Księga Judyty 1 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Było to w dwunastym roku panowania Nabuchodonozora, który królował nad Asyrią w wielkim mieście Niniwie. W tym czasie Arfaksad królował nad Medami w Ekbatanie.

Zbudował on wokół Ekbatany mur z kamieni ciosowych, szerokich na trzy łokcie i długich na sześć łokci, i nadał mu wysokość siedemdziesięciu łokci, a jego szerokość ustalił na pięćdziesiąt łokci.

A przy jej bramach wzniósł wieże wysokie na sto łokci, a ich szerokość u podstaw wynosiła sześćdziesiąt łokci.

Same zaś bramy wznosiły się na wysokość siedemdziesięciu łokci, a szerokie były na czterdzieści łokci, tak aby mogły przechodzić jego wielkie siły wojskowe i mogła defilować jego piechota.

W tym czasie król Nabuchodonozor prowadził wojnę z królem Arfaksadem na wielkiej równinie, która leżała w okolicach Ragau.

I wyruszyli przeciwko niemu wszyscy zamieszkujący okolice górskie, jak również wszyscy mieszkający nad Eufratem, Tygrysem i Hydaspem oraz na równinach podległych Ariochowi, królowi Elimajczyków. I zebrało się na polu walki wiele narodów, potomków Cheleuda.

Wtedy Nabuchodonozor, król Asyryjczyków, wysłał posłów do wszystkich mieszkańców Persji i do wszystkich mieszkających na zachodzie, do mieszkańców Cylicji, Damaszku, Libanu i Antylibanu i do tych wszystkich, którzy mieszkali na wybrzeżu morza,

do ludów na Karmelu i w Gileadzie, i w górnej Galilei, i na wielkiej równinie Ezdrelon.

Także do wszystkich w Samarii i do jej miast, i do zamieszkujących z drugiej strony Jordanu aż do Jerozolimy, Batanei, Chelus i Kadesz, i po Rzekę Egipską, i Tafnes, i Ramses, i po całą ziemię Goszen,

hen aż po Tanis i Memfis, i do wszystkich mieszkańców Egiptu daleko aż po granice Etiopii.

Lecz wszyscy mieszkańcy całej ziemi zlekceważyli odezwę Nabuchodonozora, króla Asyryjczyków, i nie stawili się do walki, ponieważ nie bali się go. Uważali go za człowieka osamotnionego i dlatego odesłali jego posłów z niczym, dodatkowo ich znieważając.

Wtedy Nabuchodonozor bardzo rozgniewał się na całą tę ziemię i przysiągł na swój tron i swoje królestwo, że zemści się na wszystkich krajach Cylicji, Damaszku i Syrii i mieczem je wyniszczy, a także wszystkich zamieszkujących ziemię Moabu, synów Ammona, i całą Judeę, i wszystkich w Egipcie hen daleko aż po kraje obu mórz.

Potem ze swoimi siłami zbrojnymi stanął do walki przeciw królowi Arfaksadowi w siedemnastym roku i zwyciężył go w walce, i rozgromił całe wojsko Arfaksada i całą jego konnicę, i wszystkie jego rydwany.

Podbił też pod swoje panowanie jego miasta i doszedł aż do Ekbatany. Tam zdobył wieże, spustoszył place miasta i jej okazałość zamienił w jej hańbę.

Samego Arfaksada pojmał w górach Ragau i przeszył go swoimi strzałami, zadając mu ostateczną klęskę aż do dnia dzisiejszego.

I wrócił razem on sam i cała jego zgraja, bardzo wielkie mnóstwo wojowników. I pozostali tam, żyjąc beztrosko i ucztując, on sam i jego wojsko przez sto dwadzieścia dni.