gdy dziecko żyło – płakałeś, lecz gdy zmarło – wstałeś i posiliłeś się.

Odpowiedział: Dopóki dziecko żyło, pościłem i płakałem, ponieważ mówiłem sobie: Kto wie, może Pan się nade mną ulituje i dziecko będzie żyło?

Tymczasem umarło. Po co mam pościć? Czy zdołam je wskrzesić? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci.

Dawid okazywał współczucie swojej żonie Batszebie. Poszedł do niej i spał z nią. Urodził się jej syn, któremu dała imię Salomon. A Pan umiłował go

i posłał o tym wiadomość, i za pośrednictwem Natana nazwał go Jedidiasz – ze względu na Pana.

A Joab toczył walki w ammonickim Rabba i zdobył stolicę królestwa.

Wysyłając posłów do Dawida, donosił: Natarłem na Rabba i zdobyłem już Miasto Wód.

A teraz zbierz pozostałe wojsko i prowadź dalej walkę przeciw miastu. Podbij je, żeby nie ja był jego zdobywcą i żeby nie nadano mu mojego imienia.

Dawid zebrał więc całe wojsko i udał się do Rabba, natarł na miasto i zdobył je.

Z głowy Milkoma zdjął koronę, która ważyła talent złota. Miała ona drogocenny kamień, który posłużył za ozdobę głowy Dawida. Zabrał też z miasta niezliczoną ilość łupów.

Ludność zaś, która w nim była, uprowadził i przeznaczył do obsługi pił, kilofów i żelaznych siekier oraz kazał jej przejść do wyrobu cegły. W ten sposób postąpił ze wszystkimi miastami ammonickimi. Potem wrócił Dawid z całym wojskiem do Jerozolimy.