2 Księga Samuela 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Tak wyglądała walka Dawida z domem Saula, zanim jego panowanie w pełni się umocniło (Druga Księga Samuela 3:1). Obie strony nie przestawały walczyć. Rodzina Saula, choć osłabiona i zdziesiątkowana, nie poddawała się bez oporu. Sam konflikt nie dziwi, ale zaskakuje, jak długo trwała wojna, skoro słuszność była po stronie Dawida, a więc także Bóg był po jego stronie. Jednak z mądrych i świętych powodów Bóg pozwolił, by walka trwała.

Ten długotrwały konflikt wystawiał wiarę i cierpliwość Dawida na próbę, a jego ostateczne wstąpienie na tron uczynił jeszcze słodszym. Dom Saula słabł coraz bardziej. Tracił ziemię, ludzi i szacunek, a każdą bitwę przegrywał. Natomiast dom Dawida stawał się coraz silniejszy. Wielu porzucało chwiejną sprawę Saula i przyłączało się do Dawida, przekonanych, że to on zwycięży.

Można też widzieć w tym obraz walki między łaską a grzechem w wierzących, którzy stają się święci, czyli są stopniowo oddzielani dla Boga. Toczy się w nich długa walka. Ciało, czyli dawna grzeszna natura, występuje przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału. W miarę postępu uświęcenia grzech słabnie coraz bardziej, jak dom Saula, a łaska staje się coraz silniejsza, jak dom Dawida, aż wierzący osiąga dojrzałość i ostatecznie zwycięża sprawiedliwość.

W tym fragmencie czytamy również o rozwoju rodziny Dawida. Wymieniono imiona sześciu jego synów, których urodziło mu sześć różnych żon w ciągu siedmiu lat panowania w Hebronie. Być może wspomniano o tym, ponieważ umacniało to pozycję Dawida. Każde dziecko, którego przyszłość wiązała się z bezpieczeństwem narodu, dawało ludowi kolejny powód, by ufać opiece Dawida. Jak czytamy w Księdze Psalmów 127:5, człowiek mający wielu synów ma pełny kołczan i może śmiało stanąć z wrogiem w bramie.

Tak jak śmierć synów Saula osłabiła jego sprawę, tak narodziny synów Dawida ją umocniły. Dawid postępował jednak źle, biorąc sobie tak wiele żon, ponieważ Prawo tego zabraniało (Księga Powtórzonego Prawa 17:17), a jego postępowanie stało się złym przykładem dla późniejszych królów. Nie wydaje się też, by w ciągu tych siedmiu lat miał z każdą żoną więcej niż jednego syna. Niektórzy mieli liczne potomstwo, a zarazem znacznie więcej czci i pociechy, mając tylko jedną żonę.

Czytamy również, że żaden z tych synów nie zdobył szczególnej sławy. Trzech z nich okryło się wręcz złą sławą: Amnon, Absalom i Adoniasz. Mamy więc powód, by cieszyć się z rozrastającej się rodziny, ale warto czynić to z rozwagą. Syn Dawida z Abigail nosi tutaj imię Chileab, natomiast w Pierwszej Księdze Kronik 3:1 nazwano go Danielem. Niektórzy żydowscy nauczyciele twierdzili, że pierwsze imię oznaczało: „Bóg mnie osądził”, ponieważ Bóg rozstrzygnął sprawę na korzyść Dawida przeciw Nabalowi. Później, gdy wrogowie Dawida szydzili z niego i mówili, że chłopiec jest w rzeczywistości synem Nabala, Bóg sprawił, że zaczął on bardzo przypominać Dawida. Wtedy Dawid nadał mu imię Chileab, które oznacza „jak jego ojciec” albo „obraz ojca”.

Matka Absaloma była córką Talmaja, króla Geszuru, władcy pogańskiego ludu. Dawid mógł mieć nadzieję, że to małżeństwo umocni jego poparcie, lecz syn z tego związku stał się źródłem bólu i hańby. Ostatnią żonę określono po prostu jako żonę Dawida. Niektórzy sądzą, że chodzi o Michal, jego pierwszą i prawowitą żonę, nazwaną tu inaczej. Jeśli tak, to mogła urodzić mu dziecko wcześniej, choć po tym, jak go wyśmiała, już więcej dzieci nie miała.

Tak więc dom Dawida stawał się coraz silniejszy. To jednak Abner umacniał dom Saula. Wspomniano o tym, by pokazać, że gdyby Abner ich zawiódł, ich dom upadłby sam.