Księga Judyty 14 – znaczenie, tematy i zastosowanie

A Judyta odpowiedziała im: Posłuchajcie mnie, bracia! Weźcie tę głowę i wywieście ją na szczycie waszych murów.

A potem, gdy zabłyśnie zorza poranna i słońce ukaże się nad ziemią, niech każdy weźmie swoją broń i wszyscy mężczyźni zdolni do walki niech wyjdą poza miasto! Ustanówcie nad nimi wodza, tak jakbyście mieli schodzić na dolinę w kierunku przedniej straży Asyryjczyków. Ale nie będziecie schodzić.

A oni wezmą całe swoje uzbrojenie, udadzą się do swojego obozu i obudzą dowódców sił zbrojnych Aszszura. A ci z kolei zbiegną się do namiotu Holofernesa, ale go nie znajdą. Wtedy ogarnie ich strach i zaczną uciekać przed wami.

A wy i wszyscy mieszkańcy całej ziemi Izraela, ścigając ich, będziecie ich kładli pokotem na ich drogach.

Lecz zanim to zrobicie, zawołajcie do mnie Ammonitę Achiora, aby zobaczył i rozpoznał tego, który pogardził domem Izraela, a jego samego wysłał do nas na śmierć.

I zawołali Achiora z domu Ozjasza. A ten, gdy przyszedł i zobaczył głowę Holofernesa w ręku jednego mężczyzny ze zgromadzenia ludu, upadł na twarz i stracił przytomność.

A gdy go podniesiono, upadł do nóg Judycie, oddał jej pokłon i zawołał: Błogosławiona jesteś ty we wszystkich namiotach Judy i między wszystkimi narodami, które, gdy usłyszą twoje imię, zatrwożą się.

A teraz opowiedz mi wszystko, co uczyniłaś w tych dniach. A Judyta opowiedziała mu wśród ludu wszystko, co uczyniła, poczynając od dnia, w którym wyszła, aż do chwili, w której z nim rozmawiała.

A gdy ona przestała mówić, lud zaczął wołać donośnym głosem i całe miasto zaczęło rozbrzmiewać radosnymi okrzykami.

A Achior, widząc to wszystko, co uczynił Bóg Izraela, uwierzył bardzo mocno w Niego, poddał się obrzezaniu i został przyłączony do domu Izraela aż po dzień dzisiejszy.

A skoro tylko ukazała się zorza i wywieszono głowę Holofernesa na murach, wszyscy mężczyźni chwycili za broń i ruszyli oddziałami w stronę wejść na górę.

Gdy tylko ich spostrzegli Asyryjczycy, rozesłali gońców do swoich dowódców. Ci zaś poszli do swoich wodzów i tysiączników, i do wszystkich swoich zwierzchników.

A oni przybyli do namiotu Holofernesa i powiedzieli zarządcy całego jego mienia: Obudź naszego pana, bo niewolnicy odważyli się wystąpić przeciwko nam do walki, aby zginąć doszczętnie.

Wtedy wszedł Bagoas i zaklaskał w dłonie przed zasłoną namiotu, sądząc, że Holofernes śpi z Judytą.

Ponieważ jednak nikt go nie usłyszał, odsunął zasłonę i wszedł do sypialni, i znalazł go martwego, rzuconego na podnóżku, a głowę miał odciętą.

Wtedy donośnie zawołał, zaczął płakać, narzekać i bardzo jęczeć, i rozdarł swoje szaty.

Potem wszedł do namiotu, gdzie mieszkała Judyta, ale jej nie znalazł. Wtedy wybiegł przed zgromadzonych i zawołał:

Przewrotnie postąpili niewolnicy, hańbą okryła dom króla Nabuchodonozora jedna hebrajska kobieta. Holofernes leży na ziemi, i to bez głowy.

Usłyszawszy te słowa, dowódcy asyryjskich sił zbrojnych rozdarli swoje szaty i przerazili się. I powstał między nimi w obozie wielki krzyk i nawoływania.