2 Księga Samuela 2:1
Po tych wydarzeniach Dawid zasięgał rady Pana, pytając Go: Czy mogę się udać do któregoś z miast judzkich? Pan odpowiedział: Możesz iść. Dawid pytał znów: Dokąd mam iść? Odpowiedział: Do Hebronu.
2 Księga Samuela 2: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 32 | Biblia BibleGuided — Polski
Po tych wydarzeniach Dawid zasięgał rady Pana, pytając Go: Czy mogę się udać do któregoś z miast judzkich? Pan odpowiedział: Możesz iść. Dawid pytał znów: Dokąd mam iść? Odpowiedział: Do Hebronu.
Dawid wyruszył tam razem ze swoimi dwiema żonami: z Achinoam z Jizreel i z Abigail, dawną żoną Nabala z Karmelu.
Zabrał także swoich ludzi z ich rodzinami. Zamieszkali w miastach Hebronu.
Przybyli ludzie z Judy i namaścili Dawida na króla nad domem Judy. Kiedy powiadomiono Dawida, że to mieszkańcy Jabesz w Gileadzie pochowali Saula,
skierował do mieszkańców Jabesz w Gileadzie wysłańców, oświadczając im: Bądźcie błogosławieni przez Pana, bo okazaliście życzliwość waszemu panu, Saulowi, wyprawiając mu pogrzeb.
Teraz zaś niech Pan wam okaże miłosierdzie i wierność! Ja też pragnę się wam odwdzięczyć za to, że dokonaliście tego dzieła.
Niech więc będą mocne wasze ręce i bądźcie dzielni, bo Saul, wasz pan, umarł, mnie zaś dom Judy namaścił sobie na króla.
Abner zaś, syn Nera, dowódca wojsk Saula, zabrał Iszbaala, syna Saula, i zaprowadził go do Machanaim.
Obwołał go królem nad Gileadem, nad Aserytami, nad Jizreelem, Efraimem, Beniaminem, czyli nad całym Izraelem.
Iszbaal, syn Saula, miał czterdzieści lat, gdy zaczął panować nad Izraelem, a rządził dwa lata. Tylko dom Judy pozostał przy Dawidzie.
Okres, w którym Dawid panował nad domem Judy w Hebronie, wynosił siedem lat i sześć miesięcy.
Abner, syn Nera, i słudzy Iszbaala, syna Saula, udali się z Machanaim do Gibeonu.
Wyruszył również Joab, syn Serui, ze sługami Dawida. Spotkali się przy stawie gibeońskim. Ci rozmieścili się po jednej stronie, a tamci po drugiej stronie stawu.
Abner zawołał do Joaba: A może wystąpią młodzieńcy i dadzą nam pokaz walki? Joab powiedział: Niech występują!
Wstali więc i szli w ustalonej liczbie: dwunastu Beniaminitów ze strony Iszbaala, syna Saula, i dwunastu ze zwolenników Dawida.
Każdy pochwycił swojego przeciwnika za głowę i zatopił miecz w jego boku, tak że zginęli razem. Miejsce to nazwano "Polem Boków". Znajduje się ono w Gibeonie.
Rozpoczęła się więc w tym dniu zacięta walka, w której Abner i mężczyźni z Izraela zostali pokonani przez sługi Dawida.
Byli wśród nich również trzej synowie Serui: Joab, Abiszaj i Asahel. Asahel był szybki jak dzika gazela.
Asahel biegł za Abnerem, nie zbaczając ani w prawo, ani w lewo.
Abner odwrócił się i zawołał: Czy to ty jesteś, Asahelu? Odpowiedział: Ja.
Abner powiedział do niego: Zwróć się w prawo lub w lewo i schwyć sobie kogoś z młodzieńców i zabierz sobie łup po nim. Asahel nie chciał jednak od niego odstąpić.
Jeszcze raz Abner zwrócił się do Asahela: Odstąp ode mnie! Czy mam cię powalić na ziemię? Jak wówczas będę mógł spojrzeć w twarz twojemu bratu Joabowi?
Kiedy jednak Asahel nie zgodził się odstąpić, Abner ugodził go w podbrzusze odwrotnym końcem dzidy, tak że dzida przeszła na wylot: padł więc i zmarł na miejscu. A każdy, kto przybywał na to miejsce, gdzie padł i umarł Asahel, zatrzymywał się.
Jednak Joab i Abiszaj nadal gonili Abnera, aż o zachodzie słońca dotarli do wzgórza Amma, położonego obok Giach, przy drodze na pustkowiu Gibeonu.
Tymczasem Beniaminici zebrali się wokół Abnera i tworząc jedną gromadę, zatrzymali się na szczycie pewnego wzgórza.
Stąd Abner wołał do Joaba, tłumacząc mu: Czy miecz będzie nieustannie pożerał? Czy nie zdajesz sobie sprawy, że gorzkie będą tego skutki? Kiedy wreszcie powiesz ludowi, że powinni odstąpić od ścigania swoich braci?
Joab odpowiedział: Na życie Boga! Gdybyś nie przemówił, lud nie odstąpiłby od ścigania braci wcześniej niż o świcie.
W 2 Księdze Samuela 2:27 Joab przyznaje, że słowa Abnera mogły wcześniej przerwać pościg i powstrzymać dalszą walkę między Izraelitami. Odpowiada Abnerowi, który ostrzegł go …
Przeczytaj pełną analizęJoab więc kazał zatrąbić na rogu. Zatrzymał się cały lud i nie ścigał już Izraelitów: zaprzestano walki.
Abner i jego ludzie szli całą noc przez Arabę, aż przeprawili się przez Jordan, a idąc jeszcze całe przedpołudnie, dotarli do Machanaim.
Joab zaś, zaprzestawszy pościgu za Abnerem, zgromadził wszystkich swoich ludzi: ze sług Dawida brakowało dziewiętnastu ludzi i Asahela,
natomiast słudzy Dawida zabili trzystu sześćdziesięciu spośród Beniaminitów i ludzi Abnera. Tylu zmarło.
Asahela zabrano i pochowano w grobie jego ojca, znajdującym się w Betlejem. Potem Joab i jego towarzysze szli całą noc; gdy świtało, dotarli do Hebronu.
Dawid nie podejmuje decyzji o miejscu pobytu bez wcześniejszego zwrócenia się do Boga. Narracja podkreśla, że jego droga do władzy zaczyna się od posłuszeństwa otrzymanemu wskazaniu.
Dawid docenia życzliwość mieszkańców Jabesz w Gileadzie wobec Saula i życzy im Bożego miłosierdzia. Jego słowa uznają godność zmarłego przeciwnika, mimo że sam został namaszczony na króla.
Dawid zostaje królem Judy, podczas gdy Abner ustanawia Iszbaala władcą nad pozostałymi plemionami. Rozbieżne lojalności prowadzą do długotrwałego napięcia między domami Saula i Dawida.
Umówiona próba walki szybko przeradza się w zacięte starcie. Śmierć Asahela i wielu innych pokazuje, że konflikt między braćmi ma realne, bolesne konsekwencje.
Rozdział rozgrywa się po śmierci Saula, gdy nie ma jeszcze jednego uznanego władcy nad całym Izraelem. Dawid obejmuje władzę nad Judą w Hebronie, a Abner, dowódca wojsk Saula, popiera Iszbaala i ustanawia go królem nad pozostałymi plemionami. Machanaim i Gibeon stają się miejscami działań przeciwnych obozów. Tekst opisuje walkę o władzę wewnątrz Izraela, a nie konflikt z obcym narodem. Podaje też długość panowania Iszbaala oraz okres rządów Dawida w Hebronie.
Rozdział ma trzy główne części. W wersetach 1–7 Dawid pyta Boga o dalszą drogę, zostaje królem Judy i wysyła słowa uznania do mieszkańców Jabesz. W wersetach 8–11 przedstawiono ustanowienie Iszbaala królem nad Izraelem i podział lojalności. W wersetach 12–32 opowiedziano o spotkaniu wojsk przy stawie gibeońskim, narastającej walce, śmierci Asahela, wezwaniu do przerwania pościgu oraz powrocie obu oddziałów. Dialogi Abnera i Joaba przeplatają opis wydarzeń i uwydatniają tragiczne skutki konfliktu.
Rozdział zestawia Boże prowadzenie Dawida z ludzką rywalizacją o władzę. Namaszczenie Dawida przez Judę rozpoczyna nowy etap, ale nie przynosi natychmiastowej jedności całego Izraela. Dawid okazuje szacunek Saulowi, a późniejszy apel Abnera i decyzja Joaba o przerwaniu pościgu pokazują, jak ważne jest powstrzymywanie przemocy. Tekst realistycznie przedstawia Boży lud uwikłany w konflikt; nie przedstawia przemocy jako wzoru do naśladowania ani nie zaciera cierpienia i śmierci, które ona powoduje.
Ten rozdział opisuje żałobę, lojalność, rywalizację i nagłą śmierć. Zatrzymuje się przy ludzkim koszcie walki, zwłaszcza przy śmierci Asahela i żałobie jego bliskich. Może pomóc nazwać, że konflikty we wspólnocie lub rodzinie dotykają wielu osób, a decyzja o przerwaniu odwetu ma znaczenie. Jest to tekst biblijny, a nie porada terapeutyczna ani usprawiedliwienie przemocy.
Rozdział zachęca do szukania mądrego kierunku przed podjęciem ważnej decyzji, do uznawania dobra także u osób z przeciwnego obozu oraz do dostrzegania kosztów eskalacji konfliktu. W sporze warto szukać bezpiecznego sposobu na jego zatrzymanie i nie odpowiadać odwetem na odwet. Tekst nie nakazuje pozostawania w sytuacji zagrożenia.
Dawid najpierw zapytał Boga, dokąd ma pójść. Otrzymał wskazanie, by udać się do Hebronu, i tam zamieszkał ze swoimi ludźmi. Wkrótce mieszkańcy Judy namaścili go na króla.
Dawida uznał dom Judy, natomiast Abner poparł Iszbaala, syna Saula, i ustanowił go królem nad pozostałymi plemionami. Rozdział przedstawia podział polityczny po śmierci Saula.
Po śmierci Asahela i ciężkich stratach Abner wezwał Joaba, by zaprzestał ścigania rodaków. Joab kazał zatrąbić na rogu, a walka ustała. Oba oddziały wróciły do swoich miejsc.
Nie. Opisuje walkę i jej tragiczne następstwa, w tym śmierć Asahela oraz setek ludzi. Apel o przerwanie pościgu podkreśla możliwość zatrzymania dalszego rozlewu krwi.
W tym rozdziale niepokój o władzę splata się z żałobą i utratą bliskich. Śmierć Asahela nie jest jedynie szczegółem bitwy: po niej Joab i Abiszaj nadal ścigają Abnera, a ciało Asahela zostaje zabrane do grobu ojca. Opowieść pozwala zobaczyć, jak wielki ciężar spada na ludzi uwikłanych w konflikt.
Narracja rozróżnia dwa obszary władzy: Dawid rządzi w Hebronie nad Judą, a Iszbaal zostaje ustanowiony przez Abnera królem nad pozostałymi plemionami. Starcie przy Gibeonie wynika z tego podziału i jest przedstawione jako konflikt wewnątrz Izraela. Wezwanie Abnera do przerwania pościgu oraz odpowiedź Joaba zamykają opis bitwy, choć nie rozstrzygają jeszcze sporu o królestwo.
Dawid uznaje dobro uczynione przez mieszkańców Jabesz, mimo że ich lojalność wiązała się z domem Saula. Później decyzja Joaba o zatrzymaniu pościgu ogranicza dalsze straty. Rozdział pokazuje, że uznanie godnego postępowania i przerwanie eskalacji mogą być ważne nawet wtedy, gdy spór nie został jeszcze rozwiązany.
Dawid rozpoczyna nowy etap od pytania Boga o drogę, ale tekst nie sugeruje, że Boże prowadzenie usuwa od razu wszystkie podziały i cierpienie. Wśród walki pojawia się jednak granica: po apelu Abnera rozlega się sygnał odwrotu. Ta opowieść przypomina o kruchości ludzkiego życia i o odpowiedzialności za to, czy konflikt będzie dalej pochłaniał ludzi.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.