2 Księga Samuela 3 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wojna między domem Saula a domem Dawida przedłużała się. Dawid jednak stawał się mocniejszy, natomiast dom Saula był coraz słabszy.

Synowie, którzy urodzili się Dawidowi w Hebronie: pierworodnym był Amnon z Achinoam pochodzącej z Jizreel,

drugim był Kileab z Abigail, dawnej żony Nabala z Karmelu, a trzecim Absalom z Maaki, córki Talmaja, króla Geszur,

czwartym był Adoniasz, syn Chaggity, piątym zaś Szefatiasz, syn Abitali,

szóstym był Jitream z Egli, żony Dawida. Ci urodzili się Dawidowi w Hebronie.

Podczas wojny między domem Saula a domem Dawida Abner zyskiwał na znaczeniu w domu Saula.

Otóż Saul miał nałożnicę, której na imię było Rispa, córkę Ajji. Iszbaal powiedział do Abnera: Dlaczego zbliżyłeś się do nałożnicy mojego ojca?

Te słowa Iszbaala wywołały wielki gniew Abnera. Zawołał: Czy to ja jestem przywódcą judzkich psów? Właśnie teraz, gdy okazuję przywiązanie domowi Saula, twojego ojca, jego krewnym i przyjaciołom, i nie dopuszczam, byś wpadł w ręce Dawida, ty doszukujesz się przestępstwa w sprawie tej kobiety.

Niech to Bóg uczyni z Abnerem i tamto mu dorzuci, jeżeli nie dokonam tego, co Pan obiecał Dawidowi:

Odbiorę królestwo domowi Saula, umocnię natomiast władzę Dawida nad Izraelem i Judą od Dan do Beer-Szeby.

Iszbaal nie mógł na to odpowiedzieć Abnerowi ani słowa, bo się go obawiał.

Abner wysłał posłów do Dawida, do Hebronu, aby mu oświadczyli: Czyj to kraj? – chcąc powiedzieć: Zechciej zawrzeć ze mną przymierze, a wtedy pomogę ci w tym, by cały Izrael zwrócił się ku tobie.

Odpowiedział: Dobrze. Zawrę z tobą przymierze, lecz stawiam ci jeden warunek, którego od ciebie żądam, mianowicie: Nie będziesz widział mojej twarzy, jeżeli nie sprowadzisz mi Mikal, córki Saula, gdy przyjdziesz mnie zobaczyć.

Dawid wysłał też posłów do Iszbaala, syna Saula, żądając: Zwróć moją żonę, Mikal, którą nabyłem za sto napletków filistyńskich.

Iszbaal kazał ją więc zabrać od jej męża Paltiela, syna Lajisza.

Mąż szedł za nią, a towarzysząc jej, płakał aż do Bachurim. Abner powiedział jednak do niego: Wróć! I wrócił.

Abner przeprowadził też rozmowy ze starszyzną Izraela, oznajmiając im: Już dawno okazywaliście pragnienie, aby mieć nad sobą Dawida jako króla.

Dokonajcie tego teraz, bo Pan dał Dawidowi taką obietnicę: Oto za pośrednictwem mojego sługi Dawida uwolnię mój lud izraelski z rąk filistyńskich i z rąk wszystkich wrogów.

Podobnie też tłumaczył Abner Beniaminitom. Potem Abner udał się, by przekazać Dawidowi w Hebronie wiadomość o wszystkim tym, co wydało się słuszne Izraelitom i całemu domowi Beniamina.

Abner w towarzystwie dwudziestu mężczyzn udał się do Dawida do Hebronu. A Dawid wyprawił ucztę Abnerowi i jego towarzyszom.

Wtedy Abner oświadczył Dawidowi: Zobowiązuję się, że pójdę, zgromadzę wszystkich Izraelitów wokół mojego pana, króla. Oni zawrą z tobą przymierze i będziesz sprawował nad nimi rządy według swojego upodobania. Potem Dawid odprawił Abnera, który poszedł w pokoju.

Tymczasem gdy słudzy Dawida wraz z Joabem wracali z wyprawy, przynosząc bogatą zdobycz, Abnera już nie było u Dawida w Hebronie, bo go odprawił, i tamten poszedł w pokoju.

Po powrocie Joaba i całego wojska, które mu towarzyszyło, doniesiono Joabowi, że Abner, syn Nera, przybył do króla, a ten go odprawił, tak że odszedł w pokoju.

Joab udał się więc do króla i powiedział: Co ty uczyniłeś? Przecież przyszedł do ciebie Abner. Dlaczego go odprawiłeś, że odszedł w pokoju?

Czy nie znasz Abnera, syna Nera? Przecież on przyszedł cię oszukać i dowiedzieć się o twoich zamiarach i o wszystkich twoich przedsięwzięciach.

Gdy tylko Joab wyszedł od Dawida, wysłał za Abnerem gońców, którzy zawrócili go od cysterny Sira. A Dawid o tym nie wiedział.

Kiedy Abner wrócił do Hebronu, Joab odprowadził go do środka bramy pod pozorem, że chce z nim poufnie porozmawiać. Tam zadał mu śmiertelny cios w podbrzusze za krew swojego brata Asahela.

Gdy Dawid otrzymał o tym wiadomość, powiedział: Ani ja, ani moje królestwo nie ma winy przed Panem za krew Abnera, syna Nera.

Niech odpowiedzialność za nią spadnie na głowę Joaba i na cały jego ród. Oby nigdy nie ustały w domu Joaba wycieki, trąd, podpieranie się laską, śmierć od miecza i głód chleba!

A Joab i jego brat Abiszaj zamordowali Abnera, bo przez niego umarł ich brat Asahel w bitwie koło Gibeonu.

Dawid powiedział więc do Joaba i do wszystkich towarzyszących mu ludzi: Porozdzierajcie swoje szaty, nałóżcie wory i podnieście lament wobec zwłok Abnera. Król Dawid szedł za marami.

Kiedy Abnera grzebano w Hebronie, król głośno płakał nad grobem Abnera, płakali też wszyscy ludzie.

Król ułożył pieśń żałobną i zaśpiewał ją: Dlaczego umarł Abner, tak jak ginie nikczemnik?

Przecież twoje ręce nie były spętane ani twoje nogi nie były skute łańcuchem. Jak napadnięty przez złoczyńców umarłeś. Znów wzmogło się zawodzenie ludu.

Gdy zaś zebrał się lud, usiłował wymusić na Dawidzie, by jeszcze za dnia spożył posiłek, Dawid jednak postanowił: Niech mi to Bóg uczyni i tamto dorzuci, gdybym przed zachodem słońca skosztował chleba lub czegokolwiek.

Kiedy doszło to do wiadomości ludu, uznał on to za słuszne; wszystko zresztą, co uczynił król, uważał za słuszne.

Wszyscy zebrani i cały Izrael przekonali się, że śmierć Abnera, syna Nera, nie została spowodowana przez króla.

Król powiedział również do swoich sług: Czy wy nie wiecie, że zginął dzisiaj wódz, i to znaczny w Izraelu?

Tymczasem ja czuję się jeszcze słaby, mimo że zostałem namaszczony na króla. Ci zaś mężowie, synowie Serui, są dla mnie zbyt potężni. Niech Pan odpłaci złoczyńcom według ich niegodziwości!