Księga Nehemiasza 9 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A w dwudziestym czwartym dniu tego miesiąca zgromadzili się Izraelici, skruszeni postem i ubrani w wory, z głowami posypanymi ziemią.

I potomstwo Izraela odłączyło się od wszystkich cudzoziemców. Wtedy, stojąc, wyznali swoje grzechy i wykroczenia swoich ojców.

Stali więc na swoim miejscu, a lewici czytali z księgi Prawa Pana, swojego Boga, przez ćwierć dnia, a przez drugą ćwierć wyznawali swoje grzechy, klęcząc przed Panem, swoim Bogiem.

I na podwyższeniu lewitów stanęli: Jozue, Binnuj, Kadmiel, Szebaniasz, Bunni, Szerebiasz, Bani, Kenani – i głośno wołali do Pana, swojego Boga;

i lewici: Jozue, Kadmiel, Bani, Chaszabnejasz, Szerebiasz, Hodiasz, Szebaniasz, Petachiasz powiedzieli: Wstańcie! Błogosławcie Pana, naszego Boga! Błogosławiony jesteś, Panie, nasz Boże, od wieku do wieku. Niech ludzie błogosławią Twoje wspaniałe imię, wyższe ponad wszelkie błogosławieństwo i chwałę.

Ty, Panie, jesteś jedyny. Ty uczyniłeś niebiosa, niebiosa niebios i całe ich wojsko; ziemię i wszystko, co na niej; morza i wszystko, co w nich. Ty ożywiasz to wszystko, a wojsko niebios oddaje Ci pokłon.

Ty, Panie, jesteś tym Bogiem, który wybrał Abrama, wyprowadziłeś go z Ur Chaldejczyków i nadałeś mu imię Abraham.

A gdy uznałeś, że jego serce jest Tobie wierne, zawarłeś z nim przymierze: że ziemię Kananejczyka, Chetyty, Amoryty, Peryzzyty, Jebusyty i Girgaszyty dasz jego potomstwu. A Twojego słowa dotrzymałeś, bo jesteś wierny.

Widziałeś nędzę naszych ojców w Egipcie, a ich wołanie słyszałeś nad Morzem Czerwonym.

I dokonałeś cudów i znaków na faraonie, na wszystkich jego sługach i na całym ludzie jego kraju, bo spostrzegłeś, że odnosili się do nich zuchwale. Tak uczyniłeś swoje imię sławnym do dziś.

I rozdzieliłeś morze przed nimi, a oni przeszli przez środek morza suchą nogą. Ich prześladowców wrzuciłeś do głębin jak kamień do wzburzonych wód.

Słupem obłoku prowadziłeś ich w dzień, a słupem ognia – w nocy, aby oświetlić im drogę, którą mieli iść.

Potem zstąpiłeś na górę Synaj i rozmawiałeś z nimi z nieba; i dałeś im słuszne przepisy, niezawodne wskazówki, dobre prawa i przykazania.

I oznajmiłeś im Twój święty szabat, i przez Twojego sługę, Mojżesza, nadałeś im przykazania, przepisy i Prawo.

I dałeś im chleb z nieba, gdy byli głodni; a wodę ze skały wyprowadziłeś im, gdy odczuwali pragnienie. I rozkazałeś im, by poszli objąć w posiadanie ziemię, którą obiecałeś im dać pod przysięgą.

Lecz oni, nasi ojcowie, postępowali zuchwale, byli krnąbrni i nie słuchali Twoich przykazań.

I uchylali się od posłuszeństwa, i nie pamiętali o cudach, które dla nich uczyniłeś. Byli twardego karku i uwzięli się, by wrócić do swojej niewoli w Egipcie. Lecz Ty jesteś Bogiem przebaczenia, jesteś łaskawy i miłosierny, cierpliwy i wielkiej dobroci; i nie opuściłeś ich.

Nawet gdy uczynili sobie cielca odlanego z metalu i powiedzieli: To jest twój bóg, który cię wyprowadził z Egiptu, i gdy popełnili wielkie bluźnierstwa,

Ty w swoim wielkim miłosierdziu nie opuściłeś ich na pustyni. Słup obłoku nie odstępował od nich w dzień, aby ich prowadzić drogą; słup ognia nie odstępował w nocy, aby oświetlać im drogę, którą mieli iść.

I dałeś swojego dobrego Ducha, aby ich oświecał. I Twojej manny nie odjąłeś im od ust, i dałeś im wodę, gdy byli spragnieni.

Przez czterdzieści lat zaopatrywałeś ich na pustyni, tak że nie odczuwali braku. Ich szaty się nie zniszczyły, a ich nogi nie spuchły.

I dałeś im królestwa i narody, i przydzieliłeś je im jako ziemie kresowe, i oni objęli w posiadanie ziemię Sichona, króla Cheszbonu, i ziemię Oga, króla Baszanu.

I rozmnożyłeś ich synów jak gwiazdy na niebie, i zaprowadziłeś ich do ziemi, którą mieli objąć w posiadanie – jak przyrzekłeś ich ojcom.

I synowie wkroczyli, i objęli w posiadanie tę ziemię, a Ty upokorzyłeś przed nimi Kananejczyków, mieszkańców tej ziemi. Wydałeś ich w ręce tamtych oraz ich królów i narody tej ziemi, aby postąpili z nimi według własnej woli.

I zajęli niedostępne miasta oraz tłustą ziemię. Objęli w posiadanie domy pełne wszelkiego dobra, wykute cysterny, winnice, ogrody oliwne i drzewa owocowe w obfitości. I jedli, najedli się i utyli, i rozkoszowali się dzięki Twojej wielkiej dobroci.

Potem byli oporni i zbuntowali się przeciw Tobie, i wzgardzili Twoim Prawem. Zabili Twoich proroków, którzy ich przestrzegali, aby ich nawrócić do Ciebie; i popełnili wielkie bluźnierstwa.

Wtedy wydałeś ich w ręce ich wrogów, żeby ich dręczyli. W czasie swojego udręczenia wołali do Ciebie, a Ty z niebios wysłuchałeś i według Twojego wielkiego miłosierdzia dałeś im wybawicieli, żeby ich wybawili z ręki wrogów.

Gdy mieli spokój, znowu postępowali źle przed Tobą. Wtedy pozostawiłeś ich pod władzą nieprzyjaciół, aby panowali nad nimi. I znowu wzywali Ciebie, a Ty z niebios wysłuchałeś i według Twojego miłosierdzia wyrwałeś ich wielokrotnie.

I przestrzegałeś ich, by ich nawrócić do Twojego Prawa, lecz oni byli zuchwali i nie słuchali Twoich przykazań, i zgrzeszyli przeciw Twoim przepisom – przeciw tym, przez których wypełnienie zachowuje się życie. Odwrócili niesforne plecy, byli twardego karku i nieposłuszni.

Miałeś dla nich cierpliwość przez wiele lat i przestrzegałeś ich przez Twojego Ducha za pośrednictwem Twoich proroków, lecz nie usłuchali. Wtedy wydałeś ich pod władzę obcych narodów.

Mimo to dzięki Twojemu wielkiemu miłosierdziu nie wytępiłeś ich i nie opuściłeś, bo Ty jesteś Bogiem łaskawym i miłosiernym.

I teraz, nasz Boże – Boże wielki, potężny, straszliwy, dotrzymujący przymierza i łaski – niech u Ciebie nie uchodzi za nic ten cały trud, jaki ugodził nas: naszych królów, naszych książąt, naszych kapłanów, naszych proroków, naszych ojców i cały Twój naród, od dni królów Aszszura aż po dziś dzień.

Lecz Ty jesteś sprawiedliwy we wszystkim, co na nas przyszło. Ty bowiem postąpiłeś słusznie, my natomiast zawiniliśmy.

Bo nasi królowie i książęta, nasi kapłani i przodkowie – oni nie zachowali Twojego Prawa i nie zważali na przykazania i napomnienia, których im udzieliłeś.

Oni bowiem, dopóki żyli w swoim królestwie z Twojej wielkiej dobroci, którą im okazałeś, na tej przestronnej i urodzajnej ziemi, którą im pozostawiłeś, nie służyli Tobie i nie odwrócili się od swoich złych uczynków.

Oto my jesteśmy dziś niewolnikami: na ziemi, którą dałeś naszym przodkom, aby mieli pożytek z jej owocu i bogactwa – oto my jesteśmy na niej niewolnikami.

Swój plon wydaje ona obficie dla królów, których postawiłeś nad nami za nasze grzechy. Oni władają naszymi ciałami i naszym bydłem według swojego upodobania. Jesteśmy w wielkim ucisku.