Księga Judyty 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

I mówiła Judyta: Uderzcie w bębny na cześć mojego Boga, zagrajcie Panu na cymbałach, zanućcie Mu psalm i pieśń uwielbienia, wysławiajcie i wzywajcie Jego imię!

Ponieważ Pan jest Bogiem, który niszczy wojny, bo prowadząc do swojego obozu pośród ludu, wyrwał mnie z rąk moich prześladowców.

Aszszur przybył z gór od północy, przyszedł z miriadami swoich sił zbrojnych, mnóstwo ich obsadziło potoki, a ich konnica okryła wzgórza.

Mówił, że wypali moje góry, a moich młodzieńców wytnie mieczem, moje niemowlęta rozbije o ziemię, moje dzieci wyda na łup, a moje dziewice na grabież.

Lecz Pan Wszechmogący pokrzyżował im szyki ręką kobiety.

Bo ich mocarz nie zginął z ręki młodzieńców, ani nie uderzyli na niego synowie tytanów, ani nie napadli na niego olbrzymi giganci, ale Judyta, córka Merariego, obezwładniła go pięknem swojej twarzy.

Zdjęła bowiem swoje wdowie szaty, aby wywyższyć uciśnionych w Izraelu, namaściła swoją twarz olejkami.

Związała swoje włosy pod zawojem i włożyła swoje szaty, aby go oszukać.

Jej sandały przykuły jego oko, jej piękność usidliła jego duszę, a miecz przeciął jego kark.

Persowie przestraszyli się jej odwagi, a Medów przeraziła swoją śmiałością.

Niedawno moi uciśnieni rodacy podnieśli krzyk i moich słabych ogarnął lęk i przerażenie: podnieśli jednak swój głos, a tamci uciekli.

Dzieci młodych matek ich poprzebijały, przekuły ich jak uciekających niewolników. Zginęli w bitwie z moim Panem.

Mojemu Bogu chcę zaśpiewać nową pieśń: Panie, jesteś wielki i niezwykle sławny, przedziwny w swojej sile i niezwyciężony.

Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie, bo Ty powiedziałeś i stało się. Ty posłałeś Twojego ducha, a on zbudował wszystko, i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił Twojemu głosowi.

Góry bowiem poruszają się od podstaw razem z wodami, a skały topią się jak wosk przed Tobą, ale dla tych, którzy boją się Ciebie, Ty jesteś łaskawy.

Chociaż wszelka ofiara jest za mała, by była dla Ciebie przyjemną wonią, i za mało jest wszelkiego tłuszczu na całopalenie dla Ciebie, lecz ten, który boi się Pana, będzie wielki po wszystkie czasy.

Biada poganom, którzy powstają przeciw mojemu narodowi: Pan Wszechmocny ukarze ich w dzień sądu, ześle w ich ciało ogień i robactwo, i będą jęczeć z bólu na wieki.

A kiedy potem przybyli do Jerozolimy i oddali pokłon Bogu, a lud się oczyścił, złożyli swoje całopalenia, ofiary dobrowolne i dary.

Judyta zaś ofiarowała wszystkie sprzęty Holofernesa, które lud jej podarował. Także kotarę, którą sama wzięła z jego sypialni, ofiarowała Bogu.

Lud radował się przed świątynią w Jerozolimie przez trzy miesiące, a Judyta była razem z nimi.

Po tych dniach każdy wrócił do swojego dziedzictwa. Judyta również wróciła do Betulii i pozostała tam, zarządzając swoim majątkiem. I była sławna do końca życia w całym kraju.

Wielu pragnęło wziąć ją za żonę, ale żaden mężczyzna nie zbliżył się do niej przez wszystkie dni jej życia, począwszy od dnia, w którym zmarł jej mąż Manasses i połączył się ze swoimi przodkami.

I bardzo się zestarzała, i dożyła stu pięciu lat w domu swojego męża. Swoją niewolnicę obdarzyła wolnością. Zmarła w Betulii i pochowano ją w pieczarze grobowej jej męża Manassesa.

Dom Izraela opłakiwał ją przez siedem dni. Przed swoją śmiercią rozdała cały swój majątek krewnym swojego męża Manassesa i krewnym ze swojej rodziny.

I nie było więcej nikogo, kto by niepokoił synów Izraela ani za życia Judyty, ani też przez długi czas po jej śmierci.