Księga Judyty 10 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Gdy przestała wołać do Boga Izraela i zakończyła wszystkie te słowa,

podniosła się z ziemi, zawołała swoją niewolnicę i zeszła do komnaty, w której przebywała podczas szabatów i świąt.

Tam zdjęła wór, który wcześniej nosiła, i zrzuciła z siebie wdowie ubranie, obmyła ciało w wodzie i namaściła cennym olejkiem, uczesała włosy na głowie, włożyła zawój i swój radosny strój, w który ubierała się w czasie, gdy żył jej mąż Manasses.

Włożyła też sandały na nogi, ozdobiła się łańcuszkami, bransoletami, pierścieniami i kolczykami, i wszystkimi swoimi ozdobami. A ukazała się tak bardzo piękna po to, aby przyciągnąć do siebie oczy wszystkich mężczyzn, którzy ją zobaczą.

Potem dała niewolnicy bukłak z winem i naczynie z oliwą, napełniła torbę kaszą jęczmienną, ciastem figowym, chlebem i serem. I po zawiązaniu wszystkich tych zapasów oddała je niewolnicy.

I wyszły w kierunku bramy miasta Betulii i spotkały stojącego przy niej Ozjasza i starszych miasta Chabrisa i Charmisa.

A gdy zobaczyli ją i jej inny wygląd, i zmienione szaty, bardzo zdumieli się jej pięknością. I powiedzieli do niej:

Niech Bóg naszych ojców obdarzy cię swoją łaskawością, niech spełni twoje zamiary ku chwale synów Izraela i dla wywyższenia Jerozolimy!

A ona oddała pokłon Bogu i powiedziała do nich: Rozkażcie otworzyć dla mnie bramę miasta, a wyjdę, aby spełnić zamiary, o których mówiliście ze mną. Wtedy polecono młodzieńcom, aby otworzyli jej bramę, jak powiedziała.

I tak uczynili. I wyszła sama Judyta i jej niewolnica razem z nią. A mężczyźni miasta patrzyli za nią, aż zeszła z góry i przeszła przez dolinę, i już więcej jej nie widzieli.

I szła prosto doliną, aż spotkała ją przednia straż Asyryjczyków.

Zatrzymali ją i zapytali: Do kogo należysz, skąd przychodzisz i dokąd idziesz? A on odpowiedziała: Jestem córką Hebrajczyków, uciekłam od nich, ponieważ zostaną wam wydani na łup.

Dlatego ja idę do Holofernesa, naczelnego wodza waszego wojska, aby mu opowiedzieć słowa prawdy. Pokażę mu drogę, którą idąc, zawładnie wszystkimi wzgórzami, a pośród jego ludzi nie zabraknie ani jednego ciała, ani żywej duszy.

A gdy mężczyźni usłyszeli jej słowa i spojrzeli na jej twarz – a była ona godna podziwu z powodu wielkiej piękności – wtedy powiedzieli do niej:

Ocaliłaś swoje życie, spiesząc się, aby przybyć przed oblicze naszego pana. Idź teraz do jego namiotu, a niektórzy z nas będą ci towarzyszyć, aż przekażą cię w jego ręce.

A gdy staniesz przed nim, nie bój się w swoim sercu, ale powtórz te same twoje słowa, a on dobrze się z tobą obejdzie.

Potem wybrali spośród siebie stu mężczyzn i towarzyszyli jej i jej niewolnicy, i zaprowadzili je do namiotu Holofernesa.

I powstało zbiegowisko w całym obozie, ponieważ wiadomość o jej przybyciu rozgłoszono w namiotach. A przychodzący otoczyli ją, ponieważ stała na zewnątrz namiotu Holofernesa, dopóki mu o niej nie doniesiono.

Podziwiali jej piękność i podziwiali przez nią Izraelitów, i mówili jeden do drugiego: Kto może gardzić takim narodem, który ma u siebie podobne kobiety? Naprawdę nie będzie dobrze, jeśli pozostanie z nich choćby jeden mężczyzna. Bo gdy pozostaną przy życiu, będą mogli sprytnie oszukać cały świat.

Wtedy wyszła przyboczna straż Holofernesa i wszyscy jego słudzy, a ją wprowadzono do namiotu.

A Holofernes odpoczywał na swoim łożu pod zasłoną, która była z purpury, przetykana złotem i szmaragdami, i drogimi kamieniami.

A gdy mu donieśli o niej, wyszedł do przedsionka namiotu, a przed nim niesiono srebrne lampy.

A gdy Judyta stanęła przed nim i przed jego otoczeniem, wszyscy zdumieli się z powodu piękności jej twarzy. Ona zaś upadła na twarz i oddała mu pokłon, ale jego słudzy ją podnieśli.