Księga Nehemiasza 11:20 – znaczenie i zastosowanie

Po omówieniu najważniejszych mieszkańców Jerozolimy Nehemiasz opisuje teraz inne miasta, w których mieszkała pozostała część Izraela (Księga Nehemiasza 11:20). Jerozolima musiała znów się zaludnić, ale nie kosztem wyludnienia okolicznych terenów. Nawet król czerpie zyski z ziemi, a ziemia niewiele daje, jeśli nie ma na niej ludzi, którzy ją uprawiają.

Dlatego między mieszkańcami miasta a mieszkańcami wsi nie powinno być sporów, zazdrości, pogardy ani niechęci. Jedni i drudzy są potrzebni i pożyteczni, a bez żadnej z tych grup nie można się obejść.

Netinimowie, potomkowie Gibeonitów, mieszkali w Ofelu, przy murze Jerozolimy (Księga Nehemiasza 3:26). Wykonywali mniej zaszczytne prace w świątyni, więc miało sens, że mieszkali w pobliżu i byli gotowi do służby (Księga Nehemiasza 11:21).

Lewici byli rozproszeni po miastach Judy, ale mieli też nadzorcę mieszkającego w Jerozolimie, przełożonego nad ich służbą i okręgiem. Można było zwrócić się do niego po wskazówki. Czuwał nad ich pracą i postępowaniem, sprawdzając, czy wywiązują się ze swoich obowiązków (Księga Nehemiasza 11:22).

Niektórym śpiewakom powierzono również nadzór nad niezbędnymi naprawami świątyni. Byli zdolni, a między kolejnymi dyżurami mieli wolny czas, dlatego powierzono im pieczę nad pracami przy domu Bożym (Księga Nehemiasza 11:22). Wydaje się, że król perski tak wysoko cenił ich urząd, iż przyznał im stałe środki na utrzymanie, oprócz tego, co otrzymywali jako Lewici (Księga Nehemiasza 11:23).

Wspomniano także o królewskim urzędniku w Jerozolimie. Pochodził z rodu Zeracha, jednego z rodów Judy. Niektórzy członkowie tego rodu osiedlili się w Jerozolimie, a nie tylko potomkowie Peresa, jak wynika z innego wykazu (Księga Nehemiasza 11:24; zob. także 1 Księga Kronik 9:6). Był w istocie przedstawicielem króla we wszystkich sprawach dotyczących ludu. Rozstrzygał spory między urzędnikami królewskimi a ludem, dbał o pobieranie należnych królowi pieniędzy i pilnował, by środki przyznane przez króla na służbę świątynną były właściwie wypłacane. Wielkim dobrodziejstwem dla Żydów było to, że urząd ten sprawował jeden z nich.

W rozdziale wymieniono też wsie i miasteczka, w których mieszkała pozostała część Izraela: miasta Judy (Księga Nehemiasza 11:25–30), miasta Beniamina (Księga Nehemiasza 11:31–35) oraz miejscowości przydzielone Lewitom na terenach obu tych plemion (Księga Nehemiasza 11:36). Można przypuszczać, że ludzie ci żyli bezpiecznie i komfortowo, choć było ich niewielu i byli ubodzy. Z Bożym błogosławieństwem mogli z czasem zyskać majątek i siłę. Ich nadzieje byłyby jeszcze większe, gdyby nie powszechne lekceważenie Boga i tak mały zapał do życia religijnego — te same postawy, które później Malachiasz potępiał w imieniu Boga. Uważa się, że Malachiasz prorokował mniej więcej w tym okresie, a po nim przez wiele lat nie było proroków, aż ich głos znów zabrzmiał przez wielkiego Proroka i Jego poprzednika.