2 Księga Samuela 13 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Oto co się potem wydarzyło: Absalom, syn Dawida, miał piękną siostrę, której było na imię Tamar. W niej zakochał się Amnon, również syn Dawida.

Amnon dręczył się tym tak, że zachorował z powodu swojej siostry Tamar. Ponieważ była dziewicą, Amnon nie widział możliwości uczynienia jej czegokolwiek.

2 Księga Samuela 13:2 opisuje obsesyjne pragnienie Amnona wobec jego siostry Tamar: cierpiał z tego powodu i zachorował, a jej dziewictwo uznawał za przeszkodę, która …

Amnon miał jednak przyjaciela imieniem Jonadab, syna Szimei, brata Dawida. Jonadab był bardzo przebiegłym człowiekiem.

Ten go zapytał: Co się z tobą dzieje, synu królewski, że tak mizerniejesz z dnia na dzień? Nie chcesz mi tego wyjaśnić? Amnon odpowiedział mu: Kocham Tamar, siostrę mojego brata Absaloma.

Jonadab mu odpowiedział: Połóż się do łóżka i udaj chorego. Gdy przyjdzie twój ojciec, by cię odwiedzić, powiesz mu: Pozwól, by przyszła moja siostra Tamar i podała mi jeść. Niech przygotuje na moich oczach coś do zjedzenia, tak bym to widział. Wtedy przyjąłbym posiłek z jej ręki.

Amnon położył się więc i udawał chorego. Kiedy przyszedł król, aby go odwiedzić, Amnon odezwał się do króla: Niech przyjdzie, proszę, moja siostra Tamar i przyrządzi mi dwa placki w mojej obecności, abym mógł przyjąć posiłek z jej ręki.

Dawid posłał więc zawiadomienie do pałacu do Tamar: Pójdź, proszę, do domu twojego brata, Amnona, i przygotuj mu coś do zjedzenia!

Tamar poszła do domu swojego brata, Amnona, a on leżał. Wzięła ciasto, zagniotła, zrobiła placki na jego oczach i upiekła je.

Wzięła patelnię i opróżniła ją przed nim, ale on powstrzymał się od jedzenia. Amnon powiedział: Niech ode mnie wszyscy wyjdą! A gdy wszyscy od niego wyszli,

Amnon powiedział do Tamar: Przynieś posiłek do sypialni, abym przyjął go z twojej ręki. Tamar wzięła placki, które przygotowała, i zaniosła swojemu bratu, Amnonowi, do sypialni.

Gdy je przed nim położyła, aby jadł, schwycił ją i powiedział: Chodź, połóż się ze mną, moja siostro!

Odpowiedziała mu: Nie, mój bracie! Nie gwałć mnie, bo tak się w Izraelu nie postępuje. Zaniechaj tej niegodziwości!

Dokąd się udam z moją zniewagą? A ty, ty stałbyś się jednym z największych przestępców w Izraelu! Porozmawiaj raczej z królem, on ci mnie nie odmówi.

On jednak nie posłuchał jej głosu, lecz zadał jej gwałt, zbezcześcił i obcował z nią.

Potem Amnon poczuł do niej bardzo wielką nienawiść. Ta nienawiść była większa niż miłość, którą do niej odczuwał. Amnon powiedział do niej: Wstań i odejdź stąd!

Odpowiedziała mu: Nie czyń mi, wypędzając mnie od siebie, jeszcze większej krzywdy od tej, jaką mi wyrządziłeś. On jednak nie chciał jej posłuchać.

Zawołał swojego sługę, który mu usługiwał, i powiedział: Wypędź tę ode mnie na ulicę i zamknij za nią drzwi!

– Była ubrana w szatę z rękawami, bo tak ubierały się córki królewskie, dziewice. – Sługa wyprowadził ją na ulicę i zamknął za nią drzwi.

Wtedy Tamar posypała sobie głowę prochem, rozdarła szatę z rękawami, którą miała na sobie, położyła rękę na głowę i odeszła, głośno się żaląc.

Absalom, jej brat, odezwał się do niej: Prawda, że Amnon, twój brat, był z tobą? Teraz jednak, moja siostro, uspokój się! To twój brat. Nie bierz do serca tego zdarzenia! Tamar pozostała zbolała w domu swojego brata Absaloma.

Król Dawid, usłyszawszy o tym wydarzeniu, wpadł w wielki gniew. Nie chciał on jednak uczynić Amnonowi, swojemu synowi, nic złego, bo go kochał. Był to przecież jego pierworodny.

Absalom natomiast nie mówił do Amnona nic dobrego ani złego, bo go znienawidził za to, że zgwałcił jego siostrę, Tamar.

Dwa lata później, gdy Absalom urządził strzyżenie owiec w Baal-Chasor w niewielkiej odległości od Efraima, zaprosił wszystkich synów królewskich.

Absalom udał się również do króla i powiedział: Właśnie odbywa się u twojego sługi strzyżenie owiec, niech król zechce przyjść do swojego sługi z całym orszakiem.

Król powiedział Absalomowi: Nie, mój synu! Raczej nie pójdziemy wszyscy, abyśmy ci nie sprawili kłopotu. Absalom nalegał na niego, lecz on nie chciał iść, ale go pobłogosławił.

Absalom powiedział: Jeśli nie, to może by z nami poszedł mój brat, Amnon. Król mu odpowiedział: Po co miałby iść z tobą?

Absalom nalegał na niego, więc posłał z nim Amnona i wszystkich synów królewskich. Absalom przygotował ucztę na wzór uczty królewskiej.

Absalom zaś dał swoim sługom takie polecenie: Uważajcie! Gdy Amnon rozweseli serce winem, a ja powiem wam: Uderzcie na Amnona!, wtedy zabijecie go. Nie bójcie się, bo ja wam to rozkazuję. Bądźcie mężni i działajcie dzielnie!

Słudzy Absaloma uczynili z Amnonem tak, jak im kazał Absalom. Wtedy wszyscy królewscy synowie poderwali się z miejsc, dosiedli swoich mułów i uciekli.

Gdy byli jeszcze w drodze, dotarła do Dawida pogłoska: Absalom zamordował wszystkich synów królewskich. Nie został z nich ani jeden.

Król wstał, rozdarł szaty i rzucił się na ziemię. Wszyscy też jego słudzy, którzy stali przy nim, rozdarli szaty.

Lecz Jonadab, syn Szimei, brata Dawidowego, powiedział: Niech mój Pan nie mówi, że wszyscy młodzi synowie królewscy zostali zabici. Raczej zginął sam Amnon, bo do niego Absalom czuł nienawiść od czasu zgwałcenia przez niego jego siostry Tamar.

Niech więc mój pan, król, nie bierze sobie do serca tej pogłoski, że zginęli wszyscy synowie królewscy. Zginął sam Amnon.

Absalom zaś uciekł. Sługa pełniący straż podniósł oczy i zauważył mnóstwo ludzi schodzących ze zbocza góry drogą od Choronaim.

Jonadab powiedział więc do króla: O, właśnie nadchodzą synowie królewscy. Tak się stało, jak mówił twój sługa.

Zaledwie przestał mówić, nadeszli synowie królewscy. I podnieśli głos, i płakali. Również król i cały jego orszak głośno płakali.

Absalom zaś uciekł, udając się do Talmaja, syna Ammichuda, króla Geszur,

i przebywał tam przez trzy lata, a król opłakiwał swojego syna przez cały ten czas.

Z czasem król Dawid przestał nastawać na Absaloma. Pocieszył się już bowiem po śmierci Amnona.