Księga Nehemiasza 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

I oto, gdy w miesiącu Nisan dwudziestego roku panowania króla Artakserksesa pełniłem swój urząd, wziąłem wino i podałem królowi, i w jego obecności nie okazywałem smutku.

Lecz król powiedział mi: Czemu tak smutno wyglądasz? Przecież nie jesteś chory! Nie, lecz masz jakieś zmartwienie? I przeraziłem się niezmiernie,

i powiedziałem królowi: Niech król żyje na wieki! Jakże nie mam smutno wyglądać, gdy miasto, gdzie są groby moich przodków, jest spustoszone, a jego bramy są strawione przez ogień.

I król powiedział mi: O co chciałbyś prosić? Wtedy pomodliłem się do Boga niebios

i powiedziałem królowi: Jeśli to odpowiada królowi i jeśli twój sługa ma względy u ciebie, to proszę, abyś mnie posłał do Judy, do miasta grobów moich przodków, abym je odbudował.

I król powiedział mi, podczas gdy królowa siedziała obok niego: Jak długo potrwa twoja podróż? I kiedy powrócisz? I król, gdy podałem mu termin, zechciał mnie wysłać.

I powiedziałem królowi: Jeśli to odpowiada królowi, proszę o wystawienie dla mnie listów do namiestników Transeufratei, aby mnie przepuścili, aż przyjdę do Judy; –

również pisma do Asafa, zarządcy lasu królewskiego, aby mi dał drewna do wykonania bram twierdzy przy świątyni, bram muru miejskiego i domu, do którego się wprowadzę. I król mi zezwolił, ponieważ łaskawa ręka mojego Boga czuwała nade mną.

Gdy przyszedłem do namiestników Transeufratei, wręczyłem im listy królewskie. A król wysłał ze mną dowódców wojskowych wraz z jazdą.

Gdy Choronita Sanballat i ammonicki sługa Tobiasz to usłyszeli, bardzo im się to nie podobało, że przyszedł ktoś, kto zatroszczył się o Izraelitów.

Gdy przybyłem do Jerozolimy, spędziłem tam trzy dni.

Wtedy wybrałem się nocą – ja i niewielu mężczyzn ze mną – a nikomu nie wyjawiłem, do jakiego dzieła na korzyść Jerozolimy mój Bóg mnie pobudził; i miałem ze sobą tylko to zwierzę, na którym jechałem.

I wyruszyłem nocą przez Bramę nad Doliną, potem obok źródła Smoczego do Bramy Śmietników; i badałem mury Jerozolimy, które miały wyłomy, a jej bramy były strawione przez ogień.

Gdy przeszedłem do Bramy Źródlanej i do Stawu Królewskiego, zwierzę, na którym jechałem, nie miało możliwości przejścia.

I szedłem nocą wąwozem w górę i badałem mur. Potem wszedłem znowu przez Bramę nad Doliną i powróciłem.

Lecz zwierzchnicy nie wiedzieli, dokąd poszedłem i co zamierzam zrobić; dotąd bowiem nie wyjawiłem tego Żydom – ani kapłanom, ani możnym, ani zwierzchnikom, ani innym urzędnikom.

Ale teraz powiedziałem do nich: Widzicie nędzę, w jakiej się znajdujemy: Jerozolima jest spustoszona, a jej bramy spalone ogniem. Dalej! Odbudujmy mur Jerozolimy, abyśmy nie byli nadal pośmiewiskiem!

I wyjawiłem im, jak łaskawie ręka mojego Boga czuwała nade mną; również słowa, które król mi powiedział. A oni powiedzieli: Dalej! Budujmy! I nawzajem zachęcali się do dobrej sprawy.

Gdy Choronita Sanballat i ammonicki sługa Tobiasz, i Arab Geszem to usłyszeli, znieważali nas i wytykali nam, mówiąc: Co znaczy to, co robicie? Czy podnosicie bunt przeciw królowi?

I odpowiedziałem im: Sam Bóg niebios nam poszczęści. A my, słudzy Jego, zabierzmy się do odbudowy: wy natomiast nie macie udziału, prawa ani pamiątki w Jeruzalem.