2 Księga Samuela 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Po śmierci Saula i Jonatana Dawid wiedział, że został namaszczony na króla, i mogło się wydawać, że jego droga jest już jasna. Mimo to nie pospieszył się, by siłą zmusić cały Izrael do uznania go. Nie rozesłał po kraju rozkazów, które pod groźbą śmierci wymagałyby od ludzi wierności. Działał powoli, bo wiara nie wpada w panikę, lecz czeka, aż Bóg w swoim czasie wypełni obietnice.

Wielu ludzi z różnych pokoleń przyłączyło się do niego, gdy przebywał w Siklag (Pierwsza Księga Kronik 12:1–22). Mając takie poparcie, mógłby zdobyć tron siłą. Jednak ten, kto pragnie rządzić łagodnie, nie dojdzie do władzy przemocą. Dawid daje nam tu dobry przykład.

W tej ważnej chwili najpierw szukał Bożego prowadzenia (Druga Księga Samuela 2:1). Nie wątpił, że Bóg zapewni mu powodzenie, ale nadal wybierał właściwe środki, zarówno duchowe, jak i praktyczne. Zaufanie do Bożej obietnicy nigdy nie powinno prowadzić wierzącego do bierności. Powinno pobudzać go do uważnego posłuszeństwa.

Jak uczy Pismo Święte, Dawid uznawał Boga na swojej drodze. Pytał Pana za pośrednictwem napierśnika wyroczni, który przyniósł mu Abiatar. Do Boga powinniśmy zwracać się nie tylko w kłopotach, lecz także wtedy, gdy wszystko układa się pomyślnie i zdaje się sprzyjać naszym planom. Dawid zapytał, czy ma udać się do jednego z miast Judy. Nie wykluczał innych miejsc, gdyby Bóg wskazał mu inną drogę. Okazał w ten sposób roztropność, bo prawdopodobnie najwięcej sprzymierzeńców znalazłby w Judzie, oraz skromność, ponieważ najpierw zwrócił się ku własnemu pokoleniu.

Bóg odpowiedział mu zgodnie ze swoją obietnicą i polecił udać się do Hebronu (Druga Księga Samuela 2:1). Hebron był miastem kapłańskim i jednym z miast ucieczki, stał się więc dla Dawida bezpiecznym schronieniem. Przypominał mu, że sam Bóg będzie dla niego bezpiecznym przybytkiem. Groby patriarchów w pobliżu Hebronu mogły mu także przywodzić na myśl dawną obietnicę, która dawała mu nadzieję. Bóg nie posłał go do jego rodzinnego Betlejem, bo było ono mało znaczącym miastem Judy (Księga Micheasza 5:2). Zamiast tego skierował go do większego i ważniejszego Hebronu, być może głównego miasta tego pokolenia.

Przenosząc się do Hebronu, Dawid zatroszczył się także o rodzinę i przyjaciół. Zabrał ze sobą żony (Druga Księga Samuela 2:2), aby te, które dzieliły z nim cierpienia, mogły też dzielić jego królowanie. Wydaje się, że nie miał jeszcze dzieci, ponieważ jego pierwszy syn urodził się w Hebronie (Druga Księga Samuela 3:2). Zabrał też swoich zwolenników i towarzyszy (Druga Księga Samuela 2:3). Byli z nim przez lata tułaczki, więc kiedy osiadł w jednym miejscu, oni również osiedli tam razem z nim.

Widać w tym szerszą prawdę: jeśli cierpimy z Chrystusem, będziemy też z Nim królować (Drugi List do Tymoteusza 2:12). Chrystus czyni dla swoich wiernych sług jeszcze więcej, niż Dawid mógł uczynić dla swoich. Dawid zapewnił swoim ludziom miejsce do życia w Hebronie i okolicznych miejscowościach. Chrystus jednak obiecuje królestwo tym, którzy trwają przy Nim w Jego próbach, i posadzi ich przy swoim stole (Ewangelia Łukasza 22:29–30).

Mężczyźni z Judy uczcili potem Dawida, namaszczając go na króla nad domem Judy (Druga Księga Samuela 2:4). Pokolenie Judy często działało odrębnie od pozostałych, a za panowania Saula było liczone osobno. Teraz znów postąpiło tak samo, ale tylko we własnym imieniu. Nie ogłosiło Dawida królem całego Izraela. Pozostałe pokolenia mogły wybrać według własnego uznania, lecz ludzie z Judy zadeklarowali, że będą podlegać temu, którego wybrał Bóg.

Dawid stopniowo dochodził do władzy. Najpierw został namaszczony na króla zgodnie z obietnicą, następnie objął rządy nad jednym pokoleniem, a dopiero później nad wszystkimi pokoleniami. Podobnie królestwo Mesjasza, Syna Dawida, urzeczywistnia się etapami. Z ustanowienia Bożego jest On Panem wszystkiego, ale jeszcze nie widzimy, by wszystko zostało Mu w pełni poddane (List do Hebrajczyków 2:8).

Wczesne panowanie Dawida tylko nad Judą zapowiadało również, że pewnego dnia jego królestwo zostanie ograniczone do tego pokolenia, kiedy dziesięć pokoleń zbuntuje się przeciw jego wnukowi. Było też jednak zachętą dla pobożnych królów Judy, bo sam Dawid najpierw panował wyłącznie nad Judą.

Dawid wysłał następnie pełne szacunku poselstwo do mieszkańców Jabesz w Gileadzie, by podziękować im za życzliwość okazaną Saulowi. Nadal chciał uczcić pamięć swojego poprzednika, pokazując, że nie zabiegał o koronę z ambicji ani z nienawiści do Saula, lecz dlatego, że powołał go do tego Bóg. Usłyszał, że mieszkańcy Jabesz w Gileadzie pochowali Saula. Być może niektórzy sądzili, że Dawid uzna to za zuchwałość, ale tak nie było.

Pochwalił ich za to (Druga Księga Samuela 2:5). Miłość i szacunek należą się ludziom za życia, ale po śmierci powinniśmy także z szacunkiem odnosić się do tego, co po nich pozostaje: ich ciał, dobrego imienia i rodzin. Dawid powiedział im, że Saul był ich władcą, więc słusznie okazali mu taką życzliwość i szacunek.

Modlił się też, aby Bóg im za to błogosławił i odpłacił im dobrem: „Niech Pan okaże wam dobroć i wierność” (Druga Księga Samuela 2:6). Boża dobroć jest prawdziwa, bo opiera się na Jego obietnicy i można jej zaufać. Szacunek i miłość okazywane zmarłym z sumienia wobec Boga są czynami miłosierdzia, które nie pozostaną bez nagrody.

Dawid nie poprzestał na dobrych słowach. Powiedział też: „Ja również wam odpłacę”. Nie odsyłał ich do Bożej nagrody po to, by samemu uchylić się od zrobienia tego, co mógł. Dobre życzenia są cenne, a wdzięczność ma znaczenie, lecz nie wystarczą, jeśli możemy zrobić więcej.

Mądrze wykorzystał też tę okazję, by pozyskać ich dla siebie (Druga Księga Samuela 2:7). Uszanowali Saula po jego śmierci, a teraz Dawid chciał, by uznali także jego. „Dom Judy namaścił mnie na króla” — mówił — „dlatego rozsądnie będzie przyłączyć się do nich i odważnie poprzeć ten wybór”. Nie powinniśmy tak mocno trzymać się zmarłych, choćby byli nam bardzo bliscy, by przez to lekceważyć dobro, które Bóg daje nam za pośrednictwem żyjących, powołanych, by zająć ich miejsce.