Księga Nehemiasza 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu ogólny opis publicznego postu zachowywanego przez Izraelitów, prawdopodobnie z inicjatywy Nehemiasza i za radą oraz zgodą przywódców rodów. Był to post ustanowiony przez ludzi, a zarazem taki, jakiego pragnął Bóg. Miał być dniem głębokiego uniżenia się przed Nim, jak czytamy w Księdze Izajasza 58:5.

Izraelici prawdopodobnie zgromadzili się na dziedzińcach świątyni. Przywdziali wory pokutne i posypali głowy ziemią, jak czynią żałobnicy (Księga Nehemiasza 9:1). Te zewnętrzne znaki żalu i pokory oddawały cześć Bogu, zawstydzały ich samych i pobudzały ich nawzajem do pokuty. Wcześniej polecono im, by nie płakali (Księga Nehemiasza 8:9), teraz zaś wezwano ich do płaczu. Radość towarzysząca świętom powinna ustąpić smutkowi, gdy nadejdzie czas uroczystego postu. Wszystko jest piękne we właściwym czasie.

Był to także dzień zrywania więzów nieprawości, a taki właśnie post wybrał Bóg, jak czytamy w Księdze Izajasza 58:6. Bez tego przywdziewanie worów pokutnych i posypywanie się popiołem jest tylko pustym gestem. Potomkowie Izraela byli ludem świętym, oddzielonym dla Boga i lepszym od sąsiednich narodów. Oddzielili się więc od cudzoziemców, z którymi się związali i z którymi zawierali małżeństwa (Księga Nehemiasza 9:2). Kilka lat wcześniej Ezdrasz oddzielił ich od cudzoziemskich żon, lecz wrócili do tego samego grzechu. Być może ponownie zawierali z nimi małżeństwa, a może przynajmniej zacieśnili przyjaźnie, które stały się dla nich pułapką.

Teraz odłączyli się także od dzieci z tych związków. Ci, którzy pragną związać się z Bogiem w modlitwie i przymierzu, muszą również odłączyć się od grzechu i grzeszników. Światło nie ma bowiem wspólnoty z ciemnością.

Był to także dzień wspólnoty z Bogiem. Pościli dla Niego, dla Niego samego, jak czytamy w Księdze Zachariasza 7:5. Najpierw zwracali się do Niego w modlitwie. Przynosili Mu swoje pokorne i pełne oddania serca, wyznając grzechy i oddając Mu cześć jako Panu i swojemu Bogu. Post bez modlitwy jest jak ciało bez duszy, bezużyteczne zwłoki.

Następnie słuchali, jak Bóg przemawia do nich przez swoje Słowo. Czytali Księgę Prawa, co bardzo przystoi dniowi postu. W zwierciadle Prawa dostrzegamy swoje wady i nieczystość oraz uczymy się, co wyznać i co zmienić. Słowo prowadzi też i umacnia modlitwę, bo Duch pomaga nam w naszej słabości, gdy się modlimy.

Zwróćmy uwagę, jak podzielili czas między te dwa obowiązki. Przez trzy godziny, czyli jedną czwartą dnia, czytali Pismo Święte, wyjaśniali je i odnosili do życia, a przez kolejne trzy godziny wyznawali grzechy i modlili się. Zgromadzili się więc na sześć godzin i cały ten czas poświęcili świętemu uwielbieniu, nie mówiąc: „Cóż za ciężar!”. Zmiana podejmowanych czynności sprawiała, że czas mniej się dłużył. Czytane Słowo dostarczało im treści do modlitwy, a modlitwa pomagała owocniej przyjmować Słowo.

Biskup Patrick sądzi, że poświęcili na nabożeństwo wszystkie dwanaście godzin dnia. Od szóstej do dziewiątej rano czytali. Od dziewiątej do dwunastej modlili się. Od dwunastej do piętnastej znów czytali, a od piętnastej do osiemnastej modlili się. Obchody dnia postu są dobrym dziełem, warto więc starać się poświęcić na nie cały dzień.