Księga Nehemiasza 11:1
Przywódcy ludu zamieszkali w Jerozolimie, a reszta ludu rzucała losy, aby wyznaczyć jednego z dziesięciu, żeby on osiedlił się w świętym mieście Jeruzalem, a pozostałych dziewięciu – w innych miastach.
Księga Nehemiasza 11: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 36 | Biblia BibleGuided — Polski
Przywódcy ludu zamieszkali w Jerozolimie, a reszta ludu rzucała losy, aby wyznaczyć jednego z dziesięciu, żeby on osiedlił się w świętym mieście Jeruzalem, a pozostałych dziewięciu – w innych miastach.
A lud błogosławił wszystkich mężczyzn, którzy dobrowolnie postanowili zamieszkać w Jerozolimie.
Oto naczelnicy tego okręgu judzkiego, którzy zamieszkali w Jerozolimie – i w miastach judzkich. Izrael, kapłani, lewici, niewolnicy świątyni i synowie niewolników Salomona osiedlili się w swoich miastach: każdy w swojej posiadłości.
W Jerozolimie zamieszkali synowie Judy i synowie Beniamina. Spośród synów Judy: Atajasz – syn Ozjasza, syna Zachariasza, syna Amariasza, syna Szefatiasza, syna Mahalalela, spośród synów Peresa,
oraz Maasejasz – syn Barucha, syna Kol-Chozego, syna Chazajasza, syna Adajasza, syna Jojariba, syna Zachariasza, Szelanity.
Wszystkich synów Peresa osiadłych w Jerozolimie było czterystu sześćdziesięciu ośmiu mężczyzn zdolnych do walki.
A oto synowie Beniamina: Sallu – syn Meszullama, syna Joeda, syna Pedajasza, syna Kolajasza, syna Maasejasza, syna Itiela, syna Izajasza,
i jego bracia, dzielni wojownicy – dziewięćset dwudziestu ośmiu.
A Joel, syn Zikriego, był nad nimi zwierzchnikiem, a Juda, syn Hassenui, stał jako drugi nad miastem.
A spośród kapłanów: Jedajasz – syn Jojakima, syna
Serajasza, syna Chilkiasza, syna Meszullama, syna Sadoka, syna Merajota, syna Achituba, księcia domu Bożego,
i jego bracia pełniący służbę w świątyni: osiemset dwadzieścia dwie osoby; następnie Adajasz, syn Jerochama, syna Pelaliasza, syna Amsiego, syna Zachariasza, syna Paszchura, syna Malkiasza,
i jego bracia, głowy rodzin: dwieście czterdzieści dwie osoby; dalej Amasaj – syn Azarela, syna Achzaja, syna Meszillemota, syna Immera,
i jego bracia, dzielni wojownicy: sto dwadzieścia osiem osób; a zwierzchnikiem nad nimi był Zabdiel, syn Haggadola.
A spośród lewitów: Szemajasz – syn Chaszszuba, syna Azrikama, syna Chaszabiasza, syna Bunniego.
Nad zewnętrzną służbą domu Bożego stał spośród przełożonych nad lewitami Szabbetaj i Jozabad.
Dalej był Mattaniasz – syn Miki, syna Zabdiego, syna Asafa, dyrygent hymnu, który podczas modlitwy intonował pieśń dziękczynną, a Bakbukiasz zajmował drugie miejsce wśród swoich braci, następnie Abda, syn Szammuy, syna Galala, syna Jedutuna.
Wszystkich lewitów było w Mieście Świętym dwustu osiemdziesięciu czterech.
Odźwierni: Akkub, Talmon i ich bracia, którzy pełnili straż w bramach: sto siedemdziesiąt dwie osoby.
Pozostała część Izraela, kapłanów, lewitów mieszkała we wszystkich miastach judzkich, każdy w swojej posiadłości.
A niewolnicy świątyni mieszkali na Ofelu; Sicha i Giszpa stali na ich czele.
Zwierzchnikiem lewitów w Jerozolimie był Uzzi – syn Baniego, syna Chaszabiasza, syna Mattaniasza, syna Miki; należał on do synów Asafa, którzy śpiewali podczas służby w domu Bożym;
istniało bowiem dotyczące ich rozporządzenie królewskie, które ustalało porządek: kto ma śpiewać w kolejnych dniach.
A Petachiasz – syn Meszezabela, jednego z synów Zeracha, syna Judy – był u boku króla, aby załatwiać wszelką sprawę dotyczącą tego ludu.
A co do gospodarstw z przynależnymi polami – to niektórzy z synów Judy mieszkali w Kiriat-Haarba i przynależnych wioskach, w Dibon i przynależnych wioskach, w Jekkabseel i przynależnych gospodarstwach,
w Jeszua, Moladzie, Bet-Pelet,
w Chasar-Szual, Beer-Szebie i w przynależnych wioskach,
w Siklag, Mekona i w przynależnych wioskach,
w En-Rimmon, Sora, Jarmut,
Zanoach, Adullam z przynależnymi gospodarstwami, w Lakisz z przynależnymi polami, w Azece z przynależnymi wioskami; osiedlili się więc od Beer-Szeby do Ge-Hinnom.
A niektórzy z synów Beniamina mieszkali w Geba, Mikmas, Ajja i Betel wraz z przynależnymi wioskami,
Księga Nehemiasza 11:31 wymienia miejscowości, w których osiedlili się niektórzy potomkowie Beniamina: Geba, Mikmas, Ajja i Betel wraz z okolicznymi wioskami. W kontekście rozdziału pokazuje, …
Przeczytaj pełną analizęAnatot, Nob, Anania,
Chasor, Rama, Gittaim,
Chadid, Seboim, Neballat,
Lod, Ono i w Dolinie Cieśli.
A co do lewitów, to niektóre grupy judzkie przeszły do Beniamina.
Zamieszkanie w mieście było ważne dla odnowy wspólnoty. Losowanie rozdzielało ten obowiązek, a dobrowolne zgłoszenia zostały przyjęte z uznaniem.
Wykaz przedstawia ludzi odpowiedzialnych za służbę kapłańską, śpiew, pilnowanie bram i sprawy administracyjne. Odbudowane życie wspólnoty wymagało wielu rodzajów pracy.
Rozdział wymienia Jerozolimę oraz miasta Judy i Beniamina. Odnowa nie ograniczała się do stolicy, lecz obejmowała także okoliczne osady i rodzinne posiadłości.
Księga Nehemiasza przedstawia życie judzkiej wspólnoty po powrocie z wygnania babilońskiego, w okresie panowania perskiego. Odbudowa murów Jerozolimy nie wystarczała sama w sobie: miasto potrzebowało mieszkańców, organizacji i regularnie sprawowanej służby. Rozdział opisuje rozmieszczenie ludności w Jerozolimie i innych miastach Judy oraz Beniamina. Wykaz osób i miejsc odzwierciedla troskę o ciągłość wspólnoty, jej służby i więzi z ziemią.
Rozdział ma formę wykazu i sprawozdania. Najpierw przedstawia sposób osiedlania mieszkańców Jerozolimy oraz uznanie dla ochotników (wersety 1–2). Następnie wylicza grupy zamieszkałe w mieście i pełnione przez nie funkcje (wersety 3–24). Ostatnia część wymienia miejscowości Judy i Beniamina oraz wspomina o grupach lewitów (wersety 25–36). Powtarzające się imiona, liczby i nazwy miejsc podkreślają konkretny, wspólnotowy charakter opisywanej odnowy.
Rozdział pokazuje, że odnowa ludu Bożego obejmuje zarówno widoczne dzieła, jak odbudowę miasta, jak i codzienną obecność ludzi, którzy je zamieszkują i służą wspólnocie. Różne role — od służby świątynnej po administrację i pilnowanie bram — składają się na wspólne życie. Wzmianka o dobrowolnych mieszkańcach podkreśla wartość gotowości do podjęcia odpowiedzialności, a szczegółowy wykaz przypomina, że historia wspólnoty tworzy się dzięki konkretnym osobom i rodzinom.
Ten rozdział ma przede wszystkim charakter historycznego wykazu, a nie bezpośredniej nauki o zdrowiu psychicznym. Może jednak przypominać o znaczeniu przynależności, wspólnego celu i różnorodnych wkładów w życie społeczności. Nie każda osoba jest powołana do tej samej roli, a sama lista nie ocenia wartości ludzi według ich stanowiska czy użyteczności.
Rozdział może zachęcać do zauważania, że życie wspólnoty opiera się na wielu różnych zadaniach, także tych mniej widocznych. W praktyce warto doceniać wkład innych osób i szukać sposobów uczestniczenia w życiu wspólnoty, które są odpowiedzialne i dostosowane do własnych możliwości.
Miasto potrzebowało mieszkańców, aby mogło funkcjonować i rozwijać się po odbudowie. Przywódcy zamieszkali tam, a spośród pozostałych mieszkańców losowano jedną dziesiątą. Tekst wspomina również o osobach, które zgłosiły się dobrowolnie.
W rozdziale wymieniono między innymi kapłanów, lewitów, śpiewaków i odźwiernych. Wspomniano też o osobach odpowiedzialnych za sprawy administracyjne oraz o służbie świątynnej.
Nie. Rozdział podaje, że pozostali Izraelici, kapłani i lewici mieszkała w innych miastach Judy, każdy w swojej posiadłości. Wymienia również miejscowości Judy i Beniamina.
Za długim wykazem imion kryją się ludzie, którzy tworzyli dom, wspólnotę i codzienne życie miasta. Rozdział pamięta zarówno o osobach obejmujących odpowiedzialne funkcje, jak i o tych, którzy po prostu mieszkali w swoich miejscowościach. To cichy obraz przynależności i wspólnego wysiłku.
Nehemiasza 11 nie należy czytać jako jednolitej listy mieszkańców Jerozolimy. Tekst zaczyna od zasad osiedlania się w mieście, następnie zestawia grupy pełniące określone funkcje, a na końcu wskazuje miejscowości zamieszkane przez pozostałe rodziny. Wykaz podkreśla organizację wspólnoty po wygnaniu, choć nie wyjaśnia wszystkich szczegółów demograficznych ani administracyjnych.
Wspólnota potrzebuje różnych form zaangażowania: jedni podejmują zadania organizacyjne, inni dbają o służbę, bezpieczeństwo czy codzienne życie w swoich miejscowościach. Rozdział przypomina, że trwałe dzieło nie opiera się wyłącznie na najbardziej widocznych rolach, lecz także na wielu zwyczajnych obowiązkach.
Odnowa opisana w tym rozdziale dokonuje się przez obecność: ludzie wracają do miejsc, zamieszkują je i podejmują służbę w rytmie wspólnotowego życia. Wykaz imion skłania do dostrzeżenia, że historia wiary obejmuje całe pokolenia i konkretne, często skromne formy wierności.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.