2 Księga Samuela 13:30 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, jak bardzo Dawida wstrząsnęła fałszywa wieść, która dotarła do Jerozolimy: Absalom miał zabić wszystkich królewskich synów (Druga Księga Samuela 13:30). Takie wiadomości często sprawiają, że zła sytuacja wydaje się jeszcze gorsza, zwłaszcza na początku. Kiedy więc docierają do nas niepokojące, ale niepotwierdzone doniesienia, nie warto od razu ulegać strachowi. Dobrze jest mieć nadzieję na najlepszy obrót spraw, dopóki fakty nie staną się jasne.

Mimo to ta fałszywa wieść na chwilę zmartwiła Dawida tak, jakby była prawdziwa. Rozdarł szaty i położył się na ziemi, choć po mieście rozchodziła się jedynie plotka (Druga Księga Samuela 13:31). Łaską dla Dawida było to, że Bóg go wspierał, bo jego emocje były silne i często potrzebował Bożej łaski.

Po drugie, pomyłkę sprostowano na dwa sposoby. Jonadab, bratanek Dawida i przebiegły doradca, wyjaśnił mu, że zginął tylko Amnon, a nie wszyscy królewscy synowie (Druga Księga Samuela 13:32–33). Wiedział też, a przynajmniej powinien był wiedzieć, że Absalom planował zemstę od dnia, w którym Amnon skrzywdził Tamar, siostrę Absaloma. Jeśli Jonadab o tym wiedział, źle postąpił, nie ostrzegając wcześniej Dawida. Można było wtedy spróbować przywrócić pokój albo przynajmniej nie pozostawiać Amnona bez ochrony, narażonego na niebezpieczeństwo. Jeśli nie robimy wszystkiego, co w naszej mocy, by powstrzymać krzywdę, sami mamy w niej udział.

Jonadab jest smutnym przykładem człowieka, który udziela złych rad, a potem nie robi nic, by zapobiec nieszczęściu, które z nich wynika. Nie pomógł powstrzymać grzechu Amnona ani zapobiec jego zgubie. Bóg, który bada serce, widzi, czy naprawdę wiedzieliśmy o niebezpieczeństwie i czy szczerze staraliśmy się mu zapobiec (Księga Przysłów 24:11–12).

Drugie sprostowanie przyniósł powrót wszystkich królewskich synów oprócz Amnona. Strażnik dostrzegł ich wraz ze służbą, a wkrótce potem dotarli na miejsce, cali i żywi, lecz z tragiczną wiadomością, że Absalom zamordował ich brata (Druga Księga Samuela 13:34–35). Wcześniejszy smutek Dawida wywołany fałszywą wieścią pomógł mu znieść prawdę, gdy ta nadeszła. Mógł przynajmniej dziękować Bogu, że nie wszyscy jego synowie zginęli. Jednak śmierć Amnona, zamordowanego przez własnego brata, wystarczyła, by pogrążyć pałac i cały naród w prawdziwej żałobie. Gdy w grę wchodzi grzech, smutek jest jak najbardziej właściwy.

Po trzecie, Absalom natychmiast uciekł przed wymiarem sprawiedliwości (Druga Księga Samuela 13:34). Teraz sam bał się królewskich synów, tak jak oni wcześniej bali się jego. Oni uciekli przed jego nienawiścią, a on uciekł przed karą, która miała go spotkać. Żadna część Izraela nie mogła zapewnić schronienia człowiekowi, który z rozmysłem dopuścił się morderstwa. Miasta ucieczki nie chroniły tych, którzy zabili umyślnie.

Chociaż Dawid nie ukarał Amnona za krzywdę wyrządzoną Tamar, Absalom nie mógł bezpiecznie liczyć na przebaczenie za morderstwo. Prawo było jasne, a Dawid słynął z poczucia sprawiedliwości i obawy przed winą za przelaną krew. Absalom uciekł więc do rodziny swojej matki i znalazł schronienie u Talmaja, swojego dziadka, króla Geszuru (Druga Księga Samuela 13:37). Został tam przez trzy lata. Dawid nie sprowadzał go z powrotem, a Talmaj nie odsyłał go, dopóki Dawid o to nie poprosił.

Po czwarte, nieobecność Absaloma nie dawała Dawidowi spokoju. Przez długi czas opłakiwał Amnona. Ponieważ nie dało się przywrócić mu życia, z czasem żal osłabł i Dawid znalazł pocieszenie po jego stracie (Druga Księga Samuela 13:37). To pocieszenie zdawało się jednak zbytnio osłabiać jego niechęć do grzechu Absaloma. Zamiast wciąż myśleć o nim jako o mordercy, Dawid pragnął do niego pojechać, pojednać się z nim i sprowadzić go z powrotem (Druga Księga Samuela 13:39). Najpierw nie potrafił zdobyć się na to, by go ukarać, a teraz był już bliski tego, by znów go przyjąć. Na tym polegała słabość Dawida. Bóg widział w jego sercu coś, co zmieniało tę ocenę. W przeciwnym razie można by pomyśleć, że podobnie jak Heli, Dawid bardziej czcił swoich synów niż Boga.