Księga Judyty 13 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A gdy nastała późna pora, jego słudzy spieszyli się, aby odejść. Bagoas zamknął namiot od zewnątrz i oddzielił obecnych od swojego pana. A oni odeszli na swoje posłania. Wszyscy bowiem byli zmęczeni, ponieważ uczta trwała długo.

W namiocie pozostała tylko sama Judyta i Holofernes leżący na swoim posłaniu. Upił się bowiem winem.

A Judyta powiedziała swojej niewolnicy, aby stała na zewnątrz przy jej sypialni i pilnowała jej wyjścia tak jak każdego dnia. Mam bowiem wyjść – powiedziała – na modlitwę. Także Bagoasowi powiedziała to samo.

I wszyscy odeszli od Holofernesa, a w sypialni nie pozostał nikt od najmniejszego do największego. Wtedy Judyta podeszła do jego łoża i powiedziała w swoim sercu: Pani, Boże Wszechmogący, spójrz łaskawie w tej godzinie na dzieło moich rąk, aby wywyższyć Jeruzalem!

Oto teraz jest odpowiednia chwila, aby odzyskać Twoje dziedzictwo i spełnić mój plan zgładzenia wrogów, którzy powstali przeciwko nam.

I podeszła do słupa nad łożem przy głowie Holofernesa, zdjęła jego miecz ze słupa,

a gdy zbliżyła się do łoża, chwyciła go za włosy i powiedziała: Daj mi siłę w tym dniu, Panie, Boże Izraela!

I uderzyła go dwukrotnie z całej siły w kark, i odcięła głowę.

Potem zsunęła jego ciało z posłania, zdjęła kotarę ze słupów namiotu i chwilę później wyszła, podając swojej niewolnicy głowę Holofernesa.

Ta zaś włożyła ją do swojej torby na żywność i wyszły razem jak zazwyczaj poza teren obozu na modlitwę. I po przejściu przez obóz okrążyły górski wąwóz, i weszły na górę Betulii, i tak doszły do jej bram.

A Judyta już z daleka wołała do stróżujących przy bramach: Otwórzcie, otwórzcie bramę! Z nami jest Bóg! Nasz Bóg, aby znowu okazać moc w Izraelu i potęgę przeciw wrogom, jak to i dziś uczynił.

Gdy ludzie z jej miasta usłyszeli jej głos, spieszyli się, aby przejść do bramy miasta, a także zawołali jego starszych.

I zbiegli się wszyscy od najmniejszego aż do największego, ponieważ wydawało im się nie do wiary, żeby wróciła. Otworzyli bramę i przyjęli je, a po zapaleniu ognia, aby było widno, otoczyli je kołem.

A ona donośnym głosem odezwała się do nich: Wysławiajcie Boga, wysławiajcie! Wysławiajcie Go, ponieważ nie oddalił swojego miłosierdzia od domu Izraela, ale tej nocy moją ręką pokonał nieprzyjaciół.

Potem wyjęła z torby głowę, pokazała ją i powiedziała do nich: Oto głowa Holofernesa, naczelnego wodza asyryjskich sił zbrojnych, a oto kotara, pod którą leżał pijany. Zabił go Pan ręką kobiety.

Na życie Pana, który mnie strzegł na mojej drodze, w którą się wybrałam: moje oblicze uwiodło tamtego na jego zgubę, ale nie popełnił ze mną grzechu, aby mnie splugawić i zhańbić.

I cały naród bardzo się zadziwił i upadł na ziemię, oddając pokłon Bogu, i wołał jednogłośnie: Bądź uwielbiony, nasz Boże, który dzisiaj rozgromiłeś nieprzyjaciół swojego ludu.

A Ozjasz powiedział do niej: Błogosławiona jesteś, córko, przez Boga Najwyższego, spośród wszystkich kobiet na ziemi, i niech będzie błogosławiony Pan Bóg, Stwórca nieba i ziemi, który cię prowadził, abyś odcięła głowę wodza naszych nieprzyjaciół.

Twoja ufność nie zatrze się aż na wieki w ludzkich sercach wspominających moc Boga.

Niech Bóg sprawi to tobie, abyś była wywyższona na wieki i wzbogacona w dobra, bo nie szczędziłaś swojego życia, gdy nasz naród był upokorzony, ale przeciwstawiłaś się naszej zagładzie, postępując prawą drogą przed naszym Bogiem. A cały naród odpowiedział: Niech tak będzie, niech tak będzie!