2 Księga Samuela 2:18 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu starcie Abnera z Asaelem. Asael był bratem Joaba, kuzynem Dawida i jednym z głównych dowódców jego wojska. Słynął z szybkości biegu i lekkości, z jaką poruszał się po polu, niczym gazela (2 Księga Samuela 2:18). Szybkość pomagała mu jednak w pościgu, a nie w ucieczce. Można przypuszczać, że choć był zwinny, brakowało mu wojskowego doświadczenia i umiejętności, które miał Abner.

Najpierw widzimy, jak lekkomyślnie Asael próbował schwytać Abnera. Ścigał właśnie jego, nie zwracając uwagi na nikogo innego (2 Księga Samuela 2:19). Był dumny ze swoich związków z Dawidem i Joabem, ze swojej szybkości, a także zachęcony sukcesami swojego wojska. Nie zadowalała go więc żadna mniejsza zdobycz niż sam Abner, żywy lub martwy. Sądził, że to zakończy wojnę i utoruje Dawidowi drogę do tronu. Dlatego pędził naprzód, nie dostrzegając okazji do schwytania innych wrogów po prawej i lewej stronie. Miał oczy utkwione wyłącznie w Abnerze.

Plan był śmiały, ale Asael nie był w stanie go zrealizować. Nikt nie powinien chełpić się ani szybkością, ani siłą. Asael poniósł klęskę w niebezpiecznej próbie, która przerastała jego możliwości.

Po drugie, Abner postąpił wielkodusznie, ostrzegając Asaela przed niebezpieczeństwem, na które ten sam się narażał. Powiedział mu, by zadowolił się łatwiejszym celem (2 Księga Samuela 2:21). Innymi słowy, zachęcał go, by schwytał któregoś z młodych wojowników, ograbił go i wziął do niewoli. Radził mu, by mierzył się z kimś równym sobie, a nie próbował pokonać człowieka znacznie silniejszego. W każdej walce mądrze jest uczciwie ocenić siły przeciwnika i własne, nie przeceniając siebie. W przeciwnym razie możemy sami sobie zaszkodzić, przed czym ostrzegał Jezus (Ewangelia Łukasza 14:31).

Abner błagał też Asaela, by nie zmuszał go do zabicia go w obronie własnej. Bardzo nie chciał tego robić, lecz musiałby zabić Asaela, by samemu nie zginąć z jego ręki (2 Księga Samuela 2:22). Wygląda na to, że Abner troszczył się o Joaba albo się go obawiał, bo nie chciał ściągnąć na siebie jego gniewu przez zabicie Asaela. Dobrze, gdy nawet wrogowie okazują sobie taki szacunek. Niepokój Abnera o to, jak spojrzy Joabowi w oczy, każe nam też przypuszczać, że naprawdę wierzył, iż pewnego dnia Dawid obejmie królestwo, zgodnie z Bożym wyborem, a sprzeciwiając się Dawidowi, działał wbrew własnemu sumieniu.

Po trzecie, lekkomyślność Asaela doprowadziła do jego śmierci. Nie chciał zboczyć z drogi, być może sądząc, że Abner mówi uprzejmie tylko dlatego, że się go boi. Kiedy jednak Abner stanął z nim twarzą w twarz, uderzył go tylnym końcem włóczni i zadał mu śmiertelną ranę (2 Księga Samuela 2:23). Asael nie spodziewał się takiego ciosu i nie był na niego przygotowany. Abner mógł już wcześniej stosować ten sposób walki, a tym razem okazał się on śmiertelny. Asael zmarł od razu.

Warto tu zauważyć dwie rzeczy. Po pierwsze, śmierć często przychodzi w sposób, którego najmniej się spodziewamy. Kto obawiałby się tylnego końca włóczni albo ręki uciekającego wroga? A jednak właśnie w ten sposób zginął Asael. Po drugie, często gubią nas te dary, z których jesteśmy najbardziej dumni. Asael zaufał swojej szybkości, lecz nic mu ona nie pomogła. Zamiast oddalać go od śmierci, przybliżyła go do niej.

Upadek Asaela przerwał pościg i dał Abnerowi czas, by zebrać siły. Wszyscy, którzy docierali na miejsce, zatrzymywali się, z wyjątkiem Joaba i Abiszaja. Nie dali się zniechęcić. Przeciwnie, zdarzenie to jeszcze bardziej ich rozgniewało i ścigali Abnera z coraz większą zawziętością (2 Księga Samuela 2:24), aż w końcu dopadli go około zachodu słońca. Zapadająca noc zmusiła ich wtedy do przerwania pościgu.