Księga Judyty 6 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A gdy uspokoiło się wzburzenie mężczyzn stojących wokół rady, naczelny wódz asyryjskich sił zbrojnych, Holofernes, przemówił do Achiora w obecności całego tłumu cudzoziemców i wszystkich synów Moabu:

Kim ty jesteś, Achiorze, i wy, najemnicy Ammona, że prorokujesz nam, tak jak choćby dziś, i radzisz nie walczyć z narodem Izraela, ponieważ ich Bóg będzie ich osłaniał tarczą? A kto jest bogiem, jeśli nie Nabuchodonozor? On pośle swoją potęgę i zgładzi ich z powierzchni ziemi, a ich Bóg ich nie ocali.

My, jego słudzy, pokonamy ich jak jednego człowieka i nie potrafią powstrzymać naporu naszych koni.

Stratujemy ich nimi i góry przesiąkną ich krwią, a ich równiny napełnią się ich trupami. I nie ostoi się przed nami ślad ich stóp, ale wyginą do ostatniego – to mówi król Nabuchodonozor, pan całej ziemi. Tak on powiedział, a jego słowa nie będą daremne.

Ty zaś, Achiorze, najemniku Ammona, ty, który wypowiedziałeś te słowa w dniu twojej nieprawości, nie zobaczysz mnie już więcej od tego dnia, aż wywrę zemstę na tym narodzie, przybyłym z Egiptu.

Wtedy miecz mojego wojska i dzida moich sług przeszyją twoje boki i gdy nadejdą, zginiesz między pobitymi.

A teraz moi słudzy odprowadzą cię na górę i umieszczą w jednym z miast między przełęczami.

Ty nie zginiesz, aż razem z nimi ulegniesz zagładzie.

A jeśli spodziewasz się w swoim sercu, że nie zostaną pokonani, to niech twoja twarz się nie smuci. To powiedziałem i ani jedno moje słowo nie zawiedzie.

Potem Holofernes polecił swoim sługom, którzy stali obok niego w namiocie, aby pojmali Achiora i zaprowadzili go do Betulii, i oddali go w ręce Izraelitów.

I pojmali go jego słudzy, i wyprowadzili poza obóz na równinę, a z równiny weszli na górę i doszli do źródeł położonych poniżej Betulii.

A gdy ich dostrzegli ludzie z miasta na szczycie góry, chwycili za broń i wyszli z miasta na szczyt góry. Wszyscy zaś procarze zagrodzili im dojście do wąwozu i rzucali na nich kamienie.

A oni, czołgając się u podnóża góry, związali Achiora i porzuciwszy go u stóp góry, odeszli do swojego pana.

Izraelici zaś zeszli ze swojego miasta, zatrzymali się przy nim i rozwiązawszy go, zaprowadzili do Betulii i postawili przed naczelnikami miasta.

A byli nimi w tym czasie: Ozjasz, syn Miki, z pokolenia Symeona, i Chabris, syn Gotoniela, i Charmis, syn Melkiela.

Oni zaś zwołali całą starszyznę miasta. Na zebranie zbiegła się też cała młodzież i kobiety i ustawili Achiora w środku całego ich ludu, a Ozjasz wypytywał go o to, co się stało.

A on w odpowiedzi powtórzył im słowa doradców Holofernesa i wszystkie te słowa, którymi on sam przemawiał pośród książąt, synów Aszszura, oraz te, które Holofernes wypowiedział butnie przeciw domowi Izraela.

A lud rzucił się na ziemię, oddał pokłon Bogu i wołał słowami:

Panie, Boże niebios, zwróć uwagę na ich pychę i zlituj się nad poniżeniem naszego narodu, spójrz na twarze tych, którzy w tym dniu poświęcają się Tobie.

Potem pocieszali Achiora i bardzo go chwalili.

A Ozjasz zabrał go ze zgromadzenia do swojego domu i wydał ucztę dla starszyzny. Przez całą tę noc błagano Boga Izraela o pomoc.