2 Księga Samuela 12:26 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu opis zdobycia Rabby i innych ammonickich miast. Choć wydarzenie to opisano po narodzinach dziecka Dawida, prawdopodobnie doszło do niego znacznie wcześniej, wkrótce po śmierci Uriasza, być może jeszcze wtedy, gdy Batszeba po nim opłakiwała. Bóg okazał Dawidowi wielką dobroć, dając mu zwycięstwo nad wrogami, mimo że właśnie wtedy Dawid grzeszył i posłużył się mieczem Ammonitów, by doprowadzić do śmierci Uriasza.

Bóg mógł sprawić, że ten sam miecz odtąd obróciłby się przeciw Dawidowi i jego królestwu. Zamiast tego złamał jego ostrze i dał zwycięstwo mieczowi Dawida, jeszcze zanim ten okazał skruchę, aby Boża dobroć skłoniła go do nawrócenia. Dawid miał powód, by przyznać, że Bóg nie postąpił z nim tak, jak na to zasłużyły jego grzechy (Księga Psalmów 103:10).

Joab, dowódca wojska Dawida, postąpił uczciwie i szlachetnie. Po zdobyciu miasta wód, czyli miasta królewskiego, w którym stał pałac i które zaopatrywało resztę miasta w wodę, wezwał Dawida, by ten osobiście przybył i dokończył zwycięstwo (Druga Księga Samuela 12:26–28). Okazał się wiernym sługą, który pragnął chwały swego pana, a własnej tylko o tyle, o ile służyła tamtej. Jest przykładem dla sług Pana Jezusa: we wszystkim powinni zabiegać o Jego chwałę. „Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę”.

Wydaje się jednak, że Dawid był w tym wydarzeniu zbyt dumny i surowy, a za mało pokorny i łagodny. Zdaje się, że nazbyt pragnął korony króla Ammonitów (Druga Księga Samuela 12:30). Była bardzo cenna i ozdobiona drogimi kamieniami, a Dawid chciał, by włożono mu ją na głowę. Lepiej byłoby jednak złożyć ją u stóp Boga i ukorzyć się pod ciężarem własnej winy. Serce prawdziwie upokorzone przez grzech nie przywiązuje się do ziemskiej chwały i patrzy na nią ze świętą pogardą.

Dawid wydaje się także zbyt surowy wobec jeńców wojennych (Druga Księga Samuela 12:31). Gdyby po długim i kosztownym oblężeniu zabił w walce tych, których zastano z bronią w ręku, byłoby to już dość surowe. Zabijanie ich później z zimną krwią, piłami i bronami, rozszarpując ich na kawałki, nie przystawało do człowieka, który obejmując władzę, obiecał śpiewać zarówno o łasce, jak i o sprawiedliwości (Księga Psalmów 101:1).

Gdyby ukarał przykładnie tylko tych, którzy znieważali jego posłańców albo zaplanowali czy umożliwili tę zbrodnię, można by uznać to za konieczną sprawiedliwość i ostrzeżenie dla innych narodów. Jednak tak surowe potraktowanie wszystkich ammonickich miast, a właściwie ich załóg lub żołnierzy, było skrajnie bezwzględne. Pokazuje to, że serce Dawida nie zostało jeszcze zmiękczone przez skruchę. Gdyby tak się stało, nie zamknąłby się na współczucie. Widać też, że nie doświadczył jeszcze w pełni miłosierdzia, bo ten, kto sam otrzymał miłosierdzie, powinien chętniej okazywać je innym.