2 Księga Samuela 21:15 – znaczenie i zastosowanie

Opisane tu starcia z Filistynami wydają się pochodzić z końcowego okresu panowania Dawida. Choć Dawid tak bardzo ich osłabił, że nie mogli już wystawiać do walki wielkich armii, nie dawali za wygraną. Dopóki mieli olbrzymów, którzy walczyli w ich imieniu, wciąż szukali okazji, by nękać Izraela, rzucać mu wyzwanie albo na niego napadać.

Dawid osobiście wziął udział w bitwie z jednym z tych olbrzymów. Filistyni znów wszczęli walkę (2 Księga Samuela 21:15). Wrogowie ludu Bożego nie ustają w atakach. Dawid, choć był już stary, nie chciał uchylać się od służby publicznej. Osobiście wyruszył do walki z Filistynami, pokazując, że się starzeje, ale nie popada w bezczynność. Dowodziło to, że nie walczył dla własnej chwały, bo wcześniej dostąpił już wystarczającego uznania i nie potrzebował go więcej.

Podczas tej walki Dawid znalazł się w niebezpieczeństwie i trudnym położeniu. Sądził, że może podjąć się tego samego, co dawniej, gdy wyruszał na wojnę. Nadal miał silną wolę i liczył, że poradzi sobie tak jak wcześniej. Przekonał się jednak, że wiek go osłabił. Wkrótce opadł z sił. Jego ciało nie nadążało już za umysłem. Filistyński wojownik szybko dostrzegł słabość Dawida. Był silny, dobrze uzbrojony i zamierzał go zabić. Nie brał jednak pod uwagę Boga i dlatego tego dnia sam poległ. Wrogowie ludu Bożego często są bardzo silni, przebiegli i pewni siebie, jak Jiszbi z Nob. Lecz wobec Pana nie ostoi się żadna siła, mądrość ani pewność siebie.

Dawid został cudownie ocalony przez Abiszaja, który przybył z pomocą w samą porę (2 Księga Samuela 21:17). Należy docenić odwagę i lojalność Abiszaja wobec króla, bo z narażeniem własnego życia ocalił Dawida. Jeszcze bardziej należy jednak docenić dobroć Boga, który posłał Abiszaja właśnie w chwili, gdy Dawid najbardziej potrzebował pomocy. Taka sprawa i taki wojownik, nawet w największym ucisku, nie zostaną pozostawieni sami sobie. Gdy Abiszaj ruszył Dawidowi na pomoc — być może podał mu coś, co dodało mu sił, albo stanął u jego boku — Dawid, jak rozumiem, uderzył Filistyńczyka i go zabił. Później bowiem czytamy, że Dawid miał udział w zabiciu olbrzymów (2 Księga Samuela 21:22). Dawid opadł z sił, ale nie uciekł. Choć zabrakło mu siły, odważnie utrzymał pozycję. Wtedy Bóg posłał mu pomoc, a Dawid przyjął ją z wdzięcznością, choć nadeszła od młodszego człowieka o niższej randze. Gdy trochę odzyskał siły, odniósł zwycięstwo i wyszedł z tej walki jako zwycięzca.

Nawet Chrystusa w godzinie udręki umocnił anioł. W duchowych zmaganiach nawet silni wierzący czasem opadają z sił. Wtedy szatan gwałtownie na nich uderza. Ci jednak, którzy wytrwale stawiają mu opór, otrzymają pomoc i będą więcej niż zwycięzcami. Słudzy Dawida uznali więc, że nie powinien już nigdy narażać się na podobne niebezpieczeństwo. Wcześniej z łatwością przekonali go, by nie walczył przeciw Absalomowi (2 Księga Samuela 18:3), ale przeciw Filistynom Dawid postanowił wyruszyć osobiście. Po tym, jak ledwie uszedł z życiem, na naradzie uzgodniono i przysięgą potwierdzono, że światło Izraela, jego przewodnik i chluba, nie może już nigdy być narażone na niebezpieczeństwo zgaśnięcia. Życie osób tak ważnych dla ojczyzny jak Dawid należy starannie chronić — zarówno przez nie same, jak i przez innych.

Pozostali olbrzymi polegli z ręki sług Dawida. Safa zginął z ręki Sibbechaja, jednego z dzielnych wojowników Dawida (2 Księga Samuela 21:18; 1 Księga Kronik 11:29). Innego olbrzyma, który był bratem Goliata, zabił Elchanan, wspomniany w 2 Księdze Samuela 23:24. Kolejny olbrzym, wyjątkowo rosły i mający więcej palców u rąk i nóg niż inni ludzie (2 Księga Samuela 21:20), był tak dumny, że nawet po tym, jak zobaczył upadek innych olbrzymów, wciąż rzucał wyzwanie Izraelowi. Zabił go Jonatan, syn Szimei. Szimei miał syna o imieniu Jonadab (2 Księga Samuela 13:3). Uznałbym, że chodzi o tego samego człowieka, gdyby nie to, że tamten słynął z przebiegłości, a Jonatan z odwagi.

Ci olbrzymi byli prawdopodobnie ostatnimi ocalałymi spośród potomków Anaka, których od dawna się obawiano, lecz ostatecznie zostali pokonani. Warto zwrócić tu uwagę na trzy rzeczy. Głupotą jest, gdy silny człowiek chełpi się swoją siłą. Słudzy Dawida nie byli więksi ani silniejsi od innych, a jednak z Bożą pomocą pokonali kolejnych olbrzymów. Bóg często posługuje się tym, co słabe, by zawstydzić to, co potężne. Zdarza się też, że ci, którzy napawali strachem żyjących, zostają pokonani i trafiają do grobu (Księga Ezechiela 32:27). Najsilniejszych wrogów często zachowuje się na ostatnią walkę. Dawid rozpoczął swoją sławę od pokonania jednego olbrzyma, a kończy ją zwycięstwem nad czterema.

Ostatnim wrogiem chrześcijanina jest śmierć, podobna do potomka Anaka — olbrzyma. Dzięki Chrystusowi, który odniósł za nas zwycięstwo, mamy nadzieję, że ostatecznie okażemy się więcej niż zwycięzcami, także nad tym wrogiem.